Życie towarzyskie po 40 – jak nie zamknąć się w czterech ścianach i dbać o relacje to temat, który dla wielu osób w średnim wieku staje się zaskakująco palący. Gdy mijają lata intensywnej budowy kariery i wychowywania dzieci, a kalendarz powoli przestaje pękać w szwach od szkolnych przedstawień i dodatkowych zajęć, często okazuje się, że poza pracą i domem nie zostało zbyt wiele. Stare przyjaźnie rozmyły się, bo każdy poszedł w swoją stronę, pochłonięty własnymi sprawami. Wieczory, które kiedyś wypełniały spontaniczne spotkania, teraz najchętniej spędza się na kanapie, a perspektywa wyjścia do ludzi bywa bardziej męcząca niż ekscytująca. To naturalny etap życia, ale nie musi być wyrokiem. Wręcz przeciwnie – po czterdziestce mamy szansę zbudować życie towarzyskie na zupełnie nowych, bardziej świadomych i satysfakcjonujących zasadach. Nie chodzi już o ilość znajomych na imprezach, ale o jakość więzi, o głębokie rozmowy, o wspólne pasje i wzajemne wsparcie. To czas, gdy przyjaźń przestaje być jedynie rozrywką, a staje się filarem dobrostanu psychicznego. Wyjście z domu nie jest już obowiązkiem społecznym, ale wyborem – aktem troski o siebie i inwestycją w swój emocjonalny rozwój. I choć może to wymagać więcej wysiłku niż w czasach studenckich, efekt bywa o niebo bogatszy i trwalszy.

Pierwszym krokiem do ożywienia życia towarzyskiego jest zmiana myślenia z reaktywnego na proaktywne. W młodości kontakty nawiązywały się same – na studiach, na imprezach, przez wspólnych znajomych. Po czterdziestce ten mechanizm często zanika. Czekanie, aż ktoś do nas zadzwoni lub zaprosi, może skończyć się wieczorem samotnie przed telewizorem. Dlatego tak ważne jest, byśmy sami stali się inicjatorami spotkań. To nie musi być od razu wielka impreza. Może to być po prostu wiadomość do dawnej przyjaciółki: „Hej, strasznie dawno się nie widziałyśmy, może wskoczymy w tym tygodniu na kawę?”. Albo zaproszenie kolegi z pracy nie tylko na lunch, ale na wieczorny koncert. Ten pierwszy krok bywa najtrudniejszy, bo wiąże się z ryzykiem odmowy. Warto jednak pamiętać, że większość ludzi w naszym wieku znajduje się w podobnej sytuacji – również tęsknią za kontaktem, ale brakuje im impulsu, by go nawiązać. Bycie tą osobą, która ten impuls daje, jest często darem dla obu stron. To także forma przejęcia kontroli nad własnym życiem społecznym. Zamiast biernie czekać, aż coś się wydarzy, sami stajemy się reżyserami swojej socjalizacji. To podejście dotyczy również poszukiwań nowych znajomości. Zamiast narzekać, że nie ma gdzie poznać interesujących ludzi, warto aktywnie szukać okazji – zapisać się na kurs gotowania, dołączyć do klubu książki, zacząć chodzić na spacery z lokalną grupą miłośników nordic walking. W świecie, gdzie aplikacje randkowe zdominowały poszukiwania partnerskie, warto pamiętać, że istnieje też ich społecznościowy odpowiednik – grupy i platformy łączące ludzi o podobnych zainteresowaniach, które mogą być doskonałym punktem wyjścia do nawiązania nowych, platonicznych przyjaźni.

