W obecnych czasach coraz więcej mówi się o partnerstwie w związku, ponieważ nastały bardzo trudne czasy dla rodzin. Kiedyś relacje rodzinne miały swoją kolejność, której nikt nie przekraczał. Kobieta była strażniczką domowego ogniska, zaś mężczyzna miał za zadanie zapewnić rodzinie utrzymanie. Dziś te proporcje się zatarły, gdyż coraz częściej pracują oboje rodzice. Dlatego partnerstwo w związku jest bardzo ważne, żeby dać sobie radę ze wszystkimi problemami życia codziennego.
Co to takiego - partnerstwo w związku?
Przede wszystkim jest to równorzędne traktowanie kobiety i mężczyzny. To nie znaczy, że mężczyzna urodzi dziecko, bo tego nie da się przeskoczyć, jednak praca przy dzieciach rozłożona jest już na dwie osoby, a nie tylko jedno. W partnerskim związku, mężczyzna nie uważa, iż pomaga żonie, lecz w równym stopniu odpowiada za dom i dzieci. Taka sytuacja jest w dosłownie każdej dziedzinie życia, gdyż nawet seks małżeński jest partnerski. W jaki sposób? Przede wszystkim kobieta też ma w tym coś do powiedzenia, też ma jakieś oczekiwania i potrzeby, które dobry partner weźmie pod uwagę i będzie z takim samym zaangażowaniem realizował, jak własne. Dobry stosunek seksualny cementuje związek, dlatego seks partnerski jest w tym przypadku bardzo ważny.
Czy partnerstwo w związku nie zaburza odwiecznych relacji kobieta-mężczyzna?
Nigdy takie podejście nie zaburzało tego rodzaju relacji. Taka sytuacja wyłącznie je zacieśnia, ponieważ obie osoby w równym stopniu za wszystko odpowiadają. To znaczy, że mąż ma prawo czuć się zmęczony po całodniowej pracy. Żona jednak tak samo będzie wykończona w opiece nad kilkorgiem dzieci. Pomoc męża, by żona spokojnie odpoczęła choć przez chwilę, jest bardzo ważna. Dzięki temu nie psują się relacje łóżkowe, gdyż w miarę wypoczęta żona, będzie także zaangażowana w igraszki łóżkowe. Nie ma nic gorszego, niż oczekiwanie, że będzie partnerski seks, po całym dniu użerania się z dziećmi i ogromie innych prac. W takich sytuacjach kobieta marzy tylko o odpoczynku a nie o bliskości męża.
Jak zatem stworzyć partnerski związek?
Bez szczerej rozmowy się nie obędzie. Już od początku należy wyznaczyć granice, jak ma to wyglądać, po czym skrupulatnie się tego trzymać. Dotyczy to obu stron, ponieważ, jeśli dla świętego spokoju odpuścimy tej drugiej osobie, wówczas bardzo trudno będzie wrócić na właściwe tory. Nad partnerskim związkiem trzeba pracować, ale równie tyle, co wymagamy, dawać też od siebie. Oboje partnerzy muszą mieć poczucie, że są faktycznie w partnerskim związku, a nie wykorzystywani przez drugą osobę. W razie niejasności, należy od razu szczerze rozmawiać i poprawiać relację. Choć związek partnerski jest bardzo trudno stworzyć, są one bardzo trwałe. Dzieje się tak dlatego, że wszystkie problemy od razu są regulowane i wyjaśniane, dzięki czemu nie ma nagromadzonych złych emocji. Jest to jeden z lepszych modeli związku, szczególnie w obecnych czasach. Niestety bez obopólnej współpracy nie utworzy się partnerski związek. Z obu stron musi być chęć i utrzymania takich relacji.
