Odkąd mamy dostęp do internetu zaczęliśmy coraz częściej poznawać ludzi na różnego rodzaju portalach internetowych. Mamy mniej czasu na umawianie się w klubach, pubach czy parku ale mimo tego przesiadujemy przed komputerem i szukamy kontaktu z ludźmi.
Na forach, portalach internetowych możemy poznać ludzi, którzy mają zarówno podobne zainteresowania do nas ale również tych, których byśmy nigdy w realnym życiu nie poznali, ponieważ odwiedzają inne miejsca niż my, interesują się zupełnie czym innym niż my.
Opowiem Wam o kilku randkach internetowych, o ktorych słyszałam lub które sama kiedyś przeżyłam.
W internecie każdy może się przedstawić jako ktokolwiek. Możesz być kim zechcesz. Właśnie takim typem był Andrzej, który miał być architektem wnętrz odnoszącym sukcesy. Po wielu rozmowach w internecie doszło do spotkania w jednej z knajp w centrum miasta. Andrzej okazał się być zwykłym budowlańcem, który remontuje mieszkania. Wyglądał zupełnie inaczej niż na zdjęciu a poza tym chyba rzadko bywał w mieście, gdyż całe spotkanie mówił o tym jakie tu piwo jest drogie;)
Kolejne spotkanie, o którym słyszałam to spotkanie w Galerii Handlowej, ponieważ tam miał najbliżej owy kandydat na męża;) Sok, który koleżanka zamówiła musiała sobie sama zapłacić, ponieważ kolega stwierdził, że "i tak byś się kłóciła, że chcesz zapłacić, więc płać" :)
Czasem bywało i tak, że umawiałyśmy się z koleżankami na jakiś telefon w trakcie randki - telefon alarmowy;)
Raz zadzwoniłam do koleżanki, która była na spotkaniu żeby się dowiedzieć czy trzeba ją ratować. Ona miała mówić do słuchawki, że albo jest ok i zadzwoni później, albo że "ojej zaraz będę w domu" bo niby koleżanka z którą mieszka zapomniała kluczy od domu.
Najgorsze były chyba spotkania, na które chłopak przynosił różę. To był znak, że szybko się nie odczepi i będą problemy;)
Z perspektywy czasu mogę tylko stwierdzić, że warto było się umawiać, poznawać z ludźmi bo teraz jest o czym opowiadać. Oczywiście pierwsze spotkanie zawsze powinno być w miejscu publicznym, ponieważ nie wiecie tak naprawdę na kogo traficie.
Na koniec zdradzę, że od tych spotkań minęło już kilka dobrych lat a ja nie muszę już dalej szukać, znalazła i tak, na portalu randkowym :)
Wkraczanie w świat randek z bagażem wysokiej samoświadomości to doświadczenie, które można porównać do podróżowania z bardzo precyzyjną mapą, na której zaznaczono zarówno malownicze szlaki, jak i niebezpieczne bagna. Z jednej strony ta mapa jest bezcenna – pozwala unikać ślepych zaułków, które w młodości pochłaniały tyle czasu i energii, i prowadzi prosto do miejsc, które naprawdę mogą nas uszczęśliwić. Z drugiej jednak strony, im więcej wiemy o terenie, tym bardziej jesteśmy świadomi ryzyka, tym więcej przeszkód dostrzegamy i tym trudniej jest nam podjąć ryzyko, że za kolejnym zakrętem czeka coś zupełnie nieprzewidzianego. Pytanie, czy wysoka samoświadomość po czterdziestce pomaga w randkowaniu, czy je utrudnia, jest więc niezwykle złożone, a odpowiedź na nie zależy od tego, jak z tej świadomości potrafimy korzystać.