Kolejnym kluczowym aspektem jest przełamanie poczucia, że „już za późno” na zawieranie nowych przyjaźni. To jeden z najsilniejszych psychologicznych hamulców. Wydaje nam się, że prawdziwe przyjaźnie zawiera się w młodości, a później można je tylko tracić. To nieprawda. Dojrzałe przyjaźnie mają zupełnie inny, ale często głębszy charakter. Nie opierają się na wspólnym piciu piwa do rana, ale na zrozumieniu, wsparciu w kryzysach, wymianie życiowych doświadczeń. Ludzie po czterdziestce są często bardziej autentyczni, mniej skłonni do gry i udawania. Wiedzą, kim są i czego chcą, także w relacjach. Nowa przyjaźń zawarta w tym wieku może okazać się niezwykle wartościowa, ponieważ obie strony wnoszą do niej bagaż życiowej mądrości i świadomość, jak cenny jest czas. Nie marnuje się go więc na powierzchowne relacje. Inicjując kontakt, warto być otwartym na ludzi w różnym wieku – zarówno tych w naszej grupie wiekowej, którzy rozumieją nasze specyficzne wyzwania (np. syndrom pustego gniazda, starzejących się rodziców), jak i młodszych, którzy mogą wnieść do naszego życia świeżą perspektywę i energię. Różnica pokoleniowa w przyjaźni nie musi być barierą – może być źródłem wzajemnego wzbogacenia.

Budowanie i podtrzymywanie relacji po czterdziestce wymaga wypracowania nowych strategii, które uwzględniają nasze zmienione możliwości czasowe, energetyczne i emocjonalne. Nie da się funkcjonować tak jak dwudziestolatek, ale nie oznacza to, że mamy rezygnować z życia towarzyskiego. Wymaga to jedynie większej intencjonalności i lepszego planowania.

Przede wszystkim, kluczowe staje się zarządzanie energią, a nie tylko czasem. Młodzi ludzie mogą iść na imprezę po nieprzespanej nocy i jeszcze następnego dnia funkcjonować. Po czterdziestce takie wyczyny kończą się tygodniem rekonwalescencji. Dlatego tak ważne jest, by wybierać takie formy spotkań, które nas energetyzują, a nie wyczerpują. Dla jednej osoby będzie to głośna impreza w dużym gronie, dla innej – spokojna kolacja we dwoje lub w małym gronie przyjaciół. Warto wsłuchać się w siebie i nie zmuszać się do aktywności, które są dla nas męczące tylko dlatego, że „wypada” lub że „wszyscy tak robią”. Prawdziwe, zdrowe życie towarzyskie to takie, które jest źródłem radości i odpoczynku, a nie kolejnym obowiązkiem na liście. Czasem lepiej jest odmówić udziału w wielkim przyjęciu i zamiast tego umówić się z jedną, bliską osobą na długi spacer. Jakość kontaktu jest w tym wieku o wiele ważniejsza niż ilość uczestników spotkania.

Bardzo pomocne jest także świadome planowanie życia towarzyskiego z wyprzedzeniem. Spontaniczność jest piękna, ale w zabieganym życiu dorosłego człowieka rzadko się zdarza. Jeśli nie wpiszemy spotkań z przyjaciółmi w kalendarz, istnieje duża szansa, że miesiące będą mijać, a my wciąż będziemy odkładać te spotkania „na później”. Warto ustalić sobie pewne rytuały – na przykład comiesięczne spotkanie z grupą przyjaciół, cotygodniową kawę z jedną osobą, czy regularne uczestnictwo w zajęciach, gdzie widujemy te same twarze. Takie umówienie się „na stałe” odciąża nasz umysł od ciągłego planowania i podejmowania decyzji. Staje się częścią rutyny, tak jak praca czy zakupy. Może to brzmieć mało romantycznie, ale w praktyce jest niezwykle skuteczne. Gdy spotkanie jest już w kalendarzu, traktujemy je jak każde inne ważne zobowiązanie i jest większa szansa, że do niego dojdzie. Dotyczy to również portali randkowych – zamiast bezcelowego przeglądania profili, warto wyznaczyć sobie konkretny czas w tygodniu na tę aktywność i traktować ją jako inwestycję w swoją społeczną przyszłość.

