Wirtualna przestrzeń stała się dla wielu z nas nowym forum wymiany myśli, emocji i budowania relacji. To tutaj, za pomocą zdań układanych na ekranie, staramy się wyrazić siebie, znaleźć zrozumienie, a czasem – choćby na chwilę – uciec od samotności. Jednak sposób, w jaki piszę ten artykuł, a Ty, Czytelniku, go odbierasz, oraz sposób, w jaki prowadzimy internetowe rozmowy, rzadko jest w pełni wolny od naszej przeszłości. Szczególnie głębokie piętno odciskają na nim doświadczenia, które noszą znamiona traumy. Trauma poprzednich związków – czy to toksycznych, zakończonych zdradą, pełnych manipulacji emocjonalnej lub po prostu milczenia – nie zostawia nas w spokoju, gdy siadamy przed klawiaturą. Wręcz przeciwnie, staje się niewidzialnym edytorem, który podpowiada nam słowa, każe nam kasować zdania, ostrzega przed otwarciem się lub, przeciwnie, pcha do nadmiernej ekspresji. To, co wysyłamy w cyfrową przestrzeń, to często nie tyle czysta, nieprzefiltrowana myśl, co komunikat przetworzony przez system obronny zbudowany z bolesnych wspomnień.

Każda rana zadana w bliskiej relacji tworzy w nas coś na kształt emocjonalnego radaru. Jego zadaniem jest wykrywanie potencjalnych zagrożeń, zanim zdążą nas one zranić ponownie. W realnym świecie działanie tego radaru może być maskowane przez społeczne konwenanse, uśmiech czy kontrolę nad mimiką. W świecie online, gdzie głównym narzędziem ekspresji jest tekst, ten mechanizm obronny ujawnia się z zaskakującą siłą. Osoba, która w poprzednim związku była stale krytykowana i pouczana, może w internetowych rozmowach przyjmować jedną z dwóch skrajnych postaw. Albo będzie pisała niezwykle ostrożnie, używając ciągłych kwalifikatorów: „może się mylę, ale…”, „to tylko moja opinia…”, „zastanawiam się, czy…”. Każde zdanie jest wówczas niczym żołnierz wysyłany na minowe pole – sprawdzany, zabezpieczany, gotowy do natychmiastowego wycofania. Albo przeciwnie – jej komunikaty staną się twarde, niemal agresywne w swej stanowczości, jak mur mający chronić delikatne wnętrze przed jakąkolwiek krytyką. W obu przypadkach źródłem tego stylu jest ten sam lęk: przed odrzuceniem, przed oceną, przed powtórką z bolesnej historii.

Jednym z najbardziej widocznych śladów pozostawionych przez traumatyczne związki jest nieufność. Zdrada, kłamstwa, gaslighting – wszystko to podkopuje fundamenty zaufania, nie tylko do konkretnego partnera, ale do ludzi w ogóle. W komunikacji online, gdzie brakuje tonu głosu, mowy ciała i dotyku, ta nieufność kwitnie w sposób szczególny. Stajemy się wtedy mistrzami analizy tekstu. Przeczytaną wiadomość rozkładamy na czynniki pierwsze. Dlaczego odpisał dopiero po trzech godzinach? Dlaczego użył kropki, a nie wykrzyknika? Czy to „ok” oznacza złość, czy po prostu pośpiech? Każdy, najdrobniejszy nawet element komunikatu, może zostać zinterpretowany jako potencjalny sygnał ostrzegawczy. Osoba, która doświadczyła zdrady, może w krótkiej nieobecności online partnera doszukiwać się śladów nowego oszustwa. Ktoś, kto był ofiarą gaslightingu – czyli manipulacji polegającej na podważaniu jego poczucia rzeczywistości – będzie z ogromną intensywnością szukał w zapisie rozmów dowodów na to, że jego odczucia są słuszne, że to, co widzi w tekście, jest prawdziwe. Komunikacja, która powinna być mostem, zamienia się w pole bitwy, na którym przeszłość nieustannie toczy walkę z teraźniejszością.

