Jest takie szczególne milczenie, które zapada w życiu człowieka po czterdziestym roku życia. Nie jest to milczenie tych, którzy nie mają nic do powiedzenia. Przeciwnie – to milczenie ludzi, którzy mają aż za dużo do powiedzenia, ale nagle, nie wiadomo kiedy, przestają widzieć w tym sens. Kiedyś, w młodości, każda rana była do wyjęcia na zewnątrz. Każdy zawód miłosny, każdy konflikt w pracy, każdy lęk przed przyszłością znajdował ujście w rozmowach z przyjaciółmi, partnerem, czasem nawet z przypadkową osobą w autobusie. Zwierzenia były naturalne jak oddychanie. A potem, gdzieś po czterdziestce, coś się zamyka. Nie dramatycznie, nie z trzaskiem. Po prostu z dnia na dzień coraz rzadziej sięgamy po telefon, by opowiedzieć, że coś nas boli. Coraz rzadziej zaczynamy zdanie od „mam problem”. Coraz częściej, gdy najbliższy pyta „co słychać?”, odpowiadamy „wszystko dobrze”, choć w środku trwa właśnie trzęsienie ziemi. Zjawisko to jest na tyle powszechne, a zarazem tak rzadko opisywane, że warto przyjrzeć mu się bez oceniania, bez łatwych diagnoz o zamknięciu się czy braku zaufania. Bo prawda jest bardziej złożona, bardziej smutna, ale też w pewnym sensie mądrzejsza.

Zacznijmy od tego, co dzieje się z naszą historią życia po czterdziestce. Każdy z nas nosi w sobie jakiś bagaż. Przez cztery dekady zbiera się go sporo – zawody, straty, zdrady, choroby, niespełnione marzenia, popełnione błędy, popełnione wobec nas krzywdy. W młodości ta historia jest jeszcze krótka, można ją łatwo streścić przy piwie. Po czterdziestce historia jest tak długa, tak splątana, tak pełna powtórzeń i niuansów, że opowiedzenie jej od nowa komuś, nawet najbliższemu, staje się przedsięwzięciem na miarę pisania powieści w odcinkach. I przychodzi moment, gdy zadajemy sobie pytanie: po co? Po co znowu tłumaczyć, dlaczego wciąż boli to samo? Po co wyjaśniać kontekst, który wymaga trzech godzin opowieści? Po co ryzykować, że druga osoba zmęczy się, znudzi, nie zrozumie, da radę, której nie chcieliśmy? To zmęczenie narracją własnego życia jest jednym z kluczowych powodów, dla których po czterdziestce milkniemy. Nie dlatego, że nie ufamy – tylko dlatego, że oszczędzamy. I siebie, i innych.

Jest w tym także głębokie zmęczenie bycia rozumianym. Oto paradoks: im więcej masz za sobą, tym mniej ludzi jest w stanie cię naprawdę zrozumieć. Twoje problemy przestają być uniwersalne. Stają się zbyt specyficzne, zbyt naznaczone twoją indywidualną biografią. Gdy masz dwadzieścia lat i przechodzisz rozstanie, każdy rówieśnik wie, o czym mówisz. Gdy masz czterdzieści pięć i przechodzisz kryzys małżeński, który trwa już piętnaście lat, splątany z kryzysem finansowym, chorobą rodzica i wypaleniem zawodowym – twoja opowieść jest nie do przetłumaczenia na prosty język. Nawet najlepszy przyjaciel, nawet kochający partner może tylko pokiwać głową, ale w środku i tak pozostanie obcy. Świadomość tej nieprzekładalności sprawia, że rezygnujemy. Mówimy sobie: po co mam to wszystko wyjaśniać, skoro i tak nikt nie poczuje tego tak, jak ja? To nie jest arogancja. To smutna mądrość dojrzałego człowieka, który wie już, że każdy nosi swój krzyż i nikt nie ma obowiązku dźwigania cudzego. Więc lepiej zaciśnąć zęby.