Niezwykle ważna jest również elastyczność i akceptacja dla zmieniających się dynamik przyjaźni. W życiu po czterdziestce priorytety się zmieniają. Niektórzy przyjaciele przeprowadzają się do innych miast, inni pochłonięci są opieką nad starzejącymi się rodzicami, jeszcze inni odnajdują nowe pasje. Niektóre przyjaźnie naturalnie wygasają, a na ich miejsce przychodzą nowe. To naturalny proces i nie należy go traktować jako osobistej porażki. Zamiast kurczowo trzymać się relacji, które już się wypaliły, lepiej skoncentrować energię na tych, które wciąż mają potencjał, oraz na nawiązywaniu nowych. Warto też być wyrozumiałym dla przyjaciół, którzy mają mniej czasu. Prawdziwa przyjaźń nie wymaga nieustannego kontaktu. Polega na tym, że nawet po miesiącach milczenia, gdy się spotkamy, jest tak, jakbyśmy rozstawali się wczoraj. Akceptacja dla tego, że życie dorosłe rządzi się innym rytmem, pozwala cieszyć się przyjaźniami bez poczucia winy, że nie daje się im wystarczająco dużo uwagi.

Ostatnim, choć nie mniej ważnym, wymiarem dbania o życie towarzyskie po czterdziestce jest praca nad własnym nastawieniem i przełamywaniem wewnętrznych barier. Często to nie brak okazji, ale nasze własne myśli i lęki są największą przeszkodą w wyjściu z domu i spotykaniu ludzi.

Jedną z najpowszechniejszych barier jest poczucie, że „wypadliśmy z obiegu” i nie mamy już nic ciekawego do zaoferowania. Po latach skupienia na rodzinie i karierze może się wydawać, że nasze życie jest nudne, a my sami – nieciekawi. To bardzo krzywdzące przekonanie. Doświadczenie życiowe jest niezwykle cennym kapitałem towarzyskim. Opowieści o podróżach, o wychowywaniu dzieci, o zawodowych sukcesach i porażkach, o lekcjach, jakie wynieśliśmy z życia – to wszystko jest niezwykle interesujące dla innych ludzi. Nasza wartość nie leży w tym, czy znamy najnowsze hity muzyczne, ale w tym, jakimi jesteśmy ludźmi, jak słuchamy, jak wspieramy, jakie mamy poczucie humoru. Warto też pamiętać, że większość ludzi w naszym wieku czuje podobnie. Wszyscy jesteśmy trochę niepewni, trochę zmęczeni, a jednocześnie głodni autentycznego kontaktu. Bycie sobą, ze swoimi niedoskonałościami i życiowymi historiami, jest często najskuteczniejszym sposobem na nawiązanie prawdziwej więzi.

Kolejnym wyzwaniem jest lęk przed oceną i odrzuceniem. Im jesteśmy starsi, tym bardziej wydaje nam się, że powinniśmy być „ugotowani” i pewni siebie. Obawiamy się, że powiemy coś głupiego, że nie będziemy pasować do grupy, że nasze towarzystwo nie będzie wystarczająco atrakcyjne. To ten sam lęk, który paraliżuje wiele osób na serwisach randkowych, uniemożliwiając im przejście od rozmowy do spotkania. Kluczem do przezwyciężenia tego lęku jest zmiana perspektywy. Zamiast skupiać się na sobie i na tym, jak jesteśmy postrzegani, warto skoncentrować się na drugiej osobie. Zadawać pytania, okazywać szczere zainteresowanie, słuchać. Gdy angażujemy się w drugiego człowieka, nasz własny lęk często znika. Ponadto, warto zdać sobie sprawę, że większość ludzi jest tak zajęta martwieniem się o to, jak sami są postrzegani, że nie ma czasu na ocenianie nas. Prawdziwe relacje buduje się nie przez bycie idealnym, ale przez bycie obecnym i autentycznym.