Z drugiej strony, trauma związana z odrzuceniem lub porzuceniem kształtuje zupełnie inny wzorzec zachowań. Osoba, która nosi w sobie taką ranę, może w komunikacji online przejawiać tzw. „lękowy styl przywiązania”. Przekłada się to na potrzebę ciągłego potwierdzania więzi. Może to być nieustanne pytanie: „Wszystko w porządku?”, „Na pewno się nie gniewasz?”, „Czy jesteś tam?”. Mogą to być długie, wielozdaniowe wiadomości, które są próbą zabezpieczenia się przed ciszą, która jest odbierana jako zapowiedź opuszczenia. Każda przerwa w rozmowie, każde nieodebrane połączenie, staje się źródłem ogromnego niepokoju, który można ukoić tylko poprzez natychmiastowy kontakt. Ten styl bywa męczący dla drugiej strony, która często nie rozumie jego źródła. Widzi jedynie nadmierną potrzebę uwagi, nie zdając sobie sprawy, że jest to wołanie o pomoc kogoś, kto został kiedyś pozostawiony sam na sam z swoim bólem i boi się, że historia się powtórzy.

Ciekawym i niestety bardzo powszechnym zjawiskiem jest także wpływ traumy na sposób, w jaki wyrażamy swoje potrzeby i granice. Osoba, która w poprzednim związku była ignorowana lub wyśmiewana za swoje uczucia, może w świecie online całkowicie zrezygnować z ich wyrażania. Będzie udzielała się w dyskusjach, ale unikała tematów osobistych. Będzie wspierała innych, ale sama nie poprosi o wsparcie. Jej profil społecznościowy może być idealnie wystylizowany, pełny uśmiechów i pozorów szczęścia, podczas ona sama, po drugiej stronie ekranu, czuje się niewidzialna i niezrozumiana. To forma samoochrony – skoro otwarcie się prowadziło do zranienia, to lepiej w ogóle się nie otwierać. Inni, przeciwnie, mogą używać internetu jako bezpiecznego ventila do uwalniania stłumionych emocji. Ich posty czy wiadomości mogą być pełne gniewu, pretensji, dramatycznych sformułowań. To często nie jest świadoma manipulacja, ale raczej nagromadzony ból, który wreszcie znalazł ujście. Ponieważ w świecie online nie widzimy bezpośredniego wpływu naszych słów na drugą osobę (jej łez, zdziwienia, złości), to ujście bywa szczególnie gwałtowne i niekontrolowane.

Nie można też pominąć roli traumy w kształtowaniu naszej reakcji na konflikty online. Dla kogoś, kto wychowywał się lub był w związku, gdzie konflikty przeradzały się w awantury, krzyki i przemoc słowną, każda, nawet najdrobniejsza różnica zdań w internecie, może uruchamiać mechanizm „walki lub ucieczki”. Reakcja „walki” objawia się jako agresywna, często obraźliwa odpowiedź. Celem jest wówczas nie merytoryczna dyskusja, ale psychologiczne pokonanie przeciwnika, zanim on zdąży nas zranić. Reakcja „ucieczki” to natychmiastowe wycofanie się z rozmowy, opuszczenie czatu, zablokowanie interlokutora przy pierwszym oznajmieniu napięcia. W obu przypadkach brak jest przestrzeni na zdrową, konstruktywną kłótnię, która jest nieodłącznym elementem każdej dojrzałej relacji. Przestrzeń online, z jej możliwością natychmiastowego cięcia więzi, szczególnie sprzyja tej drugiej, uciekającej strategii.

Warto zadać sobie pytanie: jak to możliwe, że doświadczenia z „realu”, z intymnej, bliskiej relacji, tak głęboko przenikają do świata bitów i pikseli? Odpowiedź leży w naturze ludzkiego mózgu. Część naszego mózgu zwana ciałem migdałowatym, odpowiedzialna za reakcje emocjonalne, a zwłaszcza za strach, nie odróżnia precyzyjnie zagrożenia fizycznego od emocjonalnego, ani tego pochodzącego z świata realnego od tego pochodzącego z wirtualnego. Kłótnia na czcie, gniewny komentarz, odrzucenie poprzez brak odpowiedzi na wiadomość – wszystko to może wywołać taką samą, silną reakcję neurologiczną, jak kłótnia przy kolacyjnym stole. Trauma wzmacnia te ścieżki nerwowe. Mózg uczy się: „sytuacja X (np. cisza partnera) prowadzi do bólu Y (opuszczenia)”. Kiedy w nowej relacji online pojawia się podobna sytuacja X, ciało migdałowate uruchamia alarm, zanim kora przedczołowa – odpowiedzialna za racjonalne myślenie – zdąży zanalizować, że to zupełnie inna osoba i inny kontekst. Dlatego nasze reakcje bywają nieproporcjonalne, zaskakujące nawet dla nas samych. To nie jest nasza „prawdziwa” jaźń, która działa, to zautomatyzowany system obronny, stworzony przez stare rany.

