Czasem największe rzeczy w życiu przychodzą cicho. Nie mają fanfar, nie błyszczą, nie zatrzymują świata na moment. Zdarzają się wtedy, gdy jesteśmy zajęci czymś innym – wiadomością, powiadomieniem, własnymi myślami. A jednak to właśnie te ciche chwile decydują o tym, czy miłość do nas trafi, czy przeleci obok, niezauważona. W epoce ekranów i algorytmów łatwo przeoczyć coś, co jeszcze kilka dekad temu było nie do pomyślenia – prawdziwy ludzki sygnał, spojrzenie, gest, emocję, która mogła być początkiem czegoś więcej.

Żyjemy w świecie, w którym każdy gest można zinterpretować, zanalizować, a nawet przewidzieć. Technologia dała nam narzędzia do kontaktu, ale odebrała nam spontaniczność. Zamiast zaufać intuicji, czekamy na potwierdzenie – na wiadomość, na „match”, na reakcję. A przecież miłość często zaczyna się od tego, czego nie da się zaplanować – od błysku w oku, od nieoczekiwanego spotkania, od sygnału, który można łatwo przeoczyć.

W przestrzeni cyfrowej relacje stały się grą w interpretowanie znaków. Ktoś napisał szybciej, ktoś dodał serduszko, ktoś przestał pisać – i już tworzymy historie w głowie. Każdy gest ma znaczenie, ale tak naprawdę znaczenia nie ma żaden, jeśli nie towarzyszy mu autentyczne spotkanie. Na portalu randkowym można mieć tysiące rozmów i ani jednej chwili prawdziwej bliskości. Można rozmawiać dniami, a nie zauważyć, że ktoś naprawdę próbował się zbliżyć.

Sygnały w świecie cyfrowym są subtelne, czasem zbyt subtelne. Jedno słowo mniej, jedno „dobranoc” napisane szybciej niż zwykle – i coś umyka. Uczymy się więc analizować, zamiast czuć. Przewidujemy emocje, zamiast je przeżywać. W efekcie miłość staje się projektem, a nie odkryciem.

Czasem wspominam momenty, które mogły coś znaczyć, ale w tamtej chwili ich nie zauważyłem. Uśmiech w kawiarni, wiadomość bez odpowiedzi, pytanie, które zignorowałem, bo byłem „zbyt zajęty”. W świecie, gdzie uwaga jest towarem, łatwo zapomnieć, że relacje wymagają właśnie jej – obecności, otwartości, uważności. A miłość… ona najczęściej przychodzi wtedy, gdy patrzymy naprawdę.

W relacjach, które rodzą się przez aplikacje randkowe, problem ten urasta do rangi symbolu naszych czasów. Ludzie spotykają się, piszą do siebie, ale nie zawsze potrafią zauważyć, że coś wyjątkowego właśnie się dzieje. Między setkami profili i rozmów trudno dostrzec ten jeden, który naprawdę porusza serce. Często dopiero po czasie zdajemy sobie sprawę, że ktoś wysyłał nam sygnały – nieśmiało, delikatnie, bez presji – a my w tym czasie scrollowaliśmy dalej, szukając „czegoś lepszego”.

To nie jest tylko problem braku romantyzmu. To problem percepcji. Człowiek współczesny stał się istotą z nadmiarem bodźców, ale deficytem uwagi. Uczymy się filtrować, ale przy okazji filtrujemy też emocje. Nie zauważamy tych, którzy są prawdziwi, bo ich szczerość nie błyszczy jak sztucznie dopracowany profil. A przecież prawdziwa miłość często nie ma spektakularnego wejścia – przychodzi zwyczajnie, niepozornie, z boku.

W świecie, w którym wszystko jest dostępne natychmiast, paradoksalnie coraz trudniej coś naprawdę zobaczyć. Zamiast patrzeć, przeglądamy. Zamiast słuchać, odczytujemy wiadomości. Zamiast rozumieć, analizujemy. W tym natłoku bodźców sygnał miłości może być ledwie szeptem, który ginie w hałasie codziennych powiadomień.