Wreszcie, kluczowe jest uznanie dbania o życie towarzyskie za priorytet, a nie dodatek. Samotność w średnim wieku jest cichą epidemią, która ma realny, destrukcyjny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne. Inwestycja w relacje jest tak samo ważna jak inwestycja w zdrową dietę czy aktywność fizyczną. Wymaga wysiłku, ale jej zwrot jest bezcenny. To przyjaciele pomagają nam przetrwać kryzysy, śmiać się z absurdów życia, dzielić radościami. Są siecią bezpieczeństwa, która chroni nas przed izolacją. Dlatego warto traktować spotkania towarzyskie nie jako stratę czasu, który można by poświęcić na pracę lub obowiązki domowe, ale jako niezbędny element dbania o swój dobrostan. Czasem wystarczy mały krok – jeden telefon, jedna wiadomość, jedno zaproszenie – by uruchomić lawinę pozytywnych zmian w naszym życiu społecznym. Nie chodzi o to, by nagle stać się duszą towarzystwa, ale o to, by stworzyć wokół siebie krąg kilku bliskich, życzliwych osób, w którego towarzystwie czujemy się sobą, swobodnie i dobrze. W świecie, który często każe nam być silnymi i samowystarczalnymi, przyznanie, że potrzebujemy innych i że chcemy ich w swoim życiu, jest aktem wielkiej odwagi i mądrości.

Zdolność do wyrażania emocji w związku przechodzi z wiekiem i doświadczeniem głęboką ewolucję. Nie jest to proces linearny, w którym po prostu stajemy się lepsi lub gorsi w okazywaniu uczuć. To raczej złożona przemiana jakościowa: zmieniają się emocje, które najczęściej odczuwamy, zmieniają się powody, dla których je ukrywamy lub dzielimy się nimi, a przede wszystkim zmienia się cel, któremu ma służyć ich ekspresja. W młodości, szczególnie na wczesnym etapie relacji, wyrażanie emocji często służy budowaniu więzi i potwierdzaniu uczucia. Jest intensywne, niekiedy gwałtowne, nacechowane dużą dozą spontaniczności, ale także niepewności. Chcemy pokazać drugiej osobie, co czujemy, ale także sprawdzić, jak na te emocje zareaguje. To swoisty taniec zalotów i testów, gdzie radość bywa euforyczna, smutek – dramatyczny, a złość może być niszcząca lub szybko gasnąca. W świecie aplikacji randkowych ten etap jest często zredukowany do emoji i starannie dobranych słów, które mają zasugerować odpowiedni stan emocjonalny – zainteresowanie, zabawę, fascynację – bez ryzyka zbytniej ekspozycji. Po czterdziestce, zwłaszcza w długoterminowych, dojrzałych związkach, ekspresja emocjonalna przechodzi metamorfozę. Przestaje być przede wszystkim narzędziem budowania relacji, a staje się jej organicznym składnikiem, oddechem codzienności. Nie chodzi już o to, by „pokazać” emocje, ale by być w nich razem, by pozwolić im istnieć w przestrzeni między dwojgiem ludzi jako część wspólnego doświadczenia.

