Dawniej panował zwyczaj, że przyszły małżonek prosił oficjalnie rodziców o rękę córki. Musiał również udowodnić, że jest w stanie utrzymać zonę i przyszłe potencjalne potomstwo. Dopiero po tym następowały oficjalne zaręczyny, czyli przyjęcie pierścionka zaręczynowego. Dziś synowie i córki sami decydują z kim i kiedy wezmą ślub. Coraz rzadziej również przyszły zięć oficjalnie prosi rodziców o rękę córki. Taktowanie jednak jest wtajemniczyć rodziców we wspólne plany, poinformować ich jako pierwszych o zamiarze małżeństwa. Narzeczeni zazwyczaj robią to podczas miłego spotkania przy stole, ale składają z tej okazji specjalną wizytę. Rodzice powinni serdecznie przyjąć przyszłą synową czy zięcia i zaakceptować ich plany.

Nie ma ścisłych przepisów jak powinna wyglądać uroczystość zaręczynowa. Może to być romantyczna kolacja we dwoje lub spotkanie w większym gronie. Można zorganizować zaręczyny w domy czy też w restauracji. Jedynym stałym punktem jest symbol zaręczyn czyli pierścionek zaręczynowy. Goście powinni móc zorientować się z zaproszenia jaki charakter będzie miała uroczystość, tak aby mogli dopasować odpowiedni ubiór. Zaręczyny to też dobra okazja do bliższego poznania się dwóch rodzin.

Pierścionek zaręczynowy.
Kiedyś pierścionek zaręczynowy to była wyłącznie sprawa mężczyzny, dziś często kobiety decydują w tej sprawie. Na wewnętrznej stronie pierścionka często graweruje się datę zaręczyn i imię partnera. Pierścionek zaręczynowy nosi się z reguły na palcu serdecznym lewej ręki.

Wiele użytkowniczek portali społecznościowych i randkowych nie zdaje sobie sprawy, jak ważne jest odpowiednie zdjęcie profilowe. Chociaż racją jest, że najważniejsze jest wnętrze, że wygląd jest sprawą drugorzędną i że każda z nas jest w pewien sposób atrakcyjna (wystarczy tylko podkreślić swoje atuty), w jakiś sposób trzeba sprawić, że interakcja się rozpocznie. Największą rolę w zainteresowaniu drugiej strony swoim profilem odgrywa właśnie dobrze zrobione zdjęcie profilowe. Myślicie, że już poznałyście sekret? Że najlepszym sposobem jest pokazanie jak najwięcej nagości? Bo przecież faceci z pewnością zainteresują się nie do końca zakrytymi piersiami? Błąd!

Pierwsza zasada - mnie skupiaj się tylko i wyłącznie na twarzy. Wiele kobiet robiąc zdjęcia na portale randkowe stara się pokazać jak najmniej ciała (nie chodzi tutaj o nagie ciało), więc skupia się na samej twarzy. Jest to jeden z najczęściej popełnianych błędów. Po pierwsze - mężczyźni są wzrokowcami i swoim spojrzeniem obejmują całokształt. Twarz, nawet najpiękniejsza nie zainteresuje tak bardzo, jak zdjęcie całej sylwetki, czy chociażby od pasa w górę. Przy zdjęciu obejmującym coś więcej, niż twarz odnosi się wrażenie, że po drugiej stronie komputera/telefonu, jest prawdziwa osoba, którą możemy sobie wyobrazić a nie tylko portret. Dodatkowo zbliżenia twarzy bardzo często wychodzą niekorzystnie. Uwydatniają wszelkiego rodzaju niedoskonałości - zmarszczki, zaskórniki, pryszcze, naczyńka, a skóra wychodzi nienaturalnie (bardzo często uzyskuje się efekt nieestetycznie wyglądających pootwieranych porów). Nie bójmy się objąć aparatem trochę więcej.
Postaw na naturalny wygląd. Chociaż aparat uwielbia mocny makijaż - nie można z nim przesadzić. Na zdjęciach przejaskrawione uwydatnienie niektórych elementów może wyglądać dobrze, nawet bardzo dobrze. Niestety często lubimy dać się ponieść fantazji i maksymalnie podkreślamy oczy toną czarnego eyelinera, nakładamy mocną warstwę pudru i różu a następnie mocno malujemy usta czerwoną szminką. Taki makijaż jest dobry na okładkę kolorowego czasopisma, albo na scenę, na portalu randkowym nie zagwarantuje nam sukcesu. Mężczyzna nie chce vampa. Mężczyzna chce piękną kobietę. Podkreślmy oczy - delikatną i kreską i mocno zaakcentujmy rzęsy. Usta pomalujmy na bardziej neutralny kolor - na przykład zgaszoną fuksję, lub pudrowy róż (w zależności od osobistych preferencji kolorystycznych). Różem wystarczy delikatnie musnąć skórę. Lepiej? Zdecydowanie. Będziemy wyglądały na eleganckie i zadbane, jednak w dalszym ciągu naturalne. To z pewnością przyniesie oczekiwane efekty.

