Wiele kobiet wychodzi z założenia, iż mężczyźni patrzą tylko i wyłącznie na wygląd zewnętrzny. Dlatego też chcą one być bardzo atrakcyjne. Dbają o sylwetkę, czy też wykonują makijaż, a także dobierają staranne ubrania i fryzury. Jak się jednak okazuje mężczyźni lubią atrakcyjne kobiety, jednak charakter i pewne zachowania są dla nich równie ważne. Co zatem podoba się w kobietach mężczyznom i na co zwracają oni uwagę ?

Miła dla innych
Mężczyźni zwracają uwagę na to, czy kobieta jest miła i życzliwa dla innych osób. To w jaki sposób do kogoś się odnosi, czy potrafi pomóc, poradzić i okazać szacunek drugiej osobie.

Nastawienie
Facetom podoba się w kobietach to, że są one silne i potrafią sobie radzić nawet w trudnych sytuacjach. Nie poddają się i nie rozpaczają nad tym, co je spotkało.

Zainteresowania i pasje
Nawet jeśli mężczyzna sam takowych nie posiada to chciałby, aby dziewczyna coś potrafiła, czymś się interesowała. Wcale nie musi to być jakieś wyszukane hobby, ważne aby sprawiało jej to radość.

Pozytywne nastawienie
Kobieta, która je ma potrafi cieszyć się z drobiazgów, a także doceniać to co ma. Nie rozwodzi się nad wszystkim co jest negatywne i nie wprowadza w zły nastrój siebie i bliskich.

Czułość
Nawet muskularny i pewny siebie mężczyzna chce mieć przy swoim boku kobietę, która da mu poczucie ciepła, czułości.

Czytając ten artykuł z pewnością wiele osób będzie przecierało oczy ze zdumienia, gdyż do tej pory sądzili, iż wygląd to jedyna rzecz, która imponuje i podoba się mężczyznom. Jak się okazuje wygląd zewnętrzny to nie wszystko, gdyż liczą się też inne cechy.

Randka to moment, którym każdy z nas chce zachwycić swojego potencjalnego partnera. Jednakże, przygotowanie się do randki może być bardzo stresujące. Często zastanawiamy się co ubrać, gdzie się udać i co robić, aby wypadnąć dobrze. Dlatego dzisiaj przedstawiam 7 porad, dzięki którym dobrze wypadniesz na randce.

Wybierz odpowiednie miejsce
Miejsce, w którym umówisz się na randkę, jest bardzo ważne. Nie ma znaczenia, czy to będzie kawiarnia, restauracja, kina czy park. Najważniejsze, abyś wybrał miejsce, które będzie dla Ciebie i Twojego partnera komfortowe i przyjemne. Staraj się unikać miejsc zbyt głośnych, ponieważ utrudni to rozmowę.

Zwróć uwagę na swój wygląd
Na randce ważne jest pierwsze wrażenie, dlatego staraj się wyglądać atrakcyjnie i schludnie. Wybierz ubrania, w których czujesz się dobrze i komfortowo. Ważne, aby Twoje ubranie odpowiadało miejscu, w którym się spotykacie. Nie zapomnij także o higienie osobistej.

Bądź punktualny
Punktualność to bardzo ważna cecha. Jeśli spóźnisz się na randkę, może to wywołać niepotrzebne nieporozumienia i stres. Dlatego staraj się być na czas. W razie opóźnień, poinformuj swojego partnera o tym.

Bądź sobą
Nie udawaj kogoś, kim nie jesteś. Bądź sobą i zachowaj swoją naturalność. Staraj się rozmawiać na tematy, które Cię interesują i nie krępuj się pytać o zainteresowania Twojego partnera. Pamiętaj, że randka to czas, aby poznać drugą osobę, dlatego bądź otwarty na rozmowę.

