Badania naukowe już dawno dowiodły, że osoby samotne są bardziej narażone na zapadanie na depresję. Wydawać by się mogło, że życie osób samotnych jest prostsze i mniej obciążone od życia rówieśników, którzy mają rodziny i całkiem inne problemy. Tymczasem praktyka pokazuje, że samotność prawie zawsze uniemożliwia szczęśliwe życie.


Czym jest depresja?
Depresja to bardzo groźna choroba, która objawia się przede wszystkim obniżonym nastrojem, płaczliwością, problemami ze snem i apetytem. Osoby dotknięte depresją nie mają w ogóle chęci do życia, tracą zainteresowanie rodziną, znajomymi oraz pasjami. To właśnie z powodu tej choroby osiągają niewiele, bo nie mogą znaleźć w sobie motywacji do działania. Na szczęście depresję można skutecznie leczyć z pomocą specjalistów i farmakologii.
Samotność-plaga dzisiejszych czasów

Problem samotności dotyka dzisiaj bardzo dużą część społeczeństwa. W tej grupie znajdują się nie tylko panny, kawalerowie czy wdowcy. Na samotność coraz częściej uskarżają się nastolatkowie oraz osoby posiadające małżonków oraz dzieci. Jak to się dzieje, że w tak nowoczesnych czasach, gdzie mamy tak wiele możliwości komunikacyjnych tak często bywamy samotni? Paradoksalnie rozwój nowoczesnych technologii staje się dzisiaj pułapką. Długie godziny spędzamy przed komputerem, konsolą czy smartfonem. Niby mamy w zasięgu ręki możliwość szybkiego kontaktu z innym, jednak coraz częściej są to kontakty powierzchowne i na odległość. Oduczyliśmy się spotkań na żywo, skupiamy się na pracy, dążeniu do sukcesu i zaczyna nam brakować czasu na zwykłe życie społeczne. Dawniej gdy potrzebowaliśmy pożyczyć sprzęt albo poradzić się szliśmy do sąsiada. Dzisiaj odpowiedzi na pytania znajdujemy w Internecie, a potrzebne przedmioty szybko kupujemy i nie potrzebujemy ich pożyczać.


Osoby samotne z wyboru
W dzisiejszych czasach rośnie także liczba osób samotnych z wyboru. W nowoczesnym języku nazywamy takich ludzi singlami. Mogą to być osoby w każdym wieku, które nie decydują się na bycie w związku, nie chcą też mieć dzieci. Zwykle ważniejsza jest dla nich praca, pasje czy podróże. W naszym społeczeństwie jest też wiele osób o nastawieniu introwertycznym, które nie szukają kontaktów na zewnątrz. Bardzo często pracują zdalnie a kontakty z innymi ograniczają do minimum. Okazuje się jednak, że życie w takim schemacie zwykle nie bywa szczęśliwe.


Dlaczego potrzebujemy innych ludzi do szczęścia?
Powiedzenie, które mówi o tym, że człowiek jest istotą społeczną jest jak najbardziej prawdziwe. Każdy z nas, chociaż w niewielkim stopniu potrzebuje innych ludzi. Sukcesy w pracy, pieniądze, podróże nie dają pełnej radości wtedy, gdy przeżywamy je samodzielnie. Każdy z nas potrzebuje wsparcia i poczucia bycia we wspólnocie. To właśnie dlatego długookresowa samotność często przemienia się w depresję. Teoretycznie, ktoś, kto jest sam jest wolny, ma wielkie możliwości i może robić co tylko zechce. W praktyce okazuje się często, że jednak nie może, bo brakuje mu chęci, motywacji i pewnej siły wewnętrznej, która pchała by go do przodu. Osoby samotne bardzo często dopada poczucie bezsensu. Gdy taki stan trwa, nie chce się działać, zdobywać nowych umiejętności bo człowiek wie, że nie ma dla kogo tego robić. Warto więc zawsze dbać o to, żeby w swoim otoczeniu mieć choćby bardzo wąskie grono bliskich osób. Troszczmy się o to, by być dla kogoś ważnym oraz samemu czuć się potrzebnym.