Kolejny wymiar to zmiana definicji „problemu” wraz z wiekiem. To, co dwudziestolatek nazywa katastrofą, czterdziestolatek często postrzega jako standardowy wtorek. Z wiekiem skala odniesienia się przesuwa. Przeżyliśmy już rzeczy naprawdę trudne – śmierć bliskich, poważne choroby, upadki, z których baliśmy się, że się nie podniesiemy. W porównaniu z tamtymi doświadczeniami, bieżące problemy wydają się mniejsze. Nie dlatego, że są obiektywnie błahe, ale dlatego, że nasze progi bólu i progi paniki uległy drastycznemu podwyższeniu. I pojawia się myśl: właściwie to nie umieram, dzieci mam zdrowe, dach nad głową jest – więc może nie ma o czym mówić. To nie jest minimalizowanie własnych cierpień, to raczej mechanizm radzenia sobie, który każe nam oszczędzać energię na prawdziwe kryzysy. Problem w tym, że jeśli zawsze czekamy na „prawdziwy kryzys”, to wiele mniejszych ran nigdy nie zostaje opowiedzianych. A one się kumulują. I po latach okazuje się, że w środku jesteśmy jak stara chata – z zewnątrz stoi, ale w środku wszystko spróchniałe.

Nie sposób pominąć tu roli społecznych oczekiwań wobec wieku średniego. Czterdziestolatek – mężczyzna czy kobieta – znajduje się w sytuacji, w której odbiera się go jako „osobę odpowiedzialną”, „filar rodziny”, „kogoś, kto już powinien ogarniać życie”. Kiedy taka osoba mówi o swoich problemach, często słyszy zdziwienie: jak to, ty? ty masz problemy? myślałem, że już to wszystko masz za sobą. To spojrzenie – pełne niedowierzania, czasem nawet rozczarowania – działa jak knebel. Boimy się, że jeśli przyznamy się do słabości, stracimy status. Zostaniemy uznani za niedojrzałych, niestabilnych, nieporadnych. A przecież przez tyle lat budowaliśmy obraz kogoś, kto daje radę. Obraz ten jest nie tylko dla innych – jest też dla nas samych. Przyznanie się przed najbliższymi, że wcale nie dajemy rady, że boimy się, że nie wiemy, że toniemy – to groźba zawalenia całej konstrukcji własnej tożsamości. Dlatego milczymy. Nawet przy rodzinnym stole, nawet w objęciach partnera, nawet w samochodzie z najlepszym przyjacielem. Milczymy, bo balansowanie na krawędzi upadku stało się naszym drugim etatem.

Mówienie o problemach wymaga energii. To nie jest banalne stwierdzenie. Psychologia zwierzeń pokazuje, że każda próba ujawnienia trudnej emocji lub sytuacji uruchamia w nas proces regulacji – musimy ocenić słuchacza, przewidzieć jego reakcję, dobrać słowa, poradzić sobie z jego ewentualnym współczuciem lub radami. To wszystko kosztuje. Po czterdziestce – po dekadach nieprzespanych nocy, biegania między pracą a domem, latami bycia kimś dla wszystkich – poziom wyczerpania jest często tak wysoki, że na zwierzenia po prostu nie starcza sił. Nie dlatego, że nie chcemy. Dlatego, że nie możemy. To jak z pytaniem, dlaczego ktoś po dwunastogodzinnej zmianie nie idzie pobiegać – nie dlatego, że nie lubi biegać, tylko że nie ma już mięśni. Podobnie jest z naszą psychiką. Po latach tłumienia, radzenia sobie, bycia silnym – rezerwy się wyczerpują. I jedyne, na co nas stać, to przetrwanie. Bez analiz, bez rozmów, bez otwierania ran. Z czymś, co w terapii nazywa się „funkcjonowaniem w trybie przetrwania”. W tym trybie nie mówi się o problemach. W tym trybie się je po prostu przecierpuje po cichu.

Ciekawym aspektem jest także zmiana struktury najbliższych relacji po czterdziestce. W młodości naszymi powiernikami byli przyjaciele tej samej płci, rodzeństwo, czasem rodzice. Po czterdziestce sytuacja się komplikuje. Przyjaciele też mają swoje kryzysy – często cięższe niż nasze. Nie chcemy ich obciążać. Rodzeństwo rozjechało się po świecie, ma własne rodziny, widujemy się raz na rok. Rodzice się starzeją – nie wypada już skarżyć się im na swoje problemy, to oni potrzebują wsparcia, nie my. Partner żyje z nami pod jednym dachem, ale często jest częścią problemu, a nie rozwiązaniem. I tak zostajemy sami. Nie w sensie dosłownym, ale w sensie emocjonalnym – bez naturalnego adresata dla naszych trosk. I wtedy pojawia się ciche postanowienie: skoro nie mam już do kogo zadzwonić o drugiej w nocy, skoro każda osoba wokół jest obciążona własnym życiem – to może po prostu przestanę mówić. To nie jest decyzja podjęta z chłodną kalkulacją. To jest raczej stopniowe, bolesne zauważanie, że krąg osób, które mogą nas bezinteresownie wysłuchać, z każdym rokiem się kurczy. Aż pewnego dnia stwierdzamy, że został tylko jeden człowiek – my sami.