Istnieje jednak druga strona tego medalu. Świadomość tego, jak nasza przeszłość kształtuje naszą teraźniejszość online, jest pierwszym i najpotężniejszym krokiem ku zmianie. Zauważenie, że nasza paniczna potrzeba natychmiastowej odpowiedzi lub nasza tendencja do czytania między wierszami w poszukiwaniu zdrady, ma swoje źródło w dawnym bólu, jest momentem wyzwalającym. To moment, w którym możemy odzyskać kontrolę. Możemy zacząć oddzielać przeszłość od teraźniejszości. Kiedy poczujemy stary, znany lęk narastający podczas czekania na wiadomość, możemy zamiast pisać kolejne pytanie, zapytać samych siebie: „Czy mój niepokój jest reakcją na to, co dzieje się teraz, czy na to, co wydarzyło się wtedy?”. To proste, ale głębokie pytanie, może stać się przerwą między impulsem a działaniem, przestrzenią, w której rodzi się wolność.

Komunikacja online, pomimo wszystkich swoich wyzwań, może stać się także narzędziem leczenia. Daje nam coś, czego często brakuje w rozmowie twarzą w twarz – czas. Czas na przemyślenie odpowiedzi, na ułożenie swoich myśli, na uspokojenie emocji. Możemy wykorzystać ten dar. Zamiast reagować impulsywnie, możemy napisać wiadomość, a następnie odłożyć ją na piętnaście minut, przeczytać ponownie i dopiero wtedy zdecydować o wysłaniu. Możemy użyć emoji, by dodać kontekst emocjonalny, którego brakuje w suchym tekście: „To poważna rozmowa, ale nie jestem zły 😊”, „Martwię się tym, co powiedziałaś 🫤”. Możemy też, co jest aktem ogromnej odwagi w erze szybkich DM-ów i krótkich wiadomości, użyć klawiatury do wyrażenia naszej wrażliwości. Wysłanie wiadomości: „Hej, kiedy nie odpisujesz przez dłuższy czas, mój stary lęk przed odrzuceniem się uaktywnia. Wiem, że to irracjonalne, ale czy mógłbyś/mogłabyś o tym pamiętać?” – to akt budowania mostu nad przepaścią przeszłości. Wymaga to otwarcia się na ryzyko zranienia, ale jest to ryzyko podjęte świadomie, a nie pod wpływem strachu.

Najgłębszą transformacją, jaka może się dokonać, jest zmiana celu komunikacji. Dla osoby z traumą, celem często jest samoochrona. Pisze i czyta wiadomości, by uniknąć bólu. Jednak dojrzała relacja, czy to przyjacielska, czy romantyczna, nie może się opierać wyłącznie na unikaniu. Prawdziwym celem komunikacji, zarówno online, jak i offline, powinno być wzajemne zrozumienie i zbliżenie. Kiedy uświadomimy sobie, że nasze nadmiernie ostrożne lub nadmiernie agresywne style pisania uniemożliwiają osiągnięcie tego celu, możemy zacząć je korygować. Możemy zacząć pisać nie po to, by się bronić, ale by się dzielić. Nie po to, by kontrolować, ale by poznawać. To powolny proces, niczym nauka nowego języka. Wymaga cierpliwości wobec siebie i wobec drugiej osoby. Wymaga także wyrozumiałości, gdyż każdy z nas nosi w sobie jakieś blizny.

Wirtualny świat, z jego pozorną anonimowością i dystansem, wydaje się bezpieczną przystanią. Możemy tam stworzyć awatara siebie, który jest wolny od bólu przeszłości. Jednak prawda jest taka, że wchodzimy tam jako całe osoby, z naszymi ranami i naszymi mechanizmami obronnymi. To, jak piszemy, jak interpretujemy słowa innych, jak reagujemy na konflikty w sieci, to często bezpośredni przekaz z pola bitwy naszych dawnych związków. Rozpoznanie tych wzorców to nie słabość, ale przejaw wielkiej samoświadomości. To dopiero początek drogi. Drogi, która prowadzi od komunikacji sterowanej strachem do komunikacji wypływającej z autentyczności i wyboru. Drogi, na której stopniowo rozbrajamy nasz wewnętrzny system alarmowy i pozwalamy, by słowa, które wysyłamy w cyfrową próżnię, były nie tylko echem przeszłości, ale przede wszystkim szczerym głosem teraźniejszości, gotowym na prawdziwe, głębokie spotkanie z drugim człowiekiem, pomimo wszystkich ryzyk, które to za sobą niesie.