Ale czy można jeszcze nauczyć się widzieć? Może tak – jeśli zrozumiemy, że technologia nie jest winna naszej ślepoty. To my decydujemy, dokąd patrzymy. Serwis dla samotnych może być miejscem pełnym szans, ale tylko wtedy, gdy człowiek potrafi czytać między wierszami. Miłość nie zawsze objawia się w wielkich słowach. Czasem to tylko jedno zdanie, napisane późno w nocy. Czasem milczenie, które coś znaczy.

Wielu ludzi wspomina dziś z żalem te „utracone rozmowy” – kogoś, kto był blisko, ale nie dostał szansy, bo nie pasował do naszych oczekiwań. Czasem ten brak reakcji, to „nie teraz”, staje się cieniem, który wraca po latach. Nie dlatego, że to była wielka miłość, ale dlatego, że mogła nią być. Bo w świecie, gdzie wszystko można przewinąć, utracony moment ma większą wagę niż kiedykolwiek wcześniej.

Człowiek współczesny żyje w przekonaniu, że zawsze może zacząć od nowa – napisać do kogoś innego, poznać kogoś nowego. Ale w tym właśnie tkwi pułapka. Bo jeśli wszystko można powtórzyć, nic nie wydaje się naprawdę ważne. Tymczasem prawdziwe uczucie zawsze wymaga wyboru. Trzeba zatrzymać się przy jednym sygnale, a nie gonić za kolejnymi. Trzeba zaryzykować, żeby nie przegapić chwili.

Na portalu dla singli łatwo uwierzyć, że miłość to kwestia algorytmu. Że wystarczy dopasowanie osobowości, wspólne zainteresowania, podobne zdjęcia. Ale prawdziwe połączenie nie wynika z danych – rodzi się z tego, co niewidoczne. Z tonu głosu, z pauzy między zdaniami, z tego, co nie da się przewidzieć. I właśnie te rzeczy przelatują obok, gdy skupiamy się na tym, co powierzchowne.

Niektóre sygnały wracają do nas po czasie – w wspomnieniach, w rozmowach, w nocach, kiedy trudno zasnąć. Myślimy wtedy: „Może to był ten moment”. To refleksja, która boli, bo pokazuje, jak bardzo nasza uwaga została rozproszona. Jak często bywaliśmy obok, ale nie obecni. Jak często serce dawało nam znak, a my go zagłuszyliśmy dźwiękiem powiadomienia.

Czasem wydaje się, że nie ma już miejsca na przypadek – że wszystko można przewidzieć, zaplanować, zaprogramować. Ale miłość wymyka się algorytmom. Pojawia się wtedy, gdy przestajemy szukać. I właśnie dlatego tak łatwo ją przeoczyć. Bo kto dziś potrafi po prostu patrzeć, słuchać, czekać – bez celu, bez planu, bez gwarancji?

Sygnał, którego nie zauważyłem, może być symbolem całego pokolenia – ludzi, którzy mają dostęp do świata, ale tracą zdolność jego przeżywania. Wśród tysięcy rozmów, dopasowań i znajomości, ginie coś najważniejszego – prawdziwe doświadczenie bycia z kimś. Nie tylko rozmowy, ale obecności. Nie tylko wymiany słów, ale wzajemnego zrozumienia.

W pewnym sensie każdy z nas ma w sobie tę historię. Ten moment, który przeszedł obok. To spojrzenie, które mogło coś znaczyć. Ten głos, który mógł zostać zapamiętany. I choć technologia daje nam miliony nowych okazji, żadna z nich nie cofnie tej jednej, którą przegapiliśmy. Bo sygnał, który się nie powtórzy, to właśnie definicja prawdziwej chwili – tej, która mogła zmienić wszystko.

Miłość w epoce cyfrowej nie znikła – tylko trudniej ją dostrzec. Nie dlatego, że jej mniej, ale dlatego, że mniej nas. Naszej uwagi, wrażliwości, obecności. A przecież to właśnie one są anteną, która odbiera najważniejsze sygnały. Wystarczy czasem zwolnić, zatrzymać spojrzenie, przeczytać wiadomość drugi raz, wsłuchać się w pauzę. Może wtedy zobaczymy to, co wcześniej umknęło – ten drobny, cichy znak, że ktoś naprawdę chciał nas poznać.