W tym miejscu trzeba powiedzieć o pewnym specyficznym zmęczeniu, które przychodzi po latach dawania rad innym. Czterdziestolatek często jest osobą, przez którą przewinęły się dziesiątki, jeśli nie setki zwierzeń innych. Był tym, kto słuchał przyjaciół po rozwodzie, trzymał za rękę rodzeństwo w chorobie, doradzał młodszym w pracy, pocieszał dzieci po porażkach, wspierał partnera w kryzysie. I przez te wszystkie lata wykształcił w sobie odruch – gorzej, powinność – bycia tym, który daje wsparcie, a nie tym, który go potrzebuje. Odwrócenie tej roli jest niezwykle trudne. Prośba o wysłuchanie czuje się jak zawód. Jak przyznanie, że nasza siła była tylko maską. I tu dochodzimy do sedna: często nie mówimy o swoich problemach, bo nauczyliśmy się, że to my mamy rozwiązywać problemy innych. A mówienie o własnych oznaczałoby poproszenie kogoś, by na chwilę zajął nasze miejsce. A przecież nikt nie może. Albo myślimy, że nie może. Więc mówimy sobie: poradzę sobie sam. I co gorsza – często naprawdę sobie radzimy. To utwierdza nas w przekonaniu, że nie warto otwierać ust. Bo skoro dajemy radę, to po co mieszać innych?

Jest też inny, bardziej mroczny wymiar tego zjawiska. Po czterdziestce wielu ludzi doświadczyło sytuacji, w której ich zwierzenie zostało zbagatelizowane, wyśmiane, użyte przeciwko nim, lub po prostu – zapomniane. Przez lata zbieramy rany po takich zdarzeniach. Powiedziałeś przyjacielowi o lęku przed utratą pracy, a on powiedział „weź się w garść”. Zwierzyłeś się siostrze z depresji, a ona zmieniła temat. Wyznałeś partnerowi, że boisz się starości, a on powiedział „nie histeryzuj”. Każde takie zdarzenie to mała śmierć zaufania. Po czterdziestce tych śmierci jest już tyle, że cmentarz zaufania w naszym sercu jest pełen. I choć może spotkamy kogoś nowego, kto jest gotów słuchać, to w środku słyszymy echo wszystkich poprzednich zawodów. I mówimy sobie: nie warto ryzykować kolejnego rozczarowania. Lepiej zachować wszystko dla siebie. Bo przynajmniej sam siebie nie zraniłem. To bolesne, ale logiczne. Milczenie staje się strategią ochronną przed kolejnym ciosem, nawet jeśli tym ciosem ma być tylko niewinna, nieprzemyślana uwaga.

A co z rolą internetu i pozorną anonimowością? Można by pomyśleć, że w dobie forów, grup wsparcia, anonimowych czatów, ludzie po czterdziestce będą częściej mówić o swoich problemach – tyle że nie bliskim, a obcym. I częściowo tak się dzieje. Wielu czterdziestolatków faktycznie pisze w nocy na forach o bezsenności, o kryzysie małżeńskim, o lęku przed chorobą. Ale to nie jest mówienie. To jest raczej rzucanie butelki z wiadomością w morze. Brakuje w tym spojrzenia drugiej osoby, braku możliwości przytulenia, braku milczenia, które jest bardziej wymowne niż słowa. I właśnie dlatego te internetowe zwierzenia często nie przynoszą ulgi – są tylko zastępstwem. Prawdziwe, głębokie mówienie o problemach wymaga obecności, wymaga ryzyka bycia niewygodnym, wymaga czasu. Tego czasu i tej obecności po czterdziestce mało kto ma. Ani my, ani nasi bliscy. Więc pozostaje milczenie. I czasem wydaje się to łatwiejsze. Choć każdy, kto tak milczy, wie, że wcale łatwiejsze nie jest.