Napisanie pierwszego tekstu po randce to moment, w którym wiele osób czuje dziwne napięcie. Między swobodą spotkania a niepewnością co do przyszłości powstaje przestrzeń, którą wypełnić można albo naturalną kontynuacją, albo niezręczną ciszą. Sztuka prowadzenia tej rozmowy nie polega na stosowaniu wyuczonych trików, ale na autentycznym przepracowaniu energii, która powstała między wami, i delikatnym nadaniu jej kierunku ku kolejnemu spotkaniu. To proces bardziej podobny do nawigacji niż do inżynierii; chodzi o wyczucie, uważność i odrobinę strategicznej szczerości. Pierwsza wiadomość czy telefon po pierwszym spotkaniu to nie tylko protokół, to pierwszy krok w budowaniu – lub niwelowaniu – dynamiki związku. W świecie, gdzie wiele znajomości zaczyna się na platformach randkowych, ten etap przejścia z interakcji cyfrowej w realną, a potem w stałą rzeczywistość, jest newralgiczny. To moment, w którym przestajemy być profilami, a zaczynamy być ludźmi z prawdziwymi oczekiwaniami i nadziejami.

Kluczową zasadą jest czas reakcji. Nie ma jednej, uniwersalnej reguły, ale panuje powszechna zgoda co do tego, że zarówno sztuczne przeciąganie w nieskończoność, jak i natychmiastowa odpowiedź piętnaście sekund po rozstaniu mogą wprowadzić niepotrzebny niepokój. Jeśli randka była udana i czujesz autentyczną chęć na więcej, najlepiej działać zgodnie z własnym rytmem, ale z poszanowaniem rytmu drugiej osoby. Wysłanie wiadomości wieczorem tego samego dnia lub następnego ranka jest postrzegane jako naturalne i entuzjastyczne, ale nie zdesperowane. Może to być proste: „Dziękuję za dzisiejszy wieczór, świetnie się bawiłem/bawiłam. Szczególnie podobało mi się, jak rozmawialiśmy o Twoich podróżach.” Taka wiadomość spełnia kilka celów: jest podziękowaniem, co jest przejawem dobrych manier, zawiera konkretny pozytywny detal, który pokazuje, że byłeś uważny, i otwiera przestrzeń na odpowiedź. Unikaj ogólników w stylu „było fajnie”, ponieważ są one jałowe i nie zapraszają do dalszej konwersacji. Konkret jest kluczem do autentyczności.

Następnie, obserwuj ton i tempo odpowiedzi. Rozmowa po randce to jak delikatny taniec – nadążasz za krokiem partnera. Jeśli odpowiada z podobnym entuzjazmem i rozbudowuje wątek, możesz stopniowo przechodzić do luźniejszej rozmowy, wspomnień z randki i lekkich żartów. To jest moment, aby podtrzymać iskrę. Możesz nawiązać do wewnętrznego żartu, który powstał podczas spotkania: „Wciąż się śmieję, kiedy przypomnę sobie minę kelnera, gdy opowiadałeś/opowiadałaś tę historię.” Tego typu komunikaty cementują wspólne, pozytywne doświadczenie i budują intymność na poziomie wspólnych sekretów i żartów. Jeśli jednak odpowiedź jest nieco chłodniejsza lub bardziej zdawkowana, nie znaczy to od razu porażki. Być może druga osoba jest po prostu ostrożna, zajęta lub ma inny styl komunikacji. Kluczem jest nie wpadać w panikę i nie zasypywać jej gradem pytań czy próśb o wyjaśnienia. Daj jej przestrzeń, jednocześnie utrzymując ciepły i otwarty ton.