No i mamy powoli kolejną już wiosnę ... ile już takowych przeżyliście? z biegiem czasu zapewne coraz mnie, szczególnie kobiety ;-) Czy w tym roku również będzie tak gorąco jak ostatnio, no cóż przekonamy się ... ale z pewnością będzie to dobry okres na spotkania i zawieranie znajomości. No tak, każdy artykuł mówi o portalu randkowym - no ale skoro tutaj jesteśmy to do tego właśnie namawiamy. Pamiętajcie o jednym, nie jest tak, że wejdziecie na dowolny portal randkowy, napiszecie kilka wiadomości i już mamy randkę a chwilę później wielką miłość. Szukanie ciekawych znajomości przez internet również nie jest takie proste - najpierw trzeba chwilę porozmawiać, powymieniać się myślami, później kilka razy spotkać i albo zechcemy spędzać z tą osobą jak najwięcej czasu albo nie ... niczym nie różni się to od normalnego życia, prawda? W czasach kiedy każdy ma internet i spędza więcej czasu patrząc na smartfona niż dookoła siebie - z całą pewnością.
Pierwsza randka po czterdziestce, szczególnie gdy jest efektem kontaktu nawiązanego w świecie portali randkowych, rzadko jest lekką, beztroską przygodą. To wydarzenie o zupełnie innym ciężarze gatunkowym niż w młodości. Nie chodzi już tylko o sprawdzenie, czy „się kliknie”, czy będzie fajnie i czy pojawi się chemia. Po czterdziestce pierwsza randka to raczej strategiczne, choć prowadzone z uprzejmością, spotkanie rekonesansowe. Głównym narzędziem przestaje być „gra” – czyli sztuka prezentowania swojej najlepszej, często wyidealizowanej wersji, flirtowanie, imponowanie – a staje się uważna, dyskretna obserwacja. Obserwacja nie tylko drugiej osoby, ale i własnych reakcji na nią. To fundamentalna zmiana paradygmatu: z pozycji aktora, który stara się zdobyć aplauz, przechodzi się w pozycję świadomego uczestnika, który bada potencjał wspólnego projektu zwanego związkiem. Mniej energii idzie na to, by być błyskotliwym i atrakcyjnym; więcej na to, by być uważnym i weryfikującym. Ta zmiana wynika z kilku kluczowych czynników: ograniczonego czasu i energii emocjonalnej, bogatego doświadczenia, które nauczyło odróżniać pozory od istoty, oraz z jasno zdefiniowanych priorytetów, które nie pozostawiają już miejsca na eksperymenty „na wszelki wypadek”.
W młodości pierwsza randka często przypomina casting, gdzie każda strona prezentuje swoje najciekawsze fragmenty repertuaru: anegdoty, pasje, opinie, które mają zrobić wrażenie. Po czterdziestce ten repertuar jest znany, ale mniej chętnie się go odgrywa. Wie się, że trwały związek nie opiera się na jednorazowym spektaklu, ale na codziennej, zwyczajnej obecności. Dlatego na pierwszym planie pojawia się chęć zobaczenia człowieka w jego naturalnym, nieodgrywanym stanie. Obserwacja dotyczy rzeczy pozornie drobnych, ale niezwykle wymownych: w jaki sposób traktuje kelnerkę lub barmana? Czy jest uważny na otoczenie, czy skupiony wyłącznie na sobie? Jak reaguje na drobne niedogodności – spóźnienie, zamówienie nie tej potrawy, hałas w lokalu? Te sytuacje są cenniejsze niż najpiękniej wyreżyserowane opowieści, ponieważ pokazują prawdziwe wzorce zachowania, charakter i poziom dojrzałości emocjonalnej. Osoba po czterdziestce wie, że w dłuższej perspektywie to właśnie te codzienne reakcje decydują o klimacie związku, a nie umiejętność opowiadania dowcipów. Dlatego słucha nie tylko tego, co ktoś mówi, ale przede wszystkim jak to mówi – z jakim szacunkiem (lub jego brakiem), z jaką pokorą (lub arogancją), z jaką autentycznością (lub próbą zaimponowania).