Zjawisko to ma także wymiar fizyczny, którego nie można ignorować. Wiek średni to czas, gdy zmienia się nasza gospodarka hormonalna, gdy spada poziom niektórych neuroprzekaźników, gdy mózg stopniowo zmienia sposób przetwarzania emocji. Coraz więcej badań sugeruje, że z wiekiem maleje nasza potrzeba dzielenia się emocjami w sposób werbalny, a rośnie zdolność do samoregulacji. Innymi słowy: po czterdziestce nasz mózg jest bardziej efektywny w radzeniu sobie z trudnymi stanami bez konieczności wynoszenia ich na zewnątrz. To nie jest tylko kwestia charakteru czy wychowania – to biologia. Mózg mówi: możesz to przetworzyć sam, nie musisz angażować innych. I wielu z nas to robi. Przez lata ćwiczyliśmy tę umiejętność – tłumienie, przesuwanie uwagi, nadawanie sensu, akceptację. Po czterdziestce jesteśmy w tym mistrzami. Ale mistrzostwo ma swoją cenę. Bo gdy zbyt długo i zbyt sprawnie tłumimy swoje problemy, przestajemy je w ogóle odczuwać. A wtedy nie ma już po co mówić. I to jest punkt, w którym milczenie przestaje być wyborem, a staje się odrętwieniem.

Zastanówmy się teraz, jakie są konsekwencje tego powszechnego milczenia po czterdziestce. Na pierwszy rzut oka – żadne. Świat działa dalej, nikt nie płacze na ramieniu przyjaciela, nikt nie obciąża bliskich swoimi lękami. Wszyscy są grzeczni, uśmiechnięci, funkcjonalni. Ale pod powierzchnią toczy się proces, który psychologowie nazywają samotnością w związku, samotnością w rodzinie, samotnością w tłumie. Bo brak mówienia o problemach nie oznacza, że problemy znikają. One kumulują się, przerastają, znajdują ujście w inny sposób – w bezsenności, w nadciśnieniu, w wybuchach złości przy byle okazji, w alkoholu, w objadaniu się, w chronicznym zmęczeniu, w powtarzalnych myślach samobójczych, które nigdy nie zostają wypowiedziane na głos. Milczenie, które miało być ochroną, staje się chorobą. I to jest najtragiczniejszy paradoks tego zjawiska: przestajemy mówić o problemach, by nie obciążać bliskich, ale nasze milczenie sprawia, że stajemy się dla nich coraz bardziej obcy. Bliscy widzą, że coś jest nie tak, ale nie wiedzą co. Bez słów nie ma pomocy. Bez zwierzeń nie ma bliskości. Więc oddalamy się od siebie w chwili, gdy najbardziej potrzebujemy wsparcia.

Dlaczego tak trudno jest przełamać to milczenie? Ponieważ po czterdziestce mamy już za sobą zbyt wiele nieudanych prób. Otwartość w młodości często była nagradzana – ktoś nas wysłuchał, pocieszył, pomógł. Po czterdziestce nasze próby mówienia o problemach często spotykają się z reakcjami, które nas zniechęcają. Bliscy, sami zmęczeni, reagują niecierpliwie. Albo dają rady, których nie chcemy. Albo bagatelizują. Albo panikują, co zmusza nas do dodatkowej pracy – uspokajania ich. To ostatnie jest szczególnie częste: gdy mówimy o poważnym problemie, druga osoba wpada w taki niepokój, że to my musimy ją pocieszać, zamiast zostać pocieszonym. I wtedy uczymy się: lepiej nie mówić. Bo mówienie generuje więcej pracy niż korzyści. To smutna kalkulacja, której dokonuje wielu czterdziestolatków w ciszy własnej głowy. I trudno im odmówić racji.

Czy jest jakieś wyjście z tego milczenia? Czy można nauczyć się na nowo mówić o swoich problemach po czterdziestce, nie narażając się na rozczarowanie i nie obciążając nadmiernie bliskich? Wielu terapeutów twierdzi, że tak – ale wymaga to zmiany strategii. Przede wszystkim trzeba odrzucić mit, że mówienie o problemach oznacza narzekanie, słabość lub obciążanie innych. Mówienie to akt odwagi i zaufania. Ale wymaga też doboru właściwego słuchacza. Po czterdziestce często okazuje się, że najlepszym słuchaczem nie jest najstarszy przyjaciel ani partner, tylko osoba, która też jest w podobnym wieku i też ma za sobą historię milczenia. Ktoś, kto nie będzie panikował, nie będzie dawał rad, nie będzie minimalizował. Ktoś, kto po prostu posłucha i powie „rozumiem”. Tacy ludzie istnieją, ale trzeba ich szukać. Czasem w grupach wsparcia, czasem w przypadkowych rozmowach, czasem w gabinecie terapeuty, który za pieniądze – niestety, ale to działa – oferuje to, czego nie oferują bliscy: obecność bez obowiązku odwzajemniania.