Jak budować chemię, kiedy pierwsze wrażenie nie było piorunujące, ale coś w tej osobie przyciąga to dylemat, który zna chyba każdy, kto kiedykolwiek szukał partnera. W kulturze zdominowanej przez kult pierwszego wrażenia, natychmiastowej iskry i szybkich decyzji na aplikacjach randkowych, sytuacja, w której nie doświadczamy olśnienia, a jedynie ciekawości, może być dezorientująca. Czujemy wewnętrzny konflikt: z jednej strony racjonalny umysł podpowiada, że ta osoba wydaje się wartościowa, inteligentna, z poczuciem humoru, a z drugiej – brakuje tej magicznej, fizycznej iskry, o której tyle się słyszy i czyta. Większość z nas, kierując się tym poczuciem braku, odrzuca taki kontakt, wracając do bezcelowego przewijania profili w poszukiwaniu tego jedynego, który wywoła błysk w oku już przy pierwszej wiadomości. To podejście jest jednak krótkowzroczne i często prowadzi do pominięcia relacji o ogromnym potencjale. Prawda jest taka, że chemia nie jest monolitem. To złożone zjawisko, na które składa się chemia fizyczna, intelektualna i emocjonalna. Podczas gdy ta pierwsza bywa natychmiastowa i kapryśna, te dwie pozostałe często potrzebują czasu, by się rozwinąć. Są one zresztą często o wiele trwalsze i stanowią solidniejszy fundament dla związku niż ulotne uniesienie oparte wyłącznie na atrakcyjności fizycznej. To właśnie one są tym „czymś”, co nas przyciąga, nawet gdy brakuje piorunującego pierwszego wrażenia. To wewnętrzny głos, który mówi: „Z tą osobą czuję się dobrze. Rozmawia nam się łatwo. Mam wrażenie, że mnie rozumie.” To jest właśnie zalążek prawdziwej, głębokiej chemii, którą można i warto świadomie pielęgnować.

Pierwszym krokiem do zbudowania chemii w takiej sytuacji jest uznanie, że jej brak na starcie nie jest porażką, a jedynie punktem wyjścia. To przyzwolenie na to, by relacja rozwijała się w swoim własnym, naturalnym tempie, bez presji, by od razu czuć to „coś”. W świecie portali randkowych, gdzie każda rozmowa wydaje się testem na natychmiastową kompatybilność, takie podejście wymaga pewnej dojrzałości i cierpliwości. Warto zdać sobie sprawę, że pierwsze spotkania są często naznaczone stresem i niepewnością. Obie strony starają się zaprezentować jak najlepiej, co może prowadzić do sztuczności i blokady spontaniczności. Prawdziwa chemia często wyłania się dopiero wtedy, gdy obie osoby się rozluźnią, przestaną grać i zaczną być po prostu sobą. Dlatego zamiast rezygnować po jednej, niezbyt ekscytującej randce, warto dać szansę na drugie, a nawet trzecie spotkanie. Pierwsze mogło służyć jedynie przełamaniu pierwszych lodów. Drugie, w mniej formalnej atmosferze, może już przynieść więcej swobody. To właśnie w tych kolejnych, bardziej swobodnych interakcjach, często pojawia się ten prawdziwy, głęboki rezonans. Może się okazać, że osoba, która wydawała się początkowo nieśmiała, ma znakomite poczucie humoru. Albo że ktoś, kogo uznaliśmy za zbyt poważnego, po prostu potrzebował czasu, by się otworzyć i pokazać swoją ciepłą, czułą stronę.

Kolejnym kluczowym elementem jest świadome tworzenie przestrzeni dla autentyczności. Chemia nie rozkwita w atmosferze sztywnych pytań i odpowiedzi jak na rozmowie kwalifikacyjnej. Potrzebuje przestrzeni, by mogła się pojawić. Zamiast więc skupiać się na tym, by rozmowa „się kleiła”, warto spróbować zejść z utartych ścieżek. Zaproponować aktywność, która wymaga współpracy lub wywołuje emocje – może to być gra planszowa, spacer po nieznanym terenie, wspólne gotowanie. Takie sytuacje naturalnie obnażają nasze prawdziwe charaktery – to, jak radzimy sobie z wyzwaniami, czy