Kluczowym elementem tej zmiany jest rosnąca zdolność do odróżniania emocji od reakcji. Osoba niedojrzała emocjonalnie często utożsamia się ze swoim pierwszym, impulsywnym odczuciem. Gniew natychmiast przeradza się w krzyk lub obrażanie się, lęk – w panikę lub ucieczkę, smutek – w poczucie beznadziei. W dojrzałym związku, szczególnie po latach wspólnego życia, pojawia się większa przestrzeń na samoobserwację i regulację. Nie oznacza to tłumienia emocji, ale ich „przetworzenie” przed wyrażeniem. Zamiast wybuchnąć: „Jesteś nie do wytrzymania! Zawsze tak robisz!”, osoba dojrzała może po chwili refleksji powiedzieć: „Jestem teraz bardzo zła, ponieważ czuję, że moja opinia nie została wzięta pod uwagę. Potrzebuję chwili, żeby ochłonąć, a potem porozmawiajmy o tym”. Ta pauza między bodźcem a reakcją, wyćwiczona przez życie i ewentualne bolesne konsekwencje wcześniejszych wybuchów, jest fundamentem dojrzałej komunikacji emocjonalnej. Pozwala ona oddzielić emocję od osoby partnera. To nie partner jest „zły”, ale jego konkretne działanie wywołało we mnie złość. Ta subtelna różnica zmienia wszystko: z ataku na charakter przechodzi się do rozmowy o zachowaniu i jego skutkach, co jest konstruktywne i naprawialne. W ten sposób wyrażanie emocji staje się nie aktem agresji czy manipulacji, ale informacją o swoich granicach i potrzebach, przekazaną w sposób, który druga strona ma szansę usłyszeć i zrozumieć.

Zmienia się także spektrum emocji, które jesteśmy gotowi wyrażać. W młodości, pod wpływem kultury romantycznej i społecznych oczekiwań, często skupiamy się na wyrażaniu i otrzymywaniu tzw. emocji pozytywnych: radości, podniecenia, zachwytu, euforii. Emocje trudne – smutek, rozczarowanie, zwątpienie, znużenie, niepokój – bywają wypierane, ukrywane jako oznaka słabości lub zagrożenie dla wizerunku „idealnej pary”. W dojrzałym związku, który ma za sobą przeżycie kryzysów, chorób, strat, te trudne emocje stopniowo zyskują prawo obywatelstwa. Ich ekspresja nie jest już postrzegana jako zagrożenie dla relacji, ale jako jej naturalny element, a nawet dowód zaufania. Możliwość powiedzenia partnerowi: „Jestem dziś smutny bez wyraźnego powodu”, „Boję się tego, co przyniesie przyszłość”, „Czuję się wypalony i bezsilny” – i otrzymania w odpowiedzi nie szyderstwa czy bagatelizowania, lecz empatycznej uwagi i wsparcia – jest jedną z najcenniejszych form bliskości, jakie może oferować dojrzały związek. Ta akceptacja dla ludzkiej kruchości jest przeciwieństwem dynamiki, którą czasem można zaobserwować w początkach relacji nawiązywanych za pośrednictwem portali randkowych, gdzie presja na bycie „łatwym, zabawnym i bezproblemowym” partnerem bywa przytłaczająca, a pokazywanie słabości postrzegane jako ryzykowne.

Równolegle rośnie umiejętność wyrażania bardziej zniuansowanych, subtelnych odcieni uczuć, które nie mieszczą się w prostych kategoriach „radosny” czy „smutny”. To uczucia takie jak czuła melancholia, spokojna radość z wspólnego milczenia, wzruszenie codziennością, mieszanka dumy i tęsknoty za odlatującym dzieckiem, poczucie głębokiej wdzięczności za trwanie obok siebie. Te emocje często nie domagają się gwałtownej ekspresji. Znajdują ujście w geście – w dotyku dłoni, w wymownym spojrzeniu, w przygotowaniu ulubionej herbaty, w cichym komentarzu: „Dobrze, że jesteś”. To język emocji, który wymaga zaawansowanej, wspólnej wrażliwości i który jest zupełnie obcy na początkowych etapach znajomości, gdzie gesty muszą być wyraźniejsze, głośniejsze, bardziej czytelne. W dojrzałym związku emocje często wyrażane są nie przez to, co się mówi, lecz przez to, jak się jest. Obecność pełna akceptacji może wyrażać miłość skuteczniej niż patetyczna deklaracja. Ta cicha, ugruntowana ekspresja jest często niedostrzegalna dla osób z zewnątrz, ale stanowi o sile i głębi więzi.