Kluczowe jest też odróżnienie mówienia o problemach od oczekiwania rozwiązania. Po czterdziestce wielu z nas milczy, bo nie chce słyszeć rad. Ale czy ktoś powiedział, że mówienie musi kończyć się radą? Można mówić tylko po to, by być wysłuchanym. Można mówić, nie oczekując żadnej interwencji. Wystarczy, że druga osoba jest. To, co w terapii nazywa się „holding” – trzymanie w bezpiecznej uwadze. Jeśli nauczymy się komunikować „nie potrzebuję rozwiązania, potrzebuję tylko, żebyś to usłyszał”, to nasi bliscy mogą przestać czuć presję. I może wtedy łatwiej będzie im nas wysłuchać bez lęku, że muszą coś zrobić. To zmienia dynamikę zwierzeń z zadaniowej na relacyjną. I dla wielu par, przyjaciół, rodzin może być kluczem do przełamania milczenia po czterdziestce. Warto to przetestować – choćby w najdrobniejszej sprawie. „Słuchaj, mam dziś ciężki dzień, nie musisz nic mówić, po prostu posiedź ze mną”. To nie jest wiele. Ale może otworzyć drzwi do większych zwierzeń.

Jest jeszcze jedna droga – mówienie poprzez działanie, nie słowa. Niektórzy czterdziestolatkowie odkrywają, że łatwiej im mówić o problemach, gdy robią coś razem z drugą osobą. Podczas spaceru, podczas wspólnego gotowania, podczas pracy w ogrodzie, podczas jazdy samochodem. Wtedy rozmowa toczy się inaczej – nie ma wymuszonego kontaktu wzrokowego, nie ma napięcia siedzenia naprzeciwko siebie. Można mówić bardziej swobodnie, można robić pauzy, można nie kończyć zdań. Dla wielu osób po czterdziestce właśnie takie „rozmowy w ruchu” są jedyną formą, w której potrafią otworzyć się przed bliskimi. Warto to zrozumieć i akceptować – zarówno w sobie, jak i u innych. Nie każdy musi siadać przy herbacie i patrzeć w oczy. Nie każdy musi mówić wprost. Czasem najgłębsze zwierzenia padają przy wymianie opon w samochodzie. I to też jest mówienie. Tyle że w swoim własnym, dojrzałym języku.

A co, jeśli mimo wszystko milczenie wydaje się nie do przełamania? Jeśli każda próba mówienia kończy się uczuciem wstydu, złości lub pustki? Jeśli od lat nie powiedziałeś nikomu, co naprawdę czujesz, i nie wyobrażasz sobie, że mogłoby być inaczej? Wtedy być może nadszedł czas, by zacząć od mówienia do siebie. Dziennik, notatki, nagrania głosowe – to nie są zamienniki relacji, ale mogą być pierwszym krokiem. Zapisywanie własnych problemów, własnych lęków, własnych pytań bez cenzury – to forma mówienia, która nie wymaga słuchacza. A czasem właśnie tego brakuje: nie tyle drugiej osoby, ile własnej zgody na to, że problem istnieje, że jest ważny, że warto mu się przyjrzeć. Bo wielu czterdziestolatków nie mówi o problemach, bo sami przed sobą udają, że ich nie mają. A udawanie przed sobą jest najbardziej wyczerpujące. Gdy w dzienniku napiszesz „boję się, że moje małżeństwo się rozpada”, to być może następnego dnia łatwiej będzie ci powiedzieć to komuś żywemu. Może. Ale nie musisz. Już samo zapisanie jest aktem mówienia – do samego siebie. I ono też ma moc.

Na koniec warto postawić pytanie, czy czasem to milczenie po czterdziestce nie jest po prostu mądrością. Może nie każde zwierzenie jest potrzebne? Może nie każdy problem warto wynosić na zewnątrz? Może w pewnym wieku uczymy się, że wiele rzeczy po prostu trzeba przepracować w ciszy, że opowiadanie ich rozmywa ich ciężar, ale też rozmywa naszą sprawczość? Być może jest w tej ciszy coś z dojrzałej godności. Człowiek, który przestaje narzekać, przestaje się użalać, przestaje szukać potwierdzenia swojego cierpienia – może zyskuje coś, co młodszy nie jest w stanie pojąć: wewnętrzną siłę, która nie potrzebuje świadków. Tyle że ta siła ma jedną wadę – jest bardzo samotna. I jeśli zbyt długo trwamy w tym przekonaniu, że nic nie trzeba mówić, bo damy radę sami, to pewnego dnia możemy obudzić się w całkowitej pustce, z której nawet największa siła nie pomoże nam wyjść. Bo człowiek jest istotą rozmowy. I nawet najbardziej zamknięty czterdziestolatek, gdy w nocy nie może spać, marzy o tym, by ktoś obok niego powiedział: „opowiadaj, słucham”. Nie udawajmy więc, że milczenie jest wyłącznie cnotą. Czasem jest tylko wyrazem zmęczenia, na które odpowiedzią nie powinna być jeszcze większa cisza, ale odrobina odwagi, by powiedzieć chociaż jedno zdanie prawdy. „Nie jest dobrze”. „Potrzebuję pomocy”. „Posłuchaj mnie”. Czterdzieści lat to nie za dużo, by nauczyć się tych słów od nowa. To w sam raz.