Uważaj na swoje zachowanie
Twoje zachowanie na randce jest równie ważne co wygląd i punktualność. Staraj się być uprzejmy i taktowny wobec swojego partnera. Unikaj skrajnych opinii i zbyt personalnych pytań. Pamiętaj, że to dopiero pierwsza randka, dlatego zachowaj umiar.

Zainteresuj się drugą osobą
Pokaż swoje zainteresowanie drugą osobą. Pytaj o jej zainteresowania, pasje i plany na przyszłość. Staraj się słuchać uważnie i być empatycznym. To pokaże Twojemu partnerowi, że jest dla Ciebie ważny.

Bądź pozytywny
Randka to czas, aby się dobrze bawić i cieszyć z towarzystwa drugiej osoby. Staraj się być pozytywny i uśmiechnięty

Pierwsza randka po czterdziestce, szczególnie gdy jest efektem kontaktu nawiązanego w świecie portali randkowych, rzadko jest lekką, beztroską przygodą. To wydarzenie o zupełnie innym ciężarze gatunkowym niż w młodości. Nie chodzi już tylko o sprawdzenie, czy „się kliknie”, czy będzie fajnie i czy pojawi się chemia. Po czterdziestce pierwsza randka to raczej strategiczne, choć prowadzone z uprzejmością, spotkanie rekonesansowe. Głównym narzędziem przestaje być „gra” – czyli sztuka prezentowania swojej najlepszej, często wyidealizowanej wersji, flirtowanie, imponowanie – a staje się uważna, dyskretna obserwacja. Obserwacja nie tylko drugiej osoby, ale i własnych reakcji na nią. To fundamentalna zmiana paradygmatu: z pozycji aktora, który stara się zdobyć aplauz, przechodzi się w pozycję świadomego uczestnika, który bada potencjał wspólnego projektu zwanego związkiem. Mniej energii idzie na to, by być błyskotliwym i atrakcyjnym; więcej na to, by być uważnym i weryfikującym. Ta zmiana wynika z kilku kluczowych czynników: ograniczonego czasu i energii emocjonalnej, bogatego doświadczenia, które nauczyło odróżniać pozory od istoty, oraz z jasno zdefiniowanych priorytetów, które nie pozostawiają już miejsca na eksperymenty „na wszelki wypadek”.

W młodości pierwsza randka często przypomina casting, gdzie każda strona prezentuje swoje najciekawsze fragmenty repertuaru: anegdoty, pasje, opinie, które mają zrobić wrażenie. Po czterdziestce ten repertuar jest znany, ale mniej chętnie się go odgrywa. Wie się, że trwały związek nie opiera się na jednorazowym spektaklu, ale na codziennej, zwyczajnej obecności. Dlatego na pierwszym planie pojawia się chęć zobaczenia człowieka w jego naturalnym, nieodgrywanym stanie. Obserwacja dotyczy rzeczy pozornie drobnych, ale niezwykle wymownych: w jaki sposób traktuje kelnerkę lub barmana? Czy jest uważny na otoczenie, czy skupiony wyłącznie na sobie? Jak reaguje na drobne niedogodności – spóźnienie, zamówienie nie tej potrawy, hałas w lokalu? Te sytuacje są cenniejsze niż najpiękniej wyreżyserowane opowieści, ponieważ pokazują prawdziwe wzorce zachowania, charakter i poziom dojrzałości emocjonalnej. Osoba po czterdziestce wie, że w dłuższej perspektywie to właśnie te codzienne reakcje decydują o klimacie związku, a nie umiejętność opowiadania dowcipów. Dlatego słucha nie tylko tego, co ktoś mówi, ale przede wszystkim jak to mówi – z jakim szacunkiem (lub jego brakiem), z jaką pokorą (lub arogancją), z jaką autentycznością (lub próbą zaimponowania).

