Słyszy się często, że życie to ciągła walka i zmagania oraz że trzeba się ostro namęczyć, żeby w ogóle coś mieć i osiągnąć. Czasami bywa i gorzej, ponieważ bardzo często ludzie postrzegają samo życie jako jedno wielkie pole bitwy. W ich wyobrażeniach jawi się ono niczym pejzaż bitewny – czyli jeden wielki chaos i zgiełk. Ile jednak prawdy kryje się w tym, że w życiu chodzi o to, żeby zmagać się z nim samym?


W wielu przypadkach to sami ludzie kreują takie sytuacje, w których o wszystko walczą. I to jest a fakt, a nie teoria. Nie zdają sobie przy tym sprawy z tego, iż życie nie powstało po to, żeby się z nim zmagać tylko po to, żeby być i cieszyć się nim. Zmagania wymyślili ludzie – to jest właśnie wynalazek ludzkości.


Walka od zarania dziejów trwa praktycznie we wszystkich dziedzinach naszego życia. Od samego początku istnienia gatunku ludzkiego widoczna jest walka o wszystko. Nie ma chyba takiej sfery ludzkiego życia, w której by ona nie występowała. Ludzie walczą i konkurują o wszystko. I to jest główną przyczyną, dlaczego życie wygląda jak jedno wielkie pole bitwy.
Taki typ podejścia – wpisany jako norma w postępowaniu – niestety wiele pożytku nie przynosi. Ludzie tak przyzwyczaili się do tego, że nie wyobrażają sobie życia bez nieustannej walki o cokolwiek. Człowiek nie widzi innych możliwości i rozwiązań, zmagając się nie tylko z okolicznościami, lecz również z samym sobą. To zawsze tworzy frustrację, złość i niezadowolenie. Wyżywanie się na samym sobie nie pomoże, a z całą pewnością pogorszy jeszcze i tak paskudny już stan. Zupełnie inną sprawą jest tworzenie zamiast konkurowania i wydzierania wszystkiego innym.


„Musisz pozbyć się myśli o rywalizacji. Jesteś po to, by tworzyć, a nie rywalizować z tym, co zostało już stworzone”.
- Wallace D. Wattles


Ta jakże błyskotliwa myśl, którą zaprezentował Wallace D. Wattles, ma bardzo duże znaczenie. Przede wszystkim zwraca uwagę na akt kreacji w życiu zamiast rywalizacji. Jeśli faktycznie ktoś ma zamiar coś mieć i coś osiągnąć to niech po prostu to stworzy. Żeby lepiej wyjaśnić, jaką siłę ma kreacja, a jak słabe z perspektywy czasu okazuje się wywalczenie sobie czegoś siłą, można przyjrzeć się czemuś interesującemu. Spójrz np. na wszystkie imperia, które powstawały w przeszłości. Wszystkie one powstały w wyniku wywalczenia i wydarcia innym ludziom i ich krajom ziem i dóbr. Gdzie teraz są te imperia? Ile lat przetrwały? Najczęściej niewiele. Pojawiały się i znikały. Są obecne tylko na kartach i mapach historii. A teraz dla odmiany przyjrzyjmy się żarówce Edisona. Stworzona poprzez kreatywność i pomysłowość, nie poprzez konkurencję i walkę, przetrwała wiele lat i przetrwa jeszcze więcej, służąc miliardom ludzi na świecie. Ciekawe, racja?


Imperia i żarówka mogą wydawać się na pierwszy rzut oka niebyt sensownym połączeniem w celu wyjaśnień, w czym rzecz. Jednak jest w tym głębszy sens. Powyższe przykłady ukazują różnice między walką a kreatywnością. I jak się okazuje, kreatywność zawsze wygrywa – i o ironio – bez walki. O czym to mówi? Jeśli faktycznie coś Ci się marzy, niech to będzie np. udany związek, rodzina, biznes, stworzenie muzyki lub książki, udanie się w podróż albo zrobienie innej rzeczy opartej na pasji i kreatywności to będzie miała ona większą wartość, jeśli faktycznie zostanie stworzona, a nie wywalczona. Zapewne będzie to rozsądniejszym rozwiązaniem, albowiem jest to czyste, niczym nieskażone tworzenie – tak można byłoby to określić.