Nie udawaj choinki! Kolejnym często popełnianym bledem jest wkładanie do zdjęcia zbyt dużej ilości biżuterii. Długie kolczyki, 3 wisiorki, do tego 5 bransoletek i 4 pierścionki? Biżuteria potrafi zwrócić uwagę, dodać zdjęciu uroku, jednak wszystko z umiarem. Postawmy na delikatniejsze kolczyki (najlepiej wiszące, ponieważ bardzo ładnie eksponują szyję) oraz delikatny naszyjnik (polecane modne ostatnimi czasy celebrytki). Pierścionek najlepiej jeden a z bransoletki możemy zupełnie zrezygnować. Lepiej? Zdecydowanie! Nie przypominamy już świątecznego stroiku, tylko elegancką kobietę, która z pewnością przyciągnie uwagę.
Kolejnym bardzo często popełnianym błędem jest zbyt wyzywający strój, wybierany do zdjęć profilowych. Niebotyczne szpilki za kolano, mini przypominająca długością opaskę na głowę i do tego dekolt do pasa? Zastanówmy się lepiej, co chcemy osiągnąć. Takie zdjęcia z pewnością przyciągną uwagę, jednak określonego typu mężczyzn. Jeżeli szukamy partnera na życie a nie tylko do seksu, zrezygnujmy z tego sposobu na przyciągnięcie uwagi. Zasada jest prosta - włożyłaś mini? Zestaw ją z golfem. Duży dekolt? Może do tego jeansy? Wysokie szpilki? Wystarczą do nich legginsy i zwyczajny t-shirt zachęcająco opinający piersi. Zostawmy też męskiej wyobraźni pole do popisu. Kuśmy i intrygujmy a nie podawajmy na tacy wszystkich naszych atutów.

W końcu ostatnia porada - jaką przyjąć pozę? Usiąść okrakiem na stołku i zrobić „dzióbek”* („dzióbków” unikamy, jak ognia!!!)? A może stanąć z założonymi rękami, wpatrując się w obiektyw? Często też lubimy z zażenowaniem trzymać się za ramiona, spoglądając w ziemię, gdyż nie czujemy się dobrze w centrum uwagi. Tutaj mamy podstawowy błąd - dobre zdjęcie profilowe nie powinno być pozowane, albo przynajmniej nie powinno na takie wyglądać. Zdjęcie, jak tańczymy na imprezie? Super. Zdjęcie jak przechadzamy się pod łukiem tryumfalnym? Jeszcze lepiej. A może jedziemy na wielbłądzie a w tle są piramidy? Postarajmy się o zdjęcia w ruchu. Idźmy, tańczmy, róbmy cokolwiek. Oczywiście coś takiego również możemy pozować, jednak i tak odniesie to lepszy skutek, niż zdjęcie nas, siedzących i czekających aż pstryknie flesz.
Skoro już zastosowałyśmy powyższe porady - śmiało możemy dodać zdjęcie profilowe. Z pewnością zwiększa ono szans na nawiązanie interakcji z drugą strona. W późniejszych momentach, tak naprawdę intrygujemy swoją osobowością, wnętrzem, jednak w pierwszym momencie liczy się wrażenie po spojrzeniu na zdjęcie. Postawmy na naturalny wygląd, bez zbędnego przejaskrawienia. Nie bójmy się pokazać swojej sylwetki. Nie róbmy dziwnych min i nie przybierajmy seksownych póz. Starajmy pokazać nasze piękno w możliwie najbardziej naturalny sposób.