Kolejnym obszarem intensywnej obserwacji jest zgodność między profilem online a osobą na żywo. W świecie aplikacji randkowych istnieje niebezpieczeństwo tworzenia „osobowości profilowej” – bardziej atrakcyjnej, podróżującej, aktywnej i bezproblemowej niż rzeczywistość. Pierwsza randka to moment weryfikacji tej spójności. Czy osoba, która na profilu deklarowała „aktywny tryb życia”, jedynie kolekcjonuje zdjęcia z wycieczek, a na co dzień jest kanapowcem? Czy „wielbicielka literatury” potrafi prowadzić rozmowę o książkach, czy tylko wymieniła modne tytuły? Dla osoby dojrzałej każda taka rozbieżność nie jest drobiazgiem, lecz sygnałem dotyczącym uczciwości i samoświadomości potencjalnego partnera. Obserwuje się też mowę ciała: czy jest otwarta, czy zamknięta; czy utrzymuje kontakt wzrokowy, czy się kręci; czy jej uśmiech dociera do oczu, czy jest wymuszony. Te niewerbalne sygnały mówią często więcej niż słowa i są trudniejsze do kontrolowania przez kogoś, kto nie jest profesjonalnym aktorem. Dojrzały uczestnik randki potrafi je odczytywać, co pozwala mu szybciej wyrobić sobie instynktowną, ale opartą na danych, opinię.
Mniej „gry” oznacza także mniej energii poświęconej na ukrywanie swoich prawdziwych cech czy poglądów. Podczas gdy młodsi randkowicze mogą ukrywać pewne aspekty swojej osobowości, by zwiększyć szanse na drugą randkę, osoba po czterdziestce ma tendencję do bycia bardziej bezpośrednią i autentyczną już na początku. Nie dlatego, że jest nieuprzejma, ale dlatego, że nie chce tracić czasu – ani swojego, ani drugiej strony. Jeśli na przykład ma się konkretne, nieelastyczne plany życiowe (np. opieka nad starszym rodzicem, specyficzne poglądy polityczne, decyzja o nieposiadaniu więcej dzieci), często pojawiają się one w rozmowie stosunkowo wcześnie. To również jest forma obserwacji: jak druga strona reaguje na te realia? Czy okazuje zrozumienie, czy lekceważenie? Czy pyta z ciekawością, czy zamyka temat? Ta odwaga w pokazywaniu siebie, ze swoimi mocnymi i słabszymi stronami, jest jednocześnie testem dla drugiej osoby: czy jest gotowa na rzeczywistość, czy wciąż szuka nierealistycznej fantazji? W tym kontekście pierwsza randka staje się nie tylko spotkaniem towarzyskim, ale także próbą szczerości i odporności na nieidealność.
Psychologiczną podstawą tej zmiany z „gry” na „obserwację” jest przeniesienie akcentu z „czy mnie polubi?” na „czy ja chcę zbudować z tą osobą życie?”. To fundamentalna różnica w nastawieniu. Pierwsze pytanie generuje zachowania nastawione na zyskanie aprobaty: przypochlebianie się, zgadzanie, ukrywanie odmiennych zdań. Drugie pytanie uruchamia tryb analityczny i samoobserwacyjny. Podczas randki osoba dojrzała nieustannie zadaje sobie wewnętrzne pytania: „Czy czuję się przy tej osobie bezpiecznie i swobodnie, czy muszę się pilnować?”, „Czy jej sposób widzenia świata jest dla mnie zrozumiały, czy zupełnie obcy?”, „Czy szanuje moje granice (czasu, tematu rozmowy, fizycznej bliskości)?”, „Czy to, co widzę i słyszę, budzi we mnie ciepło i zaciekawienie, czy raczej niepokój i znużenie?”. To są pytania o kompatybilność na poziomie fundamentalnym, a nie o powierzchowną atrakcyjność. Odpowiedzi na nie szuka się właśnie poprzez uważną obserwację zachowań, a nie przez zaabsorbowanie własną autoprezentacją.