To co zabija od środka, czyli toksyczne relacje

Często człowiek dopatruje swoich dolegliwości fizycznych w pogorszeniu stanu zdrowia, doszukuje się różnych chorób, gdyż otrzymuje wyraźne bodźce płynące z organizmu między innymi nawracające bóle głowy, zawroty głowy, mdłości, bóle brzucha, uczucie ściskania w okolicach pod żebrowych, nieuzasadnione pocenie się będące nienaturalną rekcją gdyż występuje nawet gdy jest zimno, nocne duszności, kołatania serca, szybkie meczenie się, bóle stawów, drżenie rąk, bezsenność i wiele podobnych, które jak najbardziej mogą mieć związek z rozwijającym się stanem chorobowym w naszym organizmie, lecz co w sytuacji kiedy przerażeni udajemy się do lekarza wykonujemy kolejne specjalistyczne badania które, nie dają odpowiedzi na nasze dolegliwości?, co więcej wyniki mamy dobre a czujemy się jak: „zużyty worek na kartofle”


Bardzo sceptycznie podchodzimy do uświadomienia sobie że, ludzie generują w sobie ogromne pokłady energetyczne której niewidzialne wiązki skierowane w naszą stronę i mogą mieć niewyobrażalne skutki w zależności czy jest to pozytywny wpływ czy negatywny, wmawiamy sobie że, to na nas nie ma wpływu, że jesteśmy silni, odporni, nie myślimy o tym, nie poświęcamy temu cennego czasu, a tymczasem nasze samopoczucie w wyraźny sposób ulega pogorszeniu.
Stosunki jakie mamy z innymi ludźmi zwłaszcza toksyczne relację mogą doprowadzić człowieka do całkowitej wewnętrznej ruiny, zwłaszcza gdy sytuację wymuszają na nas obcowanie z takimi ludźmi przez większość czasu, nawet gdy zakończymy z jakiegoś powodu relacje która, trwała latami gdzieś tam w nas jej destrukcyjny wpływ na nas pozostaje, co ma swoje odbicie w rzeczywistości którą chcemy kreować na nowo, lecz nie do końca nam to wychodzi, mówimy sobie: „nowy początek, po co mam dźwigać za sobą ten ciężki bagaż?, przecież już go nie ma”, a jednak coś nam uwiera i nie pozwala oczyścić umysłu na tyle by, czuć się pewnie i swobodnie, by móc realizować nowy plan bez balastu z przeszłości.
Najgorsza sytuacja ma miejsce wówczas gdy mamy świadomość że, relacja z takim człowiekiem źle wpływa na nas, lecz z jakiś powodów jej nie przerywamy, bo boimy się utraty tego co już mamy, dochodzi do tego poczucie że, bez tej osoby sobie nie poradzimy, bo to właśnie dzięki niej „mamy co mamy”, i to są właśnie najgorsze sidła w jakie wpadamy - sidła oprawcy, który znalazł takie narzędzia manipulacyjne dzięki którym wie że, może nas w każdy sposób kontrolować a my i tak się nie sprzeciwimy, bo bycie w takim środowisku z takimi ludźmi o cechach wampira emocjonalnego odbiera człowiekowi poczucie wartości a tym samym odwagę przeciwstawienia się a tym samym oprawcy zwiększa poczucie władzy nad nami, i on doskonale zdaje sobie z tego sprawę.