Po tej wstępnej wymianie zręcznym, a jednocześnie naturalnym posunięciem jest delikatne wplecenie w rozmowę tematu, który łączy się z pomysłem na kolejne spotkanie. Nie chodzi o bezpośrednie: „Więc kiedy się ponownie spotkamy?”, które może wywrzeć presję, ale o nawiązanie do wspólnych zainteresowań, które odkryliście. Na przykład: „Twoja opowieść o tym filmie Kurosawy naprawdę mnie zaciekawiła. Od lat planuję zagłębić się w jego twórczość” lub „Tak bardzo zachwalałaś/eś tę włoską knajpkę, że czuję niepohamowaną chęć na prawdziwe carbonara.” Taka wypowiedź to nieformalne zaproszenie. Otwiera furtkę dla drugiej osoby, aby zareagowała: „O, to musimy kiedyś razem obejrzeć ‘Siedmiu samurajów’!” lub „Chodźmy tam w przyszłym tygodniu, pokażę Ci to miejsce!”. Jeśli poczujesz, że reakcja jest pozytywna, możesz przejść do konkretów: „Świetny pomysł. Jestem bardzo chętny/chętna. Może udałoby się w czwartek wieczorem?”. Ważne, aby to zaproszenie wynikało organicznie z rozmowy, a nie było rzucone z nieba jak oficjalna propozycja.

W kontekście znajomości, które rozpoczęły się w świecie online, na serwisie randkowym, ten etap ma dodatkowy wymiar. Przechodzicie z komunikacji, która mogła być obfita w emoji i szybkie wymiany zdań, do bardziej subtelnej, nastawionej na budowanie realnej więzi. Możesz nawiązać do tego początku w żartobliwy, rozbrajający sposób: „Cieszę się, że nasze rozmowy na tej aplikacji do poznawania ludzi przeniosły się w tak przyjemny rzeczywisty wieczór. To milowa zmiana.” Taki zabieg pokazuje, że doceniasz drogę, jaką przeszliście, i nie umniejszasz znaczenia tego pierwszego, cyfrowego kontaktu, jednocześnie wyraźnie wskazując, że spotkanie w realu było dla ciebie wartościowe.

Bardzo istotnym aspektem prowadzenia rozmowy po randce jest uważność na sygnały, które druga strona wysyła. Jeśli podczas randki padły sugestie dotyczące przyszłości, nawet w formie marzeń („Następnym razem, jak pojedziesz w góry, to koniecznie musisz zobaczyć to jezioro”), to jest to doskonały materiał do wykorzystania. Odniesienie się do tego w późniejszej rozmowie pokazuje nie tylko świetną pamięć, ale też prawdziwe zainteresowanie światem drugiej osoby: „Rozmyślałem/am o tym jeziorze, o którym mówiłeś/mówiłaś. Wygląda magicznie na zdjęciach. Musi być tam pięknie jesienią.” To tworzy wrażenie ciągłości, jakby wasza rozmowa nigdy tak naprawdę się nie skończyła, tylko płynnie przechodziła z jednego kanału w drugi. Buduje to poczucie zażyłości i wspólnej przyszłości, nawet jeśli jest to przyszłość w mikroskali – kolejna kawa, film, spacer.

Nie bój się też wykazać odrobiną osobistej wrażliwości, która wykracza poza schemat. Zamiast grać w grę „kto jest mniej zainteresowany”, pozwól sobie na autentyczną ekspresję. „Naprawdę miło było Cię w końcu poznać ‘na żywo’. Tak się zastanawiałem/am, czy będzie taka sama atmosfera jak w naszych rozmowach – i była nawet lepsza.” Taka szczerość, pozbawiona ciężaru dramatyzmu, jest często odbierana jako dojrzała i atrakcyjna. Rozbraja napięcie i pokazuje, że jesteś osobą, która komunikuje się wprost, ale z wdziękiem. To zachęca drugą stronę do podobnej otwartości.

Jeśli natomiast czujesz, że po Twojej stronie zainteresowanie jest mniejsze, ale nie chcesz zamykać drzwi z hukiem, rozmowa po randce jest okazją do pozostawienia rzeczy w dobrym, ale jasnym tonie. Podziękowanie za miły wieczór i wyrażenie uznania dla osoby jest zawsze w dobrym guście, nawet jeśli nie czujesz iskry. Możesz powiedzieć: „Dziękuję za dzisiejszy wieczór i wspaniałą rozmowę. To było bardzo miłe spotkanie.” Taka wiadomość jest grzeczna, ale nie zawiera konkretów ani sugestii kontynuacji, co jest czytelnym, choć subtelnym sygnałem. Pozwala zakończyć znajomość z klasą, bez ghostowania, co jest szczególnie ważne w małych społecznościach czy kręgach, gdzie można się jeszcze spotkać.