Bywają takie chwile, które w momencie wydają się niczym – krótkim spojrzeniem, gestem, może uśmiechem, który zniknął zanim zdążył się utrwalić. Dopiero po czasie zdajemy sobie sprawę, że to właśnie wtedy mogło wydarzyć się coś ważnego. Czasami to moment, gdy ktoś napisał, a my nie odpowiedzieliśmy. Innym razem to rozmowa, która mogła przerodzić się w coś pięknego, ale zabrakło odwagi, by ją kontynuować. W świecie, gdzie miłość przemyka przez ekrany, coraz częściej te drobne sygnały giną w tłumie powiadomień.

W cyfrowym świecie każdy kontakt zaczyna się od bodźca – dźwięku, powiadomienia, wibracji. Portale randkowe stały się przestrzenią, w której emocje mają swoje kody, reakcje i mechanizmy. To tam człowiek uczy się interpretować uśmiech na zdjęciu, opis profilu, krótką wiadomość. Ale im więcej czasu spędzamy w takich miejscach, tym trudniej nam dostrzec, że za tym wszystkim wciąż kryje się człowiek. Sygnały, które mogłyby być początkiem historii, znikają, bo jesteśmy przyzwyczajeni do nadmiaru. Każda nowa osoba staje się kolejnym profilem do przejrzenia, kolejną szansą, którą można odłożyć na później.

Problem polega na tym, że miłość nie czeka. Nie ma przycisku „zachowaj na później”. Nie zatrzymuje się na ekranie, nie powtarza tego samego momentu. A my, przyzwyczajeni do przewijania, zaczynamy myśleć, że wszystko można odzyskać. Że nawet uczucie ma przycisk „powtórz”. Tymczasem to właśnie ulotność stanowi o jego wartości.

Każdy z nas ma w sobie pewien rytm, wewnętrzną wrażliwość na sygnały. Ale technologia ten rytm rozstraja. Zbyt wiele bodźców, zbyt wiele rozmów, zbyt wiele emocji w zbyt krótkim czasie. Gdy poznajemy kogoś przez aplikację randkową, uczymy się reagować szybko – odpowiedzieć, zanim rozmowa się urwie, zareagować, zanim zainteresowanie minie. W tym pośpiechu nie ma miejsca na ciche gesty. Na słowo, które trzeba przeczytać dwa razy, by zrozumieć jego znaczenie. Na pauzę, która nie jest obojętnością, lecz nieśmiałością.

Technologia zmieniła też nasze rozumienie „momentu”. Kiedyś miłość rodziła się z powolnych spotkań, z rozmów prowadzonych przy kawie, z oczekiwania. Dziś moment trwa sekundę – tyle, ile trzeba, by przesunąć palcem po ekranie. Nie zdajemy sobie sprawy, że często w tych kilku sekundach tracimy coś, co mogło być początkiem historii.

Wielu ludzi mówi dziś, że „nie ma szczęścia w miłości”. Ale może to nie brak szczęścia, tylko brak uwagi? Może sygnały są wszędzie, tylko my już nie potrafimy ich odczytać. Nie dlatego, że zniknęły, ale dlatego, że nasza wrażliwość uległa stępieniu. W świecie, gdzie każda wiadomość konkuruje z dziesiątkami innych, trudno o skupienie. A przecież miłość zawsze wymagała uważności.

W relacjach rodzących się przez serwisy dla samotnych sygnały mają często zupełnie inny charakter niż w realnym świecie. To nie spojrzenie, nie dotyk, nie ton głosu. To słowa – czasem proste, czasem banalne, czasem pełne emocji. I właśnie dlatego tak łatwo je przeoczyć. W wiadomości nie słychać drżenia głosu, nie widać niepewności, nie czuć zapachu drugiej osoby. Wszystko trzeba wyczytać z treści, z rytmu pisania, z milczenia. A to wymaga empatii, której coraz bardziej brakuje.