Odczłowieczanie postępuje jak wirus, już od kilku dobrych lat, w przerażającym tempie przybywa osób z zaburzeniami psychicznymi, fobiami, lękami społecznymi, itp., problem jest poważny, bo dotyka coraz więcej dzieci, można zweryfikować to przyglądając się chociażby przepełnieniem w szpitalach psychiatrycznych dla dzieci w których już dziś ciężko o miejsce,( nie do wyobrażenia kiedyś- sześciolatek z chorobą psychiczną…) brakuje specjalistycznej opieki, wsparcia, a przed wszystkim brakuje człowieka w człowieku, oddanego, z powołaniem, z bezinteresownością, doprowadziliśmy do czasów regresu - transformacji człowieka w ślepego, głuchego i totalnie obojętnego wobec drugiego istnienia, nie radzimy sobie z otaczającym nas światem, ulegliśmy wpływom, poginą tak naprawdę za niczym, dopuściliśmy do siebie na własne życzenie mechanizm który, wyniszcza uważając „to” jako coś dobrego, pomocnego nam, jako postęp, a tym czasem jest to nasza własna wyprodukowana przez nas samych broń, która stopniowo niszczy, czyniąc, i tak już posunięte spustoszenia, lecz w presji życia jaką sobie narzuciliśmy ( dobrowolnie) nie widzimy jeszcze tego tak wyraźnie, bo brakuje nam spokoju by to dojrzeć, aż do momentu gdy przyjdzie kryzys, my sami sobie robimy krzywdę, której skutki pociągają za sobą spójny łańcuch niekończących się nieszczęść.


Charakterystyczne cechy ludzi toksycznych:


- zazwyczaj są to ludzi o pesymistycznym nastawieniu, często narzekają na wszystko, potrzebują tłumu odbiorców, czyli słabszych od siebie,
- nie interesuję ich co mówisz - nie słuchają, lekceważą zdanie innych,
- to oni mają najgorzej w życiu nie ty,
- zawsze znajdą powód do krytyki,
- oceniają bez postawnie,
- dopisują nieistniejące scenariusze pod adresem osoby przez nich szykanowanej, plotkują za plecami,
- zazwyczaj są obojętni wobec cierpienia, problemów danej osoby,
- zawsze mają rację,
- sprawnie manipulują otoczeniem by uzyskać zamierzony efekt, często ubierają „maski” pod daną sytuację, czy osobę, potrafią idealnie dopasować się do nowego środowiska jak kameleon,
- wobec nowo poznanych osób są nadzwyczaj uprzejmi zwłaszcza gdy mają jakiś ukryty zamiar
- potrafią upokarzać publicznie, wywierać emocjonalny nacisk,
- odwołują się często do wrażliwego sumienia danej osoby,
- przekonują o swojej racji,
- nastawiają innych przeciwko osobie która, nie poddaje się wpływom oprawcy,
-wykazują cechy socjopatyczne,
- nie obchodzi ich stan zdrowia, i samopoczucie, nawet odczuwają pewien rodzaj satysfakcji z powodu niepowodzeń i porażek innych,
- szybko wpadają w złość,
- udają przyjaciela, by w odpowiednim czasie zakończyć przyjaźń zwłaszcza jak mają jakiś cel związany z daną osobą ( korzyść, coś mogą uzyskać )
- stale kontrolują wszystko, ( to on decyduje gdzie jechać, co kupić, jak się masz ubrać, co ci pasuje co nie, jak masz się czuć, on wie najlepiej czego potrzebujesz- ty się nie znasz na niczym),
- poczucie władzy nad kimś dodaje mu pewności siebie,
- narcystyczna osobowość,
- charakterystyczną cechą takich osób jest gadatliwość, są mówcami doskonałymi, nawet jeżeli o czymś nie mają pojęcia to zachowują się jakby byli chodzącą encyklopedią, na wszystko mają odpowiedź, nawet jeżeli nie mają pojęcia o czymś to i tak sprawiają takie wrażenie co daje komiczny z reguły efekt ale nie dla nich: on się zna, on był, on doświadczył, on wszystko ma, jest najmądrzejszy, elokwentny itd.


Jak obronić się przed toksycznymi ludźmi?


Nie obwiniaj siebie, nie daj dojść negatywnym myślom do głosu, nie inwestuj w takiego człowieka żadnych wyższych uczuć, nie otwieraj się przed takim człowiekiem, bo wykorzysta twoją słabość jako sprawne narzędzie przeciwko tobie, nie nabieraj się na postanowienia, przyrzeczenia poprawy ze strony takich osób, to są tylko chwyty manipulacyjne, tacy ludzie nie cierpią sprzeciwu, nie szanują indywidualności danej jednostki dlatego głośno wyrażaj swoje zdanie – nie bój się, niech cię słyszą! Taki człowiek z reguły myśli że, jesteś za słaby by się przeciwstawić, bo ma takie zdanie o tobie które, sam sobie wyrobił bezpodstawnie. Jeżeli jesteś w stanie a powinieneś być, unikaj takich ludzi, kończ nie zdrowe relacje, gdyż z własnego doświadczenia mogę stwierdzić nic tak człowieka nie rujnuje jak kontakt i życie z człowiekiem toksycznym, jest to gorsze od fizycznej choroby gdyż wiesz jak leczyć taką chorobę, nawet jeżeli toksyczna relacja została zerwana to jej skutki odczuwalne są bardzo długo i w sposób widoczny komplikują codzienne funkcjonowanie i powrót do względnej normalności której, człowiek bardzo pragnie.