Kluczowym elementem obserwacji jest także ocena umiejętności komunikacyjnych drugiej strony. Po czterdziestce wiadomo, że zdolność do dobrej rozmowy jest jednym z najważniejszych spoiw związku. Dlatego na pierwszej randce bacznie przygląda się dynamice dialogu. Czy rozmowa płynie naturalnie, czy jest mozolnym przeciąganiem wątków? Czy druga osoba potrafi słuchać aktywnie, zadawać pogłębiające pytania, czy tylko wygłasza monologi lub odpowiada jednym zdaniem? Czy potrafi opowiadać o sobie bez narcystycznego skupienia na sobie, a z uważnością na reakcję słuchacza? Czy w rozmowie pojawia się poczucie humoru, i jaki ono jest – jest to żart oparty na inteligencji i życzliwości, czy na sarkazmie i poniżaniu innych? Te obserwacje są niezwykle cenne, ponieważ komunikacja jest narzędziem, za pomocą którego będzie się rozwiązywało przyszłe konflikty, dzieliło radości i budowało intymność. Jeśli już na pierwszym spotkaniu widać, że rozmowa jest ciężka, pełna niedopowiedzeń lub dominacji, jest to bardzo silny, negatywny prognostyk, który dla osoby dojrzałej często przeważy nad nawet dobrym pierwszym wrażeniem wizualnym.
Niezwykle istotnym aspektem psychologii pierwszej randki po czterdziestce jest także minimalizacja wpływu zewnętrznych, sztucznych czynników. Chodzi o świadome wybory dotyczące miejsca i formy spotkania. Coraz częściej odchodzi się od klasycznej, stresującej randki w eleganckiej restauracji na rzecz spotkań przy kawie, na spacerze, czy w neutralnej, cichej knajpce. Miejsce to ma stworzyć warunki do swobodnej obserwacji i rozmowy, a nie do demonstracji statusu materialnego czy wyrafinowanych manier (choć i one są obserwowane). To kolejny przejaw odejścia od „gry” – nie chodzi o to, by zaimponować wystawnością, ale o to, by stworzyć przestrzeń, w której obie osoby będą mogły być sobą. Podobnie rzecz się ma z tematem „rachunku”. Dla wielu dojrzałych osób naturalnym i pozbawionym gry jest zaproponowanie dzielenia się kosztami lub zapłacenie za siebie. To nie jest przejaw skąpstwa, lecz demonstracja partnerskiego podejścia i braku chęci tworzenia zobowiązań już na starcie. Obserwacja reakcji na taką propozycję też bywa bardzo wymowna.
Wreszcie, po randce następuje etap, który w młodości był zdominowany emocjami („podobał mi się / nie podobał”), a teraz jest bardziej procesem refleksji. Osoba dojrzała niekoniecznie szuka natychmiastowej, olśniewającej chemii. Szuka raczej sygnałów, że dalsze poznawanie ma sens. Analizuje zebrane podczas obserwacji dane: spójność, sposób komunikacji, reakcje na stres, szacunek, poczucie humoru, zgodność wartości. Nawet jeśli chemia nie była porażająca, ale wszystkie inne obserwacje wypadły pozytywnie, istnieje duża szansa na zgodę na drugie spotkanie, aby dać szansę na rozwinięcie się głębszego uczucia. I odwrotnie: nawet przy silnej chemii, jeśli obserwacja wykazała poważne red flagi (lekceważenie, arogancja, niespójność), osoba dojrzała jest skłonna zrezygnować, kierując się rozsądkiem, a nie tylko emocjami. To właśnie ta zdolność do nadania priorytetu obserwacji i refleksji nad grą i natychmiastowym wrażeniem jest znakiem rozpoznawczym dojrzałego randkowania. Jest to strategia mniej ekscytująca w krótkim terminie, ale znacznie bardziej efektywna i bezpieczna emocjonalnie w dłuższej perspektywie, gdy celem nie jest kolejna randka, ale potencjalny, trwały związek. W świecie, gdzie cyfrowe platformy spotkań oferują iluzję nieskończonego wyboru, ta umiejętność weryfikacji poprzez uważną obserwację na żywo staje się bezcenną kompetencją emocjonalną.