„Kreuj, zamiast walczyć”


Masz wszelkie możliwości do stworzenia życia takiego, jakiego pragniesz i nie musisz czegokolwiek osiągać, tratując innych – jak to ogólnie się w społeczeństwie przyjęło. Zajmij się tworzeniem. Dlaczego? To już wiesz, ponieważ kreowanie jest o wiele radośniejszym procesem. Walka jest czymś, co ludzie sami na siebie narzucają, chociaż w wielu przypadkach mogliby tego uniknąć. Jeśli chcesz mieć zatem lepsze życie i odnosić prawdziwe sukcesy to przestań walczyć, a zacznij kreować.

U każdego zakochanego jest to identycznie - symptomy są tylko mniej bądź bardziej zintensyfikowane. Podobne jest także to, co dzieje się pod spodem, więc chemia odpowiedzialna za odpowiedzi systemu: PEA (fenyloetyloamina), nazywana narkotykiem miłości, adrenalina, noradrenalina, testosteron, endorfiny, oksytocyna, wazopresyna – wydzielają się u każdego zakochanego. Natomiast jak jest z miłością? Wiemy, iż niejednokrotnie jest mylona właśnie z zakochaniem oraz namiętnością.

Mężczyzna w związku jak się zakochuje?
Dla każdego kolejny związek to kolejne wyzwanie. Kobiety niezwykle niejednokrotnie angażują się od razu (co jest błędne) oraz niezwykle bardzo przeżywają niepowodzenia na pierwszych etapach znajomości. Nie jest to jednakże zasadą. Z kolei panowie podchodzą do kolejnych partnerek uważnie, niejednokrotnie sprawdzając grunt oraz bojąc się dużego zainteresowania. Dlatego, z psychologicznego punktu widzenia, zakochują się trochę odmiennie.

Wzajemne oczekiwania, więc kobiecość oraz męskość w związku
Zaczynając się spotykać kobieta oraz mężczyzna czegoś od siebie wzajemnie oczekują. Z zasady ponieważ mamy pewne własne fantazje oraz przedstawienia kolejnego związku. Oraz to jest niezwykle pozytywne. Nie wiążemy się przecież z kimkolwiek, jedynie poznając się podejmujemy decyzję czy tenże ktoś nam pasuje lub także z jakichkolwiek powodów nie chcielibyśmy z nim być. Zwykle momentami własne wymagania są całkowicie nierealne lub bardzo wygórowane oraz są podstawą niemożliwości odnalezienia partnera poprzez długie lata.

Miłość męska jest opiekuńcza
Niekorzystny stosunek do opiekuńczości miewają zgorzkniali panowie skrzywdzeni poprzez kobiety, zawiedzeni nimi właściwie w efekcie niewłaściwych wymagań niż wad damskiej natury. Złe intencje owej opiekuńczości mają także poniektóre odłamy feminizmu. Poszczególni tymczasem widzą w tymże wprost coś szlachetnego. Mężczyzna w związku kocha intensywnie oraz to niezależnie od wieku. Chociażby dojrzali wiekiem panowie widzą oczami kreatywności własną partnerkę z najgorętszych chwil spędzonych wspólnie. Na widok bliskiej kobiety nieraz mężczyźni zmieniają się nie do poznania.

Przejście z przestrzeni cyfrowej do rzeczywistości to najważniejszy, a jednocześnie najbardziej newralgiczny punkt zwrotny w procesie budowania relacji online. To moment, w którym projekcja i fantazja, podsycane przez swobodę i kontrolę środowiska tekstowego, muszą skonfrontować się z nieprzewidywalnością, wielozmysłowością i pełną obecnością drugiego człowieka. Opóźnianie tego kroku, przeciąganie rozmów w nieskończoność lub traktowanie go z paraliżującym lękiem, to prosta droga do zaprzepaszczenia potencjalnie wartościowej znajomości na rzecz bezpiecznej, lecz jałowej iluzji. Istnieje bowiem okno optymalnego czasu, psychologiczna i emocjonalna przestrzeń, w której zainteresowanie i ciekawość są na tyle wysokie, a nawyk czatowania nie zdążył jeszcze zastąpić prawdziwej potrzeby spotkania i zbudować fałszywego poczucia zażyłości. Przegapienie tego momentu grozi przekształceniem relacji w wygodną, ale emocjonalnie sterylną fikcję związku, który istnieje tylko na ekranie, żywiąc się wyobrażeniami i odraczając moment prawdy w nieskończoność.