Samoświadomość to zdolność do rozpoznawania i rozumienia własnych emocji, myśli, potrzeb oraz zachowań, a także świadomość tego, jak nasze działanie wpływa na innych . Osoba samoświadoma potrafi nie tylko nazwać to, co czuje, ale także zrozumieć, skąd te uczucia się biorą i jakie mechanizmy nimi kierują. Po czterdziestce, po latach różnorodnych doświadczeń – udanych związkach, rozczarowaniach, terapiach, życiowych lekcjach – wiele osób osiąga poziom samoświadomości, który w młodości byłby nie do pomyślenia. To właśnie ten wiek, często związany z tak zwanym kryzysem wieku średniego, staje się momentem intensywnej refleksji nad swoim życiem, dotychczasowymi wyborami i poszukiwaniem nowych wartości . I choć sam kryzys bywa bolesny, to właśnie on może prowadzić do wykrystalizowania się prawdziwej, głębokiej wiedzy o sobie .
Osoba, która dobrze zna siebie, wchodzi na randkową ścieżkę z ogromnym kapitałem. Przede wszystkim ma jasność co do swoich potrzeb i granic, co jest absolutnym fundamentem zdrowych relacji . Wie, że szuka kogoś, z kim będzie mogła dzielić się już istniejącą pełnią życia, a nie kogoś, kto ma wypełić pustkę, z którą sama nie umie sobie poradzić. To sprawia, że jej wybory są bardziej świadome i trafne. Nie da się już zwieść pustym deklaracjom czy powierzchownemu urokowi, bo wewnętrzny detektor od razu wychwytuje niezgodność z własnym systemem wartości. Taka osoba wie, że w związku kluczowa jest spójność charakterów, a nie tylko przelotna chemia, i potrafi odróżnić jedno od drugiego.
Wysoka samoświadomość to również umiejętność regulowania własnych emocji, szczególnie w sytuacjach konfliktowych czy stresowych . Zamiast reagować impulsywnie, uruchamiać stare, niezdrowe schematy, osoba dojrzała emocjonalnie potrafi się zatrzymać, przeanalizować, co tak naprawdę czuje i dlaczego, a dopiero potem podjąć działanie. To bezcenna umiejętność w budowaniu głębokiej, autentycznej więzi, która opiera się na rozmowie, a nie na wybuchach i wzajemnych pretensjach. Co więcej, samoświadomość idzie w parze z empatią – im lepiej rozumiemy siebie, tym łatwiej nam zrozumieć drugiego człowieka . Jesteśmy w stanie odczytywać jego emocje i potrzeby, co ułatwia budowanie porozumienia i intymności.
Zrozumienie swoich motywacji i tego, co nami kieruje, pozwala także przerwać cykl powielania niezdrowych wzorców, które często mają swoje źródło w dzieciństwie czy pierwszych związkach . Nasze nieświadome preferencje, ukształtowane przez wczesne relacje, często prowadzą nas do wyboru podobnych partnerów i wpadania w te same pułapki . Osoba samoświadoma potrafi zidentyfikować te schematy i świadomie od nich odejść, wybierając kogoś, kto jest dla niej dobry, a nie kogoś, kto tylko odtwarza znajome, choć bolesne, wzorce. To właśnie w tym procesie nieoceniona może być pomoc psychoterapeuty, który pomoże odkryć ukryte lęki i potrzeby .
Jednak ta sama mapa, która tak precyzyjnie wskazuje drogę, może stać się również przeszkodą. Im więcej wiemy o sobie, tym więcej wiemy o tym, czego nie chcemy, co nam nie służy, co może być ryzykowne. To prowadzi do zjawiska, które można nazwać nadmierną selekcją. Osoba o wysokiej samoświadomości może stać się tak wyczulona na wszelkie potencjalne zagrożenia i sygnały ostrzegawcze, że zacznie odrzucać kandydatów przy najdrobniejszej wątpliwości, nie dając szansy na naturalne rozwinięcie się relacji. Każda różnica zdań, inny sposób spędzania wolnego czasu czy odcień poczucia humoru mogą zostać zinterpretowane jako fundamentalna niezgodność. W efekcie, zamiast szukać kogoś, z kim można wspólnie budować, szuka się kogoś, kto idealnie wpasuje się w wyidealizowany obraz, co jest zadaniem z góry skazanym na porażkę.