Jest takie stwierdzenie:
„że należy być wdzięcznym za wszystkich trudnych ludzi na naszej drodze, gdyż on sprawili że, wiesz kim na pewno nie chcesz być”
Zwrócicie uwagę na to, jak traktujecie swoje dzieci, siebie nawzajem, współpracowników, napotkanych przypadkowych ludzi, zwróćcie uwagę i reagujcie na wszystko to co sprawia wam ból i przyczynia się do poczucia bezsilności, rezygnacji, a wystarczy naprawdę tak nie wiele by drugiemu człowiekowi przywrócić wiarę w sens, dać nadzieje, i uczynić życie nieco lżejszym, bardziej kolorowym, bezpiecznym.


„Przecież jest jedno niebo, jedno słońce które, świeci jednakowo dla każdego, cieszmy się nim i ogrzewajmy w jego blasku, a gdy przyjdą chmurne deszczowe dni zachowajmy słońce w sobie i pozwólmy schronić się pod naszym parasolem tym którym tego ciepła brakuje”

Jak utrzymać szczęście


Nie tylko w bajkach zdarzają się pary żyjące w poczuciu harmonii. Małżonkowie
wspierają się, a bycie razem przynosi im satysfakcje. Psychologowie oceniają jednak, z takich
małżeństw jest zaledwie 10 procent.


Umiejętność oderwania się od rodziców.

Przywiązanie do własnej rodziny może być przyczyną poważnych konfliktów z partnerem, szczególnie jeśli czuje się on zdominowany przez rodzinną koalicję współmałżonka. Nie wolno rodziców i rodzeństwa wciągać w kłótnie i nieporozumienia małżeńskie. Nawet najdrobniejsze spory trzeba rozwiązywać tylko między sobą

Poszukiwanie stronników, nie złagodzi napięcia w relacjach, z partnerem a zwiększy je, bo od małżonka oczekujemy lojalności. Problemem młodych par często bywa również nieumiejętność dzielenia uczuć, uwagi i czasu między dawną a nową rodzinę. Nierozwiązanie dylematu: rodzice czy partner może zburzyć małżeńskie szczęście. Jeśli rodzicom potrzebna jest pomoc, najlepiej udzielać jej wspólnie. Czasem jednak należy sprawę postawić jasno: mama i tata są nadal ważni i kochani, ale nie mogą stawać pomiędzy żoną i mężem. Oni tworzą już nową rodzinę.


Oddzielne mieszkanie i materialna niezależność.

W początkowej fazie związku młodzi powinni mieć prywatne terytorium, na którym będą mogli uwić, rodzinne gniazdo''. Obecność rodziców, babć, rodzeństwa wymusza podporządkowanie się zastanym regułom. Rodzice państwa młodych często ingerują w pierwsze próby tworzenia odrębności związku; pomagają, radzą lub wręcz narzucają swoje rozwiązania.

Nawet jeśli małżonkowie chcieliby powielać wzorce wyniesione z domów rodzinnych, powinni samodzielnie próbować wcielić je w życie. Warunkiem udanego startu jest też niezależność materialna. Nawet skromne środki, ale własne, są dobrą, szkolą, gospodarności. Korzystanie z pomocy rodziców ogranicza aktywność partnerów w poszukiwaniu źródeł zarobków, czy lepiej płatnej pracy.


Dzieci – oczekiwane i upragnione – miłość, ale także przyjaźń

Cementują, udany związek, zwłaszcza jeśli oboje małżonkowie ich pragną. Nie mogą natomiast być ratunkiem dla rozpadającego się małżeństwa

Posiadanie dzieci nakłada na partnerów dodatkowe obowiązki, wymaga większego inwestowania w rodzinę, także wielu wyrzeczeń. Pragnienie potomstwa powinno więc zostać urzeczywistnione w chwili, gdy małżonkowie czują się ze sobą szczęśliwi i bezpieczni.

Rodzicielstwo często tez zmienia cechy charakteru partnerów. Stają się oni cierpliwi i odpowiedzialni, a bywa z ich miłość, dopiero teraz przeobraża się, w dojrzałe uczucie. Najłatwiej przejść przez życie z osóbką, którą się lubi. Wzajemna sympatia, życzliwość, zrozumienie to coś więcej niż gorące.....