Kolejnym obszarem intensywnej obserwacji jest zgodność między profilem online a osobą na żywo. W świecie aplikacji randkowych istnieje niebezpieczeństwo tworzenia „osobowości profilowej” – bardziej atrakcyjnej, podróżującej, aktywnej i bezproblemowej niż rzeczywistość. Pierwsza randka to moment weryfikacji tej spójności. Czy osoba, która na profilu deklarowała „aktywny tryb życia”, jedynie kolekcjonuje zdjęcia z wycieczek, a na co dzień jest kanapowcem? Czy „wielbicielka literatury” potrafi prowadzić rozmowę o książkach, czy tylko wymieniła modne tytuły? Dla osoby dojrzałej każda taka rozbieżność nie jest drobiazgiem, lecz sygnałem dotyczącym uczciwości i samoświadomości potencjalnego partnera. Obserwuje się też mowę ciała: czy jest otwarta, czy zamknięta; czy utrzymuje kontakt wzrokowy, czy się kręci; czy jej uśmiech dociera do oczu, czy jest wymuszony. Te niewerbalne sygnały mówią często więcej niż słowa i są trudniejsze do kontrolowania przez kogoś, kto nie jest profesjonalnym aktorem. Dojrzały uczestnik randki potrafi je odczytywać, co pozwala mu szybciej wyrobić sobie instynktowną, ale opartą na danych, opinię.

Mniej „gry” oznacza także mniej energii poświęconej na ukrywanie swoich prawdziwych cech czy poglądów. Podczas gdy młodsi randkowicze mogą ukrywać pewne aspekty swojej osobowości, by zwiększyć szanse na drugą randkę, osoba po czterdziestce ma tendencję do bycia bardziej bezpośrednią i autentyczną już na początku. Nie dlatego, że jest nieuprzejma, ale dlatego, że nie chce tracić czasu – ani swojego, ani drugiej strony. Jeśli na przykład ma się konkretne, nieelastyczne plany życiowe (np. opieka nad starszym rodzicem, specyficzne poglądy polityczne, decyzja o nieposiadaniu więcej dzieci), często pojawiają się one w rozmowie stosunkowo wcześnie. To również jest forma obserwacji: jak druga strona reaguje na te realia? Czy okazuje zrozumienie, czy lekceważenie? Czy pyta z ciekawością, czy zamyka temat? Ta odwaga w pokazywaniu siebie, ze swoimi mocnymi i słabszymi stronami, jest jednocześnie testem dla drugiej osoby: czy jest gotowa na rzeczywistość, czy wciąż szuka nierealistycznej fantazji? W tym kontekście pierwsza randka staje się nie tylko spotkaniem towarzyskim, ale także próbą szczerości i odporności na nieidealność.

Psychologiczną podstawą tej zmiany z „gry” na „obserwację” jest przeniesienie akcentu z „czy mnie polubi?” na „czy ja chcę zbudować z tą osobą życie?”. To fundamentalna różnica w nastawieniu. Pierwsze pytanie generuje zachowania nastawione na zyskanie aprobaty: przypochlebianie się, zgadzanie, ukrywanie odmiennych zdań. Drugie pytanie uruchamia tryb analityczny i samoobserwacyjny. Podczas randki osoba dojrzała nieustannie zadaje sobie wewnętrzne pytania: „Czy czuję się przy tej osobie bezpiecznie i swobodnie, czy muszę się pilnować?”, „Czy jej sposób widzenia świata jest dla mnie zrozumiały, czy zupełnie obcy?”, „Czy szanuje moje granice (czasu, tematu rozmowy, fizycznej bliskości)?”, „Czy to, co widzę i słyszę, budzi we mnie ciepło i zaciekawienie, czy raczej niepokój i znużenie?”. To są pytania o kompatybilność na poziomie fundamentalnym, a nie o powierzchowną atrakcyjność. Odpowiedzi na nie szuka się właśnie poprzez uważną obserwację zachowań, a nie przez zaabsorbowanie własną autoprezentacją.