Inną pułapką jest lęk przed utratą autonomii i rozmyciem własnej, starannie zbudowanej tożsamości. Osoby po czterdziestce, szczególnie te, które przez lata żyły samodzielnie, mają ugruntowane poczucie siebie i swojego miejsca w świecie. Cenią sobie swoją niezależność, swoje rytuały, swoją przestrzeń. Pojawienie się drugiego człowieka może być postrzegane nie jako wzbogacenie, ale jako zagrożenie dla tej kruchej równowagi. Psychologowie podkreślają, że w dojrzałym związku stale balansujemy pomiędzy potrzebą bliskości a pragnieniem zachowania autonomii . To naturalne napięcie, ale u osób o wysokiej samoświadomości, które są bardzo wyczulone na swoje granice, może ono przerodzić się w mur, przez który trudno komukolwiek przejść.
Co więcej, dogłębna znajomość swoich mechanizmów obronnych i schematów może paradoksalnie prowadzić do ich wzmocnienia. Zamiast przepracować lęk przed bliskością, można go zracjonalizować jako „mądrą ostrożność” wynikającą z doświadczenia. Zamiast zmierzyć się z trudną emocją, można ją przeanalizować i schować do szufladki z napisem „już to przerabiałem, nie warto”. W ten sposób samoświadomość, zamiast być narzędziem rozwoju, staje się narzędziem unikania i izolacji. Jak trafnie ujmuje to psychoterapeutka Alicja Długołęcka, dojrzewanie oznacza, że przestajemy walczyć ze sobą i wychodzimy do innych ludzi . Jeśli jednak nasza samoświadomość jest tylko formą wewnętrznej walki i kontroli, to zamiast otwierać nas na innych, będzie nas w tej walce pogrążać.
Kluczowym wyzwaniem staje się więc nie tyle posiadanie samoświadomości, co umiejętność mądrego korzystania z niej w procesie budowania relacji. To, co w młodości było intuicyjne i spontaniczne, po czterdziestce musi zostać poddane refleksji, ale nie może być przez nią całkowicie zduszone. Chodzi o znalezienie równowagi między tym, co podpowiada serce, a tym, co podpowiada rozum. O tym, by wiedzieć, czego się chce, ale jednocześnie zachować otwartość na to, że życie może nas zaskoczyć i że to, co wydawało się nam idealne na papierze, w rzeczywistości może okazać się zupełnie nieodpowiednie, a coś, co początkowo budziło wątpliwości, może przerodzić się w głębokie uczucie.
W praktyce oznacza to, że osoba samoświadoma wchodzi na randkę nie po to, by egzekwować listę wymagań, ale po to, by spotkać drugiego człowieka. Wie, jakie ma podstawowe wartości i czego absolutnie nie zaakceptuje, ale jest też gotowa na negocjacje i kompromisy w sprawach mniej istotnych. Potrafi słuchać, ale też mówić o sobie. Nie boi się zakończyć znajomości, gdy widzi, że nie ma szans na porozumienie, ale nie robi tego pochopnie, dając sobie i drugiej stronie czas na poznanie. Wykorzystuje swoją wiedzę o sobie do budowania mostów, a nie do kopania fosy.
Pomocne w tym procesie może być zrozumienie koncepcji „zróżnicowania” w związku, opisanej przez psychologa Davida Schnarcha . Chodzi w niej o zdolność do pozostawania w bliskiej relacji z partnerem przy jednoczesnym zachowaniu poczucia własnej wartości i indywidualności. Osoby w zróżnicowanych związkach potrafią trzymać się własnych przekonań i wartości, jednocześnie szanując odrębność partnera . To właśnie ta umiejętność – bycia blisko bez rozpuszczania się w drugim człowieku i bycia sobą bez izolowania się od niego – jest kwintesencją dojrzałej miłości. Wymaga ona ogromnej samoświadomości, ale też odwagi, by znosić dyskomfort związany z różnicami i konfliktami, zamiast uciekać od nich w nadmierną bliskość lub dystans .