W przypadku, gdy to druga strona nie wykazuje inicjatywy, a ty nadal jesteś zainteresowany/na, możesz pozwolić sobie na jedną klarowną, ale niedziałającą pod presją próbę. Po wymianie kilku wiadomości, w naturalnym momencie, możesz zadać pytanie: „Bardzo miło wspominam nasze spotkanie. Chciałbym/chciałabym Cię lepiej poznać. Może udałoby nam się wybrać gdzieś w ten weekend? Słyszałem/am o dobrej wystawie w mieście.” To jest bezpośrednie, ale pozostawia przestrzeń na odmowę. Jeśli odpowiedź będzie wymijająca lub nie będzie jej wcale, warto to uszanować i odpuścić. Inwestowanie energii w przekonywanie kogoś, kto nie jest pewny, rzadko prowadzi do satysfakcjonującego związku. Zdrowa dynamika wymaga wzajemności od samego początku.

Pamiętaj, że cel rozmowy po randce nie jest wyłącznie techniczny – umówienie się na kolejne spotkanie. Jej głębszym celem jest potwierdzenie lub zweryfikowanie wrażeń, zbudowanie mostu między przeżytym doświadczeniem a przyszłą możliwością. To rozmowa, która ma utrwalić pozytywne uczucia, rozwiać ewentualne wątpliwości (np. poprzez lekki żart: „Mam nadzieję, że moja obsesja na punkcie filiżanek do espresso Cię nie przestraszyła!”) i stworzyć platformę dla dalszego poznawania się. Najskuteczniejszą strategią jest pozostanie sobą – tą samą osobą, którą druga strona poznała na randce. Nagła zmiana tonu, nadmierna formalność lub przeciwnie, przesadna poufałość w wiadomościach, mogą wzbudzić niepokój. Spójność jest kluczowa.

W erze, gdzie wiele relacji rodzi się z portali do randkowania, naturalna umiejętność przeniesienia znajomości w świat realny i podtrzymania jej po pierwszym spotkaniu jest bezcenna. To właśnie ta umiejętność oddziela przelotne znajomości od tych, które mają szansę przerodzić się w coś głębszego. Rozmowa potencjalna, pełna uważności, szacunku i odrobiny śmiałości, jest tym, co zamienia pojedyncze spotkanie w opowieść, która ma kolejne rozdziały. I nawet jeśli nie każde takie zakończy się miłością życia, to praktykowanie jasnej, ciepłej i autentycznej komunikacji jest inwestycją w siebie, która zaprocentuje w każdej relacji – tej, która dopiero nadejdzie, i tych, które są już twoim udziałem. W końcu sztuka rozmowy po randce to w gruncie rzeczy sztuka słuchania, obserwacji i odwagi, by wyrazić swoje zainteresowanie bez gwarancji sukcesu – a to są umiejętności, które warto pielęgnować niezależnie od okoliczności.

Zima odchodzi na dobre ... dzisiaj widziałem powracające zwierzęta. Wracają z wakacji w ciepłych krajach do Polski. Już bardzo niedługo zacznie się u Nas WIOSNA, również na portalu randkowym. I znowu oznacza to setki jeśli nie tysiące spacerów, randek w restauracjach czy nawet rynkowych parasolkach. Wszystko budzi się do życia ... ale pamiętaj jednocześnie, że czas nieubłaganie leci do przodu, kto pierwszy ten lepszy. Może więc pora zabrać się na poważnie za randki? Dodać zdjęcie do profilu, powysyłać trochę wiadomości ( ale nie tych gotowców wysyłanych do wszystkich bo każdy dobrze to widzi ) tylko takich na prawdę od serca do danej osoby.No i oczywiście jak tam Wasza kondycja po zimowaniu, sam osobiście musze w tym roku zrzucić jakieś 5-6kg.W zeszłym roku wziąłem się za siebie i zrzuciłem 20kg w 3 miesiące wiosny bo bieganie latem to uff... prawdziwy sport dla wyczynowców, a nie niedzielnych biegaczy. Tak czy owak, zapraszamy serdecznie do randkowania na Naszym, chyba już jedynym w Polsce Darmowym Portalu Randkowym