Dlaczego ten moment jest tak kluczowy i czym ryzykujemy, zwlekając? Po pierwsze, energia i zainteresowanie w relacjach online podlegają naturalnemu cyklowi, który bez dostarczenia nowych bodźców wygasa. Pierwsze dni i tygodnie rozmowy na platformie do nawiązywania relacji charakteryzują się często wysoką intensywnością – jest nowość, ekscytacja odkrywania, wymiana kluczowych historii i budowanie podstawowego zaufania poprzez regularność. Jednak po wyczerpaniu pewnego pulu tematów (praca, pasje, rodzinne tło, opinie na ogólne tematy) pojawia się nieuniknione stan plateau. Rozmowa nie gaśnie, często utrzymuje się na miłym poziomie, ale przestaje się rozwijać. Partnerzy stają sobie „znani” w tym wirtualnym, uproszczonym wymiarze, co może tworzyć złudne i niebezpieczne poczucie zażyłości, jednocześnie gasząc pilną, fizjologiczną potrzebę spotkania. Powstaje paradoks: im dłużej się pisze, tym mniej pilne wydaje się spotkanie, ponieważ mózg oszukuje się, że już „zna” tę osobę. To właśnie w fazie rosnącego, a jeszcze nie ustabilizowanego zainteresowania, gdy emocje są świeże, a tematy nie wyczerpane, siła przyciągania i motywacja do spotkania są największe. Czekanie zbyt długo sprawia, że spotkanie przestaje być naturalną, ekscytującą kontynuacją dialogu, a staje się sztucznym, obciążonym ogromnymi oczekiwaniami i lękiem wydarzeniem, które ma zweryfikować coś, co powinno było być zweryfikowane znacznie wcześniej, w atmosferze większej lekkości.

Po drugie, i to jest być nawet ważniejsze, przedłużający się kontakt wyłącznie online działa jak potężna soczewka idealizacji i projekcji. Środowisko tekstowe, asynchroniczne i dające czas na przemyślaną odpowiedź, jest medium, w którym prezentujemy swoje najlepsze, najinteligentniejsze, najstaranniej wybrane „ja”. Nie ma tu tonu głosu zdradzającego nerwowość, mowy ciała świadczącej o znudzeniu, sposobu jedzenia, spontanicznego śmiechu czy reakcji na nieprzewidzianą sytuację. Im więcej czasu spędzamy na wymianie tych starannie redagowanych aktów komunikacji, tym bardziej nasz umysł, pozbawiony rzeczywistych danych, dopowiada brakujące cechy, tworząc idealny, dostosowany do naszych najgłębszych potrzeb obraz. Kochanek staje się romantycznym poetą, osoba nieśmiała – tajemniczą, osoba dowcipna – nieustającym źródłem radości. Wczesne spotkanie działa jak korekcyjna soczewka rzeczywistości. Pozwala zweryfikować tę idealizację w sposób łagodniejszy, gdy inwestycja emocjonalna nie jest jeszcze tak głęboka i skomplikowana przez miesiące wirtualnej więzi. Spotykamy prawdziwego, złożonego człowieka, z jego energią, stylem bycia i cielesnością, i możemy ocenić, czy podstawowa chemia i komfort istnienia w jednej przestrzeni w ogóle istnieją, zanim całkowicie uwierzymy w iluzję wielkiej, internetowej miłości. Opóźniając to, fundujemy sobie potencjalnie ogromne rozczarowanie, gdzie każdy drobiazg niezgodny z wyobrażeniem będzie odczuwany jako zdrada tej idealnej wizji.

Jak zatem rozpoznać ten właściwy moment i jak skutecznie, z klasą, przeprowadzić zmianę miejsca rozmowy, nie narażając się na wrażenie natarczywości lub desperacji? Optymalny czas na zainicjowanie propozycji spotkania przychodzi zwykle po okresie dobrej, płynnej i wzajemnej wymiany, która wyraźnie wykroczyła poza schemat suchych pytań i odpowiedzi. To moment, gdy rozmowa zeszła na tematy bardziej osobiste, pojawiły się pierwsze autentyczne żarty, wspólne punkty odniesienia czy wzajemne wyrazy uznania dla sposobu myślenia drugiej strony. Tempo odpowiedzi jest wzajemne i zaangażowane – nie ma wielkich, niezrozumiałych opóźnień, a wiadomości są treściwe. Psychologicznie, jest to etap, gdy pojawia się naturalne poczucie niedosytu tekstowego i ciekawości poznania pełnego kontekstu osoby. Chce się usłyszeć, jak się śmieje, jak formułuje zdania na żywo, jak reaguje na żart opowiedziany, a nie napisany. Zazwyczaj ten moment przypada na przedział od kilku dni do maksymalnie dwóch-trzech tygodni aktywnego, codziennego pisania. Dłuższe przeciąganie tego etapu bez wyraźnego powodu (np. wielka odległość) zaczyna działać na niekorzyść.