*Dzióbek – problem z poprawną pisownią. W Internecie występuje spopularyzowana pisownia przez „u”, co z punktu widzenia polonistycznego jest błędem, ponieważ nazwa pochodzi od ptasiego dzioba, w tej odmianie pisanego przez „Ó”. Pisownia do wyboru przez osobę umieszczającą teksty na stronie.

Pierwsza randka po czterdziestce, szczególnie gdy jest efektem kontaktu nawiązanego w świecie portali randkowych, rzadko jest lekką, beztroską przygodą. To wydarzenie o zupełnie innym ciężarze gatunkowym niż w młodości. Nie chodzi już tylko o sprawdzenie, czy „się kliknie”, czy będzie fajnie i czy pojawi się chemia. Po czterdziestce pierwsza randka to raczej strategiczne, choć prowadzone z uprzejmością, spotkanie rekonesansowe. Głównym narzędziem przestaje być „gra” – czyli sztuka prezentowania swojej najlepszej, często wyidealizowanej wersji, flirtowanie, imponowanie – a staje się uważna, dyskretna obserwacja. Obserwacja nie tylko drugiej osoby, ale i własnych reakcji na nią. To fundamentalna zmiana paradygmatu: z pozycji aktora, który stara się zdobyć aplauz, przechodzi się w pozycję świadomego uczestnika, który bada potencjał wspólnego projektu zwanego związkiem. Mniej energii idzie na to, by być błyskotliwym i atrakcyjnym; więcej na to, by być uważnym i weryfikującym. Ta zmiana wynika z kilku kluczowych czynników: ograniczonego czasu i energii emocjonalnej, bogatego doświadczenia, które nauczyło odróżniać pozory od istoty, oraz z jasno zdefiniowanych priorytetów, które nie pozostawiają już miejsca na eksperymenty „na wszelki wypadek”.

W młodości pierwsza randka często przypomina casting, gdzie każda strona prezentuje swoje najciekawsze fragmenty repertuaru: anegdoty, pasje, opinie, które mają zrobić wrażenie. Po czterdziestce ten repertuar jest znany, ale mniej chętnie się go odgrywa. Wie się, że trwały związek nie opiera się na jednorazowym spektaklu, ale na codziennej, zwyczajnej obecności. Dlatego na pierwszym planie pojawia się chęć zobaczenia człowieka w jego naturalnym, nieodgrywanym stanie. Obserwacja dotyczy rzeczy pozornie drobnych, ale niezwykle wymownych: w jaki sposób traktuje kelnerkę lub barmana? Czy jest uważny na otoczenie, czy skupiony wyłącznie na sobie? Jak reaguje na drobne niedogodności – spóźnienie, zamówienie nie tej potrawy, hałas w lokalu? Te sytuacje są cenniejsze niż najpiękniej wyreżyserowane opowieści, ponieważ pokazują prawdziwe wzorce zachowania, charakter i poziom dojrzałości emocjonalnej. Osoba po czterdziestce wie, że w dłuższej perspektywie to właśnie te codzienne reakcje decydują o klimacie związku, a nie umiejętność opowiadania dowcipów. Dlatego słucha nie tylko tego, co ktoś mówi, ale przede wszystkim jak to mówi – z jakim szacunkiem (lub jego brakiem), z jaką pokorą (lub arogancją), z jaką autentycznością (lub próbą zaimponowania).