Wysoka samoświadomość to potężne narzędzie, które po czterdziestce może stać się kluczem do najgłębszej i najbardziej satysfakcjonującej relacji w życiu. Pozwala uniknąć błędów młodości, świadomie wybierać partnera zgodnego z naszym systemem wartości i budować związek oparty na autentyczności, a nie na iluzjach. Jednak to samo narzędzie, używane nieumiejętnie, może stać się przeszkodą – źródłem nadmiernej krytyczności, lęku przed bliskością i pułapką racjonalizacji, która zamknie nas w wiecznym, bezpiecznym, ale pustym singlowaniu. Ostatecznie więc to nie samo posiadanie samoświadomości decyduje o sukcesie w randkowaniu, ale to, czy potrafimy wykorzystać ją jako trampolinę do skoku w stronę drugiego człowieka, z odwagą, by zaryzykować i otworzyć się na to, co nieznane, oraz z mądrością, by wiedzieć, kiedy warto tę drogę kontynuować, a kiedy lepiej się z niej wycofać. To właśnie ta dojrzałość w korzystaniu z własnej wiedzy o sobie jest tym, co naprawdę pomaga, a nie przeszkadza w budowaniu szczęśliwych, dojrzałych związków.
Jeśli przygotowujesz się na randkę z nowo poznaną dziewczyną i przed waszym spotkaniem nie uzgodniliście, w jaki sposób podzielili między siebie koszty, możesz mocno się zdziwić, kiedy ona oznajmi Ci, że nie ma przy sobie ani grosza. Kobiety bardzo często zakładają, że to mężczyzna powinien za nie zapłacić, bez względu na to, czy jest to randka, czy kupowanie sobie zachcianek przez internet.
Płacenie za swoją partnerkę oczywiste wydaje się nawet wielu mężczyzną. Oczywiście nie każda kobieta z góry zakłada, że godzisz się na ponoszenie za nią wszelkich kosztów, ale mogą znaleźć się i takie, które będą tego twardo wymagały. Takie nastawienie wynika przede wszystkim z naszej kultury i modelu tradycyjnej rodziny, gdzie to mężczyzna troszczy się o finanse i utrzymuj swoją partnerkę. Może Ci się wydawać, że to absurdalny układ w XXI wieku, szczególnie kiedy dopiero się poznajecie i nie planujecie jeszcze rodziny, ale niestety bardzo często kobiety właśnie tak do tych spraw podchodzą.
Problem mogą stanowić też wzorce, które czerpiemy od otaczających nas osób. Nasze koleżanki, gdy chodzą na randki, są w pełni odciążone od ponoszonych przez siebie kosztów, a nasi koledzy nie kryją się z tym, że uważają za obowiązek płacenia za wszystko, czego tylko zażąda ich partnerka. Przez to uczymy się, że to jedyny możliwy sposób na prowadzenie finansowo relacji romantycznej i nawet jeśli jeden z partnerów zupełnie nie zgadza się z takim modelem, to często daje za wygraną, bo nie chce niszczyć obiecującego związku. A przez to utrwalamy w sobie tylko ten szkodliwy stereotyp.
Dlatego przed pierwszą randką warto omówić sposób, w jaki będziecie się rozliczać. Dzięki temu żadne z was nie będzie zaskoczone oczekiwaniami drugiej osoby i nie dojdzie do żadnego zgrzytu w czasie waszego spotkania. Poza tym dać do zrozumienia swojej drugiej połówce, że nie boicie się rozmawiać o pieniądzach i podchodzicie do tej kwestii bardzo odpowiedzialnie. A jeśli drugiej stronie nie spodoba się zaproponowany przez Ciebie model, będziesz mógł stwierdzić, czy nie zależy jej przypadkiem na znalezieniu sobie kogoś, kogo będzie mogła spokojnie oskubywać z jego pieniędzy.