Dojrzałość w wyrażaniu emocji wiąże się nierozerwalnie z rozwojem empatii i umiejętnością przyjmowania emocji partnera. To nie jest już jednostronny proces „wylania się”, ale dynamiczna wymiana, w której ważne jest zarówno mówienie, jak i słuchanie z prawdziwym zaangażowaniem. Osoba dojrzała emocjonalnie potrafi wyrazić swoje uczucia w sposób, który nie obciąża nadmiernie partnera, nie czyni go odpowiedzialnym za ich regulację, a jednocześnie jest otwarta na przyjęcie jego emocjonalnego przekazu, nawet gdy jest on trudny. To balansowanie między autonomią a współzależnością. W niedojrzałych relacjach często występuje skrajność: albo emocje są tłumione w imię fałszywego spokoju („nie mów o tym, bo się zdenerwuję”), albo są wylewane na partnera w sposób obciążający, z oczekiwaniem, że on je „naprawi” i uspokoi. W dojrzałym związku partnerzy rozumieją, że mogą się dzielić swoim wewnętrznym światem, ale ostateczna odpowiedzialność za zarządzanie własnymi emocjami spoczywa na każdym z nich. To wyrażanie służy więc przede wszystkim podtrzymaniu intymności i szukaniu wspólnego zrozumienia sytuacji, a nie zdjęciu z siebie odpowiedzialności za własne samopoczucie.

Bardzo istotną zmianą jest też zanikanie potrzeby „dramatyzowania” emocji dla ich potwierdzenia. W młodych związkach, szczególnie tych naznaczonych niepewnością, silna ekspresja (sceny, burzliwe kłótnie, wielkie gesty pojednania) bywa nieświadomie używana jako dowód na siłę uczucia. „Tak bardzo się kłócimy, bo tak bardzo nam na sobie zależy” – to myślenie, które z wiekiem traci rację bytu. Dojrzała para rozumie, że siła związku mierzy się nie intensywnością burz, ale zdolnością do ich przewidywania, łagodnego przejścia i naprawiania szkód. Wyrażanie emocji staje się więc bardziej stonowane, ale za to bardziej autentyczne i zakorzenione w rzeczywistości. Złość nie musi już osiągać poziomu furii, by została uznana za ważną. Smutek może być wyrażony zwykłymi łzami lub szczerą rozmową, bez potrzeby teatralnego rozpaczania. Ta oszczędność formy nie oznacza mniejszej głębi; wręcz przeciwnie, oznacza, że emocje nie muszą już krzyczeć, by zostać usłyszane. Są one po prostu częścią wspólnego życia, którą się dzieli, tak jak dzieli się myśli o bieżących sprawach.

Niestety, proces ten nie jest automatyczny i nie dotyczy wszystkich. Wielu ludzi wchodzi w wiek średni z niewypracowanymi wzorcami emocjonalnymi wyniesionymi z domu, które w związku mogą się nawet pogłębiać. Strach przed konfliktem może prowadzić do całkowitego zamrożenia ekspresji, tworząc związek funkcjonalny, lecz pozbawiony ciepła. Wypalenie i rutyna mogą stępić wrażliwość, prowadząc do emocjonalnego odrętwienia, w którym partnerzy nie potrafią już ani wyrażać, ani odbierać subtelnych sygnałów uczuciowych. To właśnie w takich momentach pojawia się często pokusa poszukiwania „nowego startu” – myśli, że z kimś innym odzyska się zdolność do przeżywania i wyrażania emocji. Platformy społecznościowe dla singli podsycają tę iluzję, oferując wizję początkowych, intensywnych etapów relacji, gdzie emocje znów wydają się żywe i łatwe do wyrażenia. Jednak bez pracy nad własną dojrzałością emocjonalną, nowy związek bardzo szybko powtórzy stare schematy. Prawdziwy rozwój nie polega na znalezieniu osoby, która „wymusi” na nas ekspresję, ale na wewnętrznej pracy nad odblokowaniem własnej zdolności do autentycznego przeżywania i dzielenia się sobą.