Kolejnym obszarem intensywnej obserwacji jest zgodność między profilem online a osobą na żywo. W świecie aplikacji randkowych istnieje niebezpieczeństwo tworzenia „osobowości profilowej” – bardziej atrakcyjnej, podróżującej, aktywnej i bezproblemowej niż rzeczywistość. Pierwsza randka to moment weryfikacji tej spójności. Czy osoba, która na profilu deklarowała „aktywny tryb życia”, jedynie kolekcjonuje zdjęcia z wycieczek, a na co dzień jest kanapowcem? Czy „wielbicielka literatury” potrafi prowadzić rozmowę o książkach, czy tylko wymieniła modne tytuły? Dla osoby dojrzałej każda taka rozbieżność nie jest drobiazgiem, lecz sygnałem dotyczącym uczciwości i samoświadomości potencjalnego partnera. Obserwuje się też mowę ciała: czy jest otwarta, czy zamknięta; czy utrzymuje kontakt wzrokowy, czy się kręci; czy jej uśmiech dociera do oczu, czy jest wymuszony. Te niewerbalne sygnały mówią często więcej niż słowa i są trudniejsze do kontrolowania przez kogoś, kto nie jest profesjonalnym aktorem. Dojrzały uczestnik randki potrafi je odczytywać, co pozwala mu szybciej wyrobić sobie instynktowną, ale opartą na danych, opinię.

Mniej „gry” oznacza także mniej energii poświęconej na ukrywanie swoich prawdziwych cech czy poglądów. Podczas gdy młodsi randkowicze mogą ukrywać pewne aspekty swojej osobowości, by zwiększyć szanse na drugą randkę, osoba po czterdziestce ma tendencję do bycia bardziej bezpośrednią i autentyczną już na początku. Nie dlatego, że jest nieuprzejma, ale dlatego, że nie chce tracić czasu – ani swojego, ani drugiej strony. Jeśli na przykład ma się konkretne, nieelastyczne plany życiowe (np. opieka nad starszym rodzicem, specyficzne poglądy polityczne, decyzja o nieposiadaniu więcej dzieci), często pojawiają się one w rozmowie stosunkowo wcześnie. To również jest forma obserwacji: jak druga strona reaguje na te realia? Czy okazuje zrozumienie, czy lekceważenie? Czy pyta z ciekawością, czy zamyka temat? Ta odwaga w pokazywaniu siebie, ze swoimi mocnymi i słabszymi stronami, jest jednocześnie testem dla drugiej osoby: czy jest gotowa na rzeczywistość, czy wciąż szuka nierealistycznej fantazji? W tym kontekście pierwsza randka staje się nie tylko spotkaniem towarzyskim, ale także próbą szczerości i odporności na nieidealność.

Psychologiczną podstawą tej zmiany z „gry” na „obserwację” jest przeniesienie akcentu z „czy mnie polubi?” na „czy ja chcę zbudować z tą osobą życie?”. To fundamentalna różnica w nastawieniu. Pierwsze pytanie generuje zachowania nastawione na zyskanie aprobaty: przypochlebianie się, zgadzanie, ukrywanie odmiennych zdań. Drugie pytanie uruchamia tryb analityczny i samoobserwacyjny. Podczas randki osoba dojrzała nieustannie zadaje sobie wewnętrzne pytania: „Czy czuję się przy tej osobie bezpiecznie i swobodnie, czy muszę się pilnować?”, „Czy jej sposób widzenia świata jest dla mnie zrozumiały, czy zupełnie obcy?”, „Czy szanuje moje granice (czasu, tematu rozmowy, fizycznej bliskości)?”, „Czy to, co widzę i słyszę, budzi we mnie ciepło i zaciekawienie, czy raczej niepokój i znużenie?”. To są pytania o kompatybilność na poziomie fundamentalnym, a nie o powierzchowną atrakcyjność. Odpowiedzi na nie szuka się właśnie poprzez uważną obserwację zachowań, a nie przez zaabsorbowanie własną autoprezentacją.