Kluczowym elementem obserwacji jest także ocena umiejętności komunikacyjnych drugiej strony. Po czterdziestce wiadomo, że zdolność do dobrej rozmowy jest jednym z najważniejszych spoiw związku. Dlatego na pierwszej randce bacznie przygląda się dynamice dialogu. Czy rozmowa płynie naturalnie, czy jest mozolnym przeciąganiem wątków? Czy druga osoba potrafi słuchać aktywnie, zadawać pogłębiające pytania, czy tylko wygłasza monologi lub odpowiada jednym zdaniem? Czy potrafi opowiadać o sobie bez narcystycznego skupienia na sobie, a z uważnością na reakcję słuchacza? Czy w rozmowie pojawia się poczucie humoru, i jaki ono jest – jest to żart oparty na inteligencji i życzliwości, czy na sarkazmie i poniżaniu innych? Te obserwacje są niezwykle cenne, ponieważ komunikacja jest narzędziem, za pomocą którego będzie się rozwiązywało przyszłe konflikty, dzieliło radości i budowało intymność. Jeśli już na pierwszym spotkaniu widać, że rozmowa jest ciężka, pełna niedopowiedzeń lub dominacji, jest to bardzo silny, negatywny prognostyk, który dla osoby dojrzałej często przeważy nad nawet dobrym pierwszym wrażeniem wizualnym.

Niezwykle istotnym aspektem psychologii pierwszej randki po czterdziestce jest także minimalizacja wpływu zewnętrznych, sztucznych czynników. Chodzi o świadome wybory dotyczące miejsca i formy spotkania. Coraz częściej odchodzi się od klasycznej, stresującej randki w eleganckiej restauracji na rzecz spotkań przy kawie, na spacerze, czy w neutralnej, cichej knajpce. Miejsce to ma stworzyć warunki do swobodnej obserwacji i rozmowy, a nie do demonstracji statusu materialnego czy wyrafinowanych manier (choć i one są obserwowane). To kolejny przejaw odejścia od „gry” – nie chodzi o to, by zaimponować wystawnością, ale o to, by stworzyć przestrzeń, w której obie osoby będą mogły być sobą. Podobnie rzecz się ma z tematem „rachunku”. Dla wielu dojrzałych osób naturalnym i pozbawionym gry jest zaproponowanie dzielenia się kosztami lub zapłacenie za siebie. To nie jest przejaw skąpstwa, lecz demonstracja partnerskiego podejścia i braku chęci tworzenia zobowiązań już na starcie. Obserwacja reakcji na taką propozycję też bywa bardzo wymowna.

Wreszcie, po randce następuje etap, który w młodości był zdominowany emocjami („podobał mi się / nie podobał”), a teraz jest bardziej procesem refleksji. Osoba dojrzała niekoniecznie szuka natychmiastowej, olśniewającej chemii. Szuka raczej sygnałów, że dalsze poznawanie ma sens. Analizuje zebrane podczas obserwacji dane: spójność, sposób komunikacji, reakcje na stres, szacunek, poczucie humoru, zgodność wartości. Nawet jeśli chemia nie była porażająca, ale wszystkie inne obserwacje wypadły pozytywnie, istnieje duża szansa na zgodę na drugie spotkanie, aby dać szansę na rozwinięcie się głębszego uczucia. I odwrotnie: nawet przy silnej chemii, jeśli obserwacja wykazała poważne red flagi (lekceważenie, arogancja, niespójność), osoba dojrzała jest skłonna zrezygnować, kierując się rozsądkiem, a nie tylko emocjami. To właśnie ta zdolność do nadania priorytetu obserwacji i refleksji nad grą i natychmiastowym wrażeniem jest znakiem rozpoznawczym dojrzałego randkowania. Jest to strategia mniej ekscytująca w krótkim terminie, ale znacznie bardziej efektywna i bezpieczna emocjonalnie w dłuższej perspektywie, gdy celem nie jest kolejna randka, ale potencjalny, trwały związek. W świecie, gdzie cyfrowe platformy spotkań oferują iluzję nieskończonego wyboru, ta umiejętność weryfikacji poprzez uważną obserwację na żywo staje się bezcenną kompetencją emocjonalną.