W kontekście wyrażania pozytywnych emocji, dojrzałość przynosi też zmianę w formie okazywania miłości. Młodzieńcza miłość często potrzebuje głośnych deklaracji, publicznych dowodów, stałych potwierdzeń. Miłość dojrzała wyraża się w codziennym, konsekwentnym działaniu, w trosce, w pamiętaniu, w drobnych gestach służących wygodzie i szczęściu partnera. Słowa „kocham cię” wypowiadane są często, ale nabierają innego ciężaru – nie są już pytaniem czy prośbą o potwierdzenie, lecz stwierdzeniem faktu, podziękowaniem, przypomnieniem. Ekspresja czułości staje się bardziej naturalna i swobodna, mniej skrępowana lękiem przed odrzuceniem. Można pozwolić sobie na czułość bez erotycznego podtekstu, na opiekę bez infantylizacji, na czułe żarty, które są wyrazem zażyłości.

Ostatecznie, zdolność do wyrażania emocji w dojrzałym związku jest najwyższym przejawem zaufania. To zaufanie, że nasza wrażliwość nie zostanie wykorzystana przeciwko nam, że nasze lęki nie będą wyśmiane, że nasza złość nie zniszczy fundamentów, a nasza radość będzie wspólnie świętowana. To akt odsłonięcia się, który po latach wspólnego życia wymaga często większej odwagi niż na początku, bo wiąże się z ryzykiem utraty nie tylko marzenia o miłości, ale i realnie istniejącej, wieloletniej wspólnoty. Dlatego też, gdy ta zdolność jest obecna, staje się najpotężniejszym spoiwem relacji, tworząc przestrzeń, w której obie osoby mogą nie tylko funkcjonować, ale i prawdziwie, w pełni, istnieć. To właśnie ta emocjonalna przejrzystość i głębia odróżnia dojrzały, trwały związek od związku będącego jedynie wspólnym przedsięwzięciem logistycznym, i stanowi prawdopodobnie najcenniejszy owoc wspólnie przepracowanych lat.

Wyrazy wdzięczności dla portalu randkowego 40latki.pl

Gdy spotykamy na swojej drodze osobę, która wywrze na nas niesamowite wrażenie pragniemy spędzać z nią jak najwięcej czasu. Gdy w krótkim czasie okazuje się, że druga strona również darzy nas sympatią to jesteśmy bliscy szczęścia. W takiej sytuacji po kilku czy kilkunastu spotkaniach zwykle krystalizuje się związek dwojga ludzi. Początkowa faza związku uchodzi za tę najpiękniejszą i najciekawszą. Towarzyszy nam wtedy zwykle ekscytacja, fascynacja i radość. To właśnie wtedy zwykle odczuwamy tzw. motyle w brzuchu. Warto jednak zauważyć, że pierwsza faza związku jest jednocześnie radosna ale i trudna. Gdy jeszcze siebie nawzajem dobrze nie znamy towarzyszy nam wiele niepewności i ciągle mamy jakieś rozterki. W pierwszych tygodniach często także krępujemy się siebie nawzajem, nie do końca mamy jeszcze zaufanie i nie wiemy czy o wszystkim możemy swobodnie rozmawiać. Dużo rozterek niesie także kwestia domniemanych uczuć z drugiej strony. To zwykle kobiety są niecierpliwe i chciałyby, żeby partner jak najszybciej się określił, wyraził swoje uczucia czy pokazał, że poważnie myśli o danej kobiecie. Tymczasem mężczyźni zwykle się do tego nie spieszą. Czasami kończy się to źle, bo kobiety zaczynają wymuszać miłosne wyznania na partnerach, co może ich skutecznie wypłoszyć.