Kluczowym elementem obserwacji jest także ocena umiejętności komunikacyjnych drugiej strony. Po czterdziestce wiadomo, że zdolność do dobrej rozmowy jest jednym z najważniejszych spoiw związku. Dlatego na pierwszej randce bacznie przygląda się dynamice dialogu. Czy rozmowa płynie naturalnie, czy jest mozolnym przeciąganiem wątków? Czy druga osoba potrafi słuchać aktywnie, zadawać pogłębiające pytania, czy tylko wygłasza monologi lub odpowiada jednym zdaniem? Czy potrafi opowiadać o sobie bez narcystycznego skupienia na sobie, a z uważnością na reakcję słuchacza? Czy w rozmowie pojawia się poczucie humoru, i jaki ono jest – jest to żart oparty na inteligencji i życzliwości, czy na sarkazmie i poniżaniu innych? Te obserwacje są niezwykle cenne, ponieważ komunikacja jest narzędziem, za pomocą którego będzie się rozwiązywało przyszłe konflikty, dzieliło radości i budowało intymność. Jeśli już na pierwszym spotkaniu widać, że rozmowa jest ciężka, pełna niedopowiedzeń lub dominacji, jest to bardzo silny, negatywny prognostyk, który dla osoby dojrzałej często przeważy nad nawet dobrym pierwszym wrażeniem wizualnym.

Niezwykle istotnym aspektem psychologii pierwszej randki po czterdziestce jest także minimalizacja wpływu zewnętrznych, sztucznych czynników. Chodzi o świadome wybory dotyczące miejsca i formy spotkania. Coraz częściej odchodzi się od klasycznej, stresującej randki w eleganckiej restauracji na rzecz spotkań przy kawie, na spacerze, czy w neutralnej, cichej knajpce. Miejsce to ma stworzyć warunki do swobodnej obserwacji i rozmowy, a nie do demonstracji statusu materialnego czy wyrafinowanych manier (choć i one są obserwowane). To kolejny przejaw odejścia od „gry” – nie chodzi o to, by zaimponować wystawnością, ale o to, by stworzyć przestrzeń, w której obie osoby będą mogły być sobą. Podobnie rzecz się ma z tematem „rachunku”. Dla wielu dojrzałych osób naturalnym i pozbawionym gry jest zaproponowanie dzielenia się kosztami lub zapłacenie za siebie. To nie jest przejaw skąpstwa, lecz demonstracja partnerskiego podejścia i braku chęci tworzenia zobowiązań już na starcie. Obserwacja reakcji na taką propozycję też bywa bardzo wymowna.

Wreszcie, po randce następuje etap, który w młodości był zdominowany emocjami („podobał mi się / nie podobał”), a teraz jest bardziej procesem refleksji. Osoba dojrzała niekoniecznie szuka natychmiastowej, olśniewającej chemii. Szuka raczej sygnałów, że dalsze poznawanie ma sens. Analizuje zebrane podczas obserwacji dane: spójność, sposób komunikacji, reakcje na stres, szacunek, poczucie humoru, zgodność wartości. Nawet jeśli chemia nie była porażająca, ale wszystkie inne obserwacje wypadły pozytywnie, istnieje duża szansa na zgodę na drugie spotkanie, aby dać szansę na rozwinięcie się głębszego uczucia. I odwrotnie: nawet przy silnej chemii, jeśli obserwacja wykazała poważne red flagi (lekceważenie, arogancja, niespójność), osoba dojrzała jest skłonna zrezygnować, kierując się rozsądkiem, a nie tylko emocjami. To właśnie ta zdolność do nadania priorytetu obserwacji i refleksji nad grą i natychmiastowym wrażeniem jest znakiem rozpoznawczym dojrzałego randkowania. Jest to strategia mniej ekscytująca w krótkim terminie, ale znacznie bardziej efektywna i bezpieczna emocjonalnie w dłuższej perspektywie, gdy celem nie jest kolejna randka, ale potencjalny, trwały związek. W świecie, gdzie cyfrowe platformy spotkań oferują iluzję nieskończonego wyboru, ta umiejętność weryfikacji poprzez uważną obserwację na żywo staje się bezcenną kompetencją emocjonalną.