Zdarza się, że ktoś napisał coś pozornie zwyczajnego – jedno zdanie, którego nie potraktowaliśmy poważnie. Po czasie, czytając archiwalne rozmowy, widzimy, że to był właśnie ten moment. Delikatny sygnał, który przeszedł niezauważony, bo wtedy nie byliśmy gotowi, nie mieliśmy czasu, albo po prostu nie uwierzyliśmy, że to może być coś więcej. W świecie nadmiaru emocji staliśmy się obojętni na ich subtelne wersje.

Ale czy można się tego oduczyć? Czy można odzyskać wrażliwość na te drobne, ciche gesty? Może tak – jeśli nauczymy się znów słuchać. Nie telefonów, nie powiadomień, ale siebie nawzajem. Bo to nie technologia jest winna, że miłość przelatuje obok – to nasz pośpiech, nasze rozproszenie, nasza niecierpliwość.

Miłość zawsze wysyła sygnały. Czasem to spojrzenie, które zatrzymuje się sekundę dłużej niż zwykle. Czasem wiadomość napisana zbyt późno w nocy. Czasem cisza, która nie jest obojętnością, ale czekaniem. W świecie cyfrowych relacji te sygnały wciąż istnieją, tylko nauczyliśmy się ich nie zauważać.

Wielu ludzi traktuje dziś relacje jak grę w możliwości – jeśli coś nie wychodzi, zawsze można wrócić do platformy randkowej i spróbować ponownie. Ale w tym mechanizmie ginie coś istotnego – zdolność do docenienia tego, co właśnie trwa. Zamiast budować, szukamy. Zamiast zatrzymać się, idziemy dalej. I tak przelatują nam obok ludzie, emocje, szanse.

Czasem miłość jest tuż obok, ale nie wygląda tak, jak się spodziewaliśmy. Nie pasuje do naszego ideału, nie spełnia oczekiwań. I dlatego jej nie zauważamy. Dopiero po czasie rozumiemy, że to właśnie te „nieidealne” osoby miały w sobie coś prawdziwego. Ale w świecie, w którym każdy ma nieograniczony wybór, łatwo uwierzyć, że zawsze znajdzie się ktoś „lepszy”.

W tym sensie technologia stworzyła złudzenie kontroli. Wydaje nam się, że możemy wybrać, kogo pokochamy, że to kwestia dopasowania. Ale prawda jest taka, że uczucie nie pyta o nasze preferencje. Ono po prostu przychodzi. I często odchodzi, jeśli nie zostanie zauważone.

Czasami to nie świat jest zbyt szybki, tylko my jesteśmy zbyt zajęci, by patrzeć. A przecież miłość, ta prawdziwa, nie potrzebuje wielkich gestów. Potrzebuje obecności. Jednego uważnego spojrzenia, jednej szczerej odpowiedzi, jednego momentu zatrzymania. W epoce nieustannego pośpiechu to właśnie uważność staje się nową formą odwagi.

Nie sposób policzyć, ile relacji nie narodziło się tylko dlatego, że ktoś nie zauważył sygnału. Czasem to jedno nieodczytane powiadomienie, czasem brak reakcji, czasem zwykłe zmęczenie. Ale w każdej takiej historii jest coś wspólnego – niewidzialna strata. Nie spektakularna, nie dramatyczna, ale cicha. Taka, która wraca nocą, gdy telefon milczy, a my zastanawiamy się, czy mogliśmy postąpić inaczej.

W świecie cyfrowych połączeń tęsknimy za czymś, co jest trudne do uchwycenia – za autentycznym momentem. Za czymś, co nie zostało zaprogramowane, co po prostu się wydarzyło. Może dlatego te przelotne sygnały mają w sobie taką moc – bo są ostatnim śladem spontaniczności w epoce, która wszystko analizuje i porządkuje.

Nie zawsze da się zatrzymać to, co przelatuje. Ale można nauczyć się patrzeć uważniej. Można zwolnić, nie oceniać zbyt szybko, dać szansę tym, którzy nie błyszczą od pierwszej chwili. Czasem właśnie tam, gdzie nie spodziewamy się niczego wyjątkowego, czeka coś najprawdziwszego.