Samo przejście można i warto stopniować, szczególnie jeśli czujesz niepewność. Stopniowanie redukuje lęk i buduje mosty zamiast skoku w przepaść. Etapami mogą być:

Krótka rozmowa głosowa – np. przez komunikator w aplikacji. Propozycja: „Słuchaj, fajnie by było usłyszeć, jak się w ogóle mówi te wszystkie historie, które piszemy :). Masz ochotę na 10-minutowy telefon wieczorem?”. To oswojenie z tembrem głosu, śmiechem, pauzami.

Krótka wideorozmowa – to dodaje warstwę wizualną: mimikę, kontakt wzrokowy (przez ekran), ogólną prezencję. Można to wpleść naturalnie: „A może przejdziemy na wideoczat na chwilę? Przy kawie, jakbyśmy byli w jednej kawiarni.”

Spotkanie na żywo.

Klucz do sukcesu leży w formie propozycji. Powinna być konkretna, lekka, niskopresyjna i dająca łatwą ścieżkę do odmowy bez poczucia winy. Zła propozycja: „Może się kiedyś spotkamy?” (zbyt mglista, przerzuca odpowiedzialność). Dobra propozycja: „Świetnie się z Tobą rozmawia. Mam ochotę kontynuować tę rozmowę już przy prawdziwej kawie, a nie wirtualnej :) Proponuję [konkretna, publiczna, neutralna kawiarnia] w [konkretny dzień, np. sobotę] o [konkretna godzina]. Bez wielkiej filozofii, po prostu, żeby się lepiej poznać. Jak brzmi?”

Analiza tej dobrej propozycji:

Pozytywne podsumowanie dotychczasowego kontaktu („Świetnie się z Tobą rozmawia”) – buduje na tym, co już dobre.

Jasne zakomunikowanie własnej intencji („Mam ochotę kontynuować…”) – jesteś bezpośredni, ale nie agresywny.

Konkret – miejsce, dzień, godzina. Ułatwia podjęcie decyzji.

Odpowiednie zdjęcie presji („Bez wielkiej filozofii”) – pokazuje, że to nie jest egzamin życia.

Naturalne, otwarte zakończenie („Jak brzmi?”) – daje przestrzeń na „tak”, „nie, ale w innym terminie” lub „nie”.

Reakcja na tę propozycję jest najważniejszą diagnostyczną informacją.

Odpowiedź pozytywna lub z propozycją alternatywnego terminu: Znak, że zainteresowanie jest realne. Sukces.

Odpowiedź wymijająca, bez alternatywy („O, może kiedyś”, „Jestem teraz bardzo zajęty/a”): To z wysokim prawdopodobieństwem sygnał, że zainteresowanie jest niskie lub osoba nie jest gotowa na realny kontakt. W tym momencie nie warto marnować dalszej energii na przekonywanie lub przedłużanie internetowej iluzji. Godną i mądrą reakcją jest: „Rozumiem, nie ma sprawy. Powodzenia w poszukiwaniach!” i emocjonalne wycofanie. Kontynuowanie pisania po takiej reakcji to wejście w rolę wygodnej rozrywki, tzw. „poczty pisanej”.

Pamiętaj, że ostatecznym celem korzystania z serwisów umożliwiających poznawanie nowych ludzi nie jest prowadzenie wirtualnych romansów czy zbieranie kolekcji miłych czatów. Celem jest znalezienie osoby do realnego, wielowymiarowego spotykania się w fizycznym świecie. Im szybciej, sprawniej i odważniej, ale z szacunkiem, przeprowadzisz tę niezbędną zmianę miejsca rozmowy, tym większą masz szansę na zbudowanie czegoś prawdziwego, autentycznego i satysfakcjonującego – relacji opartej na pełnym spectrum ludzkiej interakcji, a nie tylko na jej wygodnym, lecz ograniczonym, tekstowym fragmencie. Nie przegap tego momentu. To jedyna droga, by dowiedzieć się, czy to, co stworzyliście online, ma szansę stać się czymś więcej niż tylko przyjemnym wspomnieniem o kimś, kogo nigdy tak naprawdę nie poznałeś.