Sygnał, którego nie zauważyłem, nie musi być historią straty. Może być lekcją. Przypomnieniem, że miłość nie zawsze przychodzi w głośny sposób. Że czasem to my musimy nauczyć się ciszy, by ją usłyszeć. Że trzeba czasem odłożyć telefon, spojrzeć na drugiego człowieka, i po prostu być.

Bo prawdziwy sygnał miłości nie ma formatu powiadomienia. Nie da się go zmierzyć, przewidzieć, ani zaplanować. To moment, który dzieje się w nas – wtedy, gdy jesteśmy gotowi zobaczyć więcej niż ekran.

Artykuł napisany we współpracy z portalem randkowym dla 40 latków - 40latki.pl

Piękni, szczęśliwi, młodzi, zapatrzeni w siebie, pełni miłości, wiary w świat, ludzi, piękno. Uśmiechnięci, trzymający się za ręce.

On.
Zadumany, spokojny, szary i cichy.
Ma etat w biurze, wcale nawet nie lichy.
Jest czułym i wiernym kochankiem.
Jest z nią wieczorem i wczesnym porankiem.
Ubóstwia ją niczym Afrodytę, niczym Wenus,
Kolacja przy świecach, to dla niego nie przymus.
Poszedłby za nią do ognia, do piekła,
Świętością jest dla niego to, co ona rzekła.
Jest z nią szczęśliwy, życie to dla niego raj.
A każdy miesiąc – choć zimowy – to maj.

Ona.
Uśmiechnięta, wesoła, dla ludzi życzliwa,
Skromna, trochę trzpiotka, mała, ale żywa.
Dla wszystkich ma dobre słowo i czułe spojrzenie.
On w niej wywołuje zachwytu westchnienie.
Zgrabna, powabna, niezwykle urokliwa,
Jest przy nim jak nigdy, naprawdę szczęśliwa.
I choć ma na imię Anna, czy Klementyna,
Żadnej złej cechy w niej naprawdę nie ma.
Kocha go niczym słońce, niczym świat cały.
Każdy problem, choć duży, przy niej staje się mały.

Tylko czegoś im brakuje…

To co zabija od środka, czyli toksyczne relacje

Często człowiek dopatruje swoich dolegliwości fizycznych w pogorszeniu stanu zdrowia, doszukuje się różnych chorób, gdyż otrzymuje wyraźne bodźce płynące z organizmu między innymi nawracające bóle głowy, zawroty głowy, mdłości, bóle brzucha, uczucie ściskania w okolicach pod żebrowych, nieuzasadnione pocenie się będące nienaturalną rekcją gdyż występuje nawet gdy jest zimno, nocne duszności, kołatania serca, szybkie meczenie się, bóle stawów, drżenie rąk, bezsenność i wiele podobnych, które jak najbardziej mogą mieć związek z rozwijającym się stanem chorobowym w naszym organizmie, lecz co w sytuacji kiedy przerażeni udajemy się do lekarza wykonujemy kolejne specjalistyczne badania które, nie dają odpowiedzi na nasze dolegliwości?, co więcej wyniki mamy dobre a czujemy się jak: „zużyty worek na kartofle”


Bardzo sceptycznie podchodzimy do uświadomienia sobie że, ludzie generują w sobie ogromne pokłady energetyczne której niewidzialne wiązki skierowane w naszą stronę i mogą mieć niewyobrażalne skutki w zależności czy jest to pozytywny wpływ czy negatywny, wmawiamy sobie że, to na nas nie ma wpływu, że jesteśmy silni, odporni, nie myślimy o tym, nie poświęcamy temu cennego czasu, a tymczasem nasze samopoczucie w wyraźny sposób ulega pogorszeniu.
Stosunki jakie mamy z innymi ludźmi zwłaszcza toksyczne relację mogą doprowadzić człowieka do całkowitej wewnętrznej ruiny, zwłaszcza gdy sytuację wymuszają na nas obcowanie z takimi ludźmi przez większość czasu, nawet gdy zakończymy z jakiegoś powodu relacje która, trwała latami gdzieś tam w nas jej destrukcyjny wpływ na nas pozostaje, co ma swoje odbicie w rzeczywistości którą chcemy kreować na nowo, lecz nie do końca nam to wychodzi, mówimy sobie: „nowy początek, po co mam dźwigać za sobą ten ciężki bagaż?, przecież już go nie ma”, a jednak coś nam uwiera i nie pozwala oczyścić umysłu na tyle by, czuć się pewnie i swobodnie, by móc realizować nowy plan bez balastu z przeszłości.
Najgorsza sytuacja ma miejsce wówczas gdy mamy świadomość że, relacja z takim człowiekiem źle wpływa na nas, lecz z jakiś powodów jej nie przerywamy, bo boimy się utraty tego co już mamy, dochodzi do tego poczucie że, bez tej osoby sobie nie poradzimy, bo to właśnie dzięki niej „mamy co mamy”, i to są właśnie najgorsze sidła w jakie wpadamy - sidła oprawcy, który znalazł takie narzędzia manipulacyjne dzięki którym wie że, może nas w każdy sposób kontrolować a my i tak się nie sprzeciwimy, bo bycie w takim środowisku z takimi ludźmi o cechach wampira emocjonalnego odbiera człowiekowi poczucie wartości a tym samym odwagę przeciwstawienia się a tym samym oprawcy zwiększa poczucie władzy nad nami, i on doskonale zdaje sobie z tego sprawę.


Odczłowieczanie postępuje jak wirus, już od kilku dobrych lat, w przerażającym tempie przybywa osób z zaburzeniami psychicznymi, fobiami, lękami społecznymi, itp., problem jest poważny, bo dotyka coraz więcej dzieci, można zweryfikować to przyglądając się chociażby przepełnieniem w szpitalach psychiatrycznych dla dzieci w których już dziś ciężko o miejsce,( nie do wyobrażenia kiedyś- sześciolatek z chorobą psychiczną…) brakuje specjalistycznej opieki, wsparcia, a przed wszystkim brakuje człowieka w człowieku, oddanego, z powołaniem, z bezinteresownością, doprowadziliśmy do czasów regresu - transformacji człowieka w ślepego, głuchego i totalnie obojętnego wobec drugiego istnienia, nie radzimy sobie z otaczającym nas światem, ulegliśmy wpływom, poginą tak naprawdę za niczym, dopuściliśmy do siebie na własne życzenie mechanizm który, wyniszcza uważając „to” jako coś dobrego, pomocnego nam, jako postęp, a tym czasem jest to nasza własna wyprodukowana przez nas samych broń, która stopniowo niszczy, czyniąc, i tak już posunięte spustoszenia, lecz w presji życia jaką sobie narzuciliśmy ( dobrowolnie) nie widzimy jeszcze tego tak wyraźnie, bo brakuje nam spokoju by to dojrzeć, aż do momentu gdy przyjdzie kryzys, my sami sobie robimy krzywdę, której skutki pociągają za sobą spójny łańcuch niekończących się nieszczęść.


Charakterystyczne cechy ludzi toksycznych:


- zazwyczaj są to ludzi o pesymistycznym nastawieniu, często narzekają na wszystko, potrzebują tłumu odbiorców, czyli słabszych od siebie,
- nie interesuję ich co mówisz - nie słuchają, lekceważą zdanie innych,
- to oni mają najgorzej w życiu nie ty,
- zawsze znajdą powód do krytyki,
- oceniają bez postawnie,
- dopisują nieistniejące scenariusze pod adresem osoby przez nich szykanowanej, plotkują za plecami,
- zazwyczaj są obojętni wobec cierpienia, problemów danej osoby,
- zawsze mają rację,
- sprawnie manipulują otoczeniem by uzyskać zamierzony efekt, często ubierają „maski” pod daną sytuację, czy osobę, potrafią idealnie dopasować się do nowego środowiska jak kameleon,
- wobec nowo poznanych osób są nadzwyczaj uprzejmi zwłaszcza gdy mają jakiś ukryty zamiar
- potrafią upokarzać publicznie, wywierać emocjonalny nacisk,
- odwołują się często do wrażliwego sumienia danej osoby,
- przekonują o swojej racji,
- nastawiają innych przeciwko osobie która, nie poddaje się wpływom oprawcy,
-wykazują cechy socjopatyczne,
- nie obchodzi ich stan zdrowia, i samopoczucie, nawet odczuwają pewien rodzaj satysfakcji z powodu niepowodzeń i porażek innych,
- szybko wpadają w złość,
- udają przyjaciela, by w odpowiednim czasie zakończyć przyjaźń zwłaszcza jak mają jakiś cel związany z daną osobą ( korzyść, coś mogą uzyskać )
- stale kontrolują wszystko, ( to on decyduje gdzie jechać, co kupić, jak się masz ubrać, co ci pasuje co nie, jak masz się czuć, on wie najlepiej czego potrzebujesz- ty się nie znasz na niczym),
- poczucie władzy nad kimś dodaje mu pewności siebie,
- narcystyczna osobowość,
- charakterystyczną cechą takich osób jest gadatliwość, są mówcami doskonałymi, nawet jeżeli o czymś nie mają pojęcia to zachowują się jakby byli chodzącą encyklopedią, na wszystko mają odpowiedź, nawet jeżeli nie mają pojęcia o czymś to i tak sprawiają takie wrażenie co daje komiczny z reguły efekt ale nie dla nich: on się zna, on był, on doświadczył, on wszystko ma, jest najmądrzejszy, elokwentny itd.


Jak obronić się przed toksycznymi ludźmi?


Nie obwiniaj siebie, nie daj dojść negatywnym myślom do głosu, nie inwestuj w takiego człowieka żadnych wyższych uczuć, nie otwieraj się przed takim człowiekiem, bo wykorzysta twoją słabość jako sprawne narzędzie przeciwko tobie, nie nabieraj się na postanowienia, przyrzeczenia poprawy ze strony takich osób, to są tylko chwyty manipulacyjne, tacy ludzie nie cierpią sprzeciwu, nie szanują indywidualności danej jednostki dlatego głośno wyrażaj swoje zdanie – nie bój się, niech cię słyszą! Taki człowiek z reguły myśli że, jesteś za słaby by się przeciwstawić, bo ma takie zdanie o tobie które, sam sobie wyrobił bezpodstawnie. Jeżeli jesteś w stanie a powinieneś być, unikaj takich ludzi, kończ nie zdrowe relacje, gdyż z własnego doświadczenia mogę stwierdzić nic tak człowieka nie rujnuje jak kontakt i życie z człowiekiem toksycznym, jest to gorsze od fizycznej choroby gdyż wiesz jak leczyć taką chorobę, nawet jeżeli toksyczna relacja została zerwana to jej skutki odczuwalne są bardzo długo i w sposób widoczny komplikują codzienne funkcjonowanie i powrót do względnej normalności której, człowiek bardzo pragnie.


Jest takie stwierdzenie:
„że należy być wdzięcznym za wszystkich trudnych ludzi na naszej drodze, gdyż on sprawili że, wiesz kim na pewno nie chcesz być”
Zwrócicie uwagę na to, jak traktujecie swoje dzieci, siebie nawzajem, współpracowników, napotkanych przypadkowych ludzi, zwróćcie uwagę i reagujcie na wszystko to co sprawia wam ból i przyczynia się do poczucia bezsilności, rezygnacji, a wystarczy naprawdę tak nie wiele by drugiemu człowiekowi przywrócić wiarę w sens, dać nadzieje, i uczynić życie nieco lżejszym, bardziej kolorowym, bezpiecznym.


„Przecież jest jedno niebo, jedno słońce które, świeci jednakowo dla każdego, cieszmy się nim i ogrzewajmy w jego blasku, a gdy przyjdą chmurne deszczowe dni zachowajmy słońce w sobie i pozwólmy schronić się pod naszym parasolem tym którym tego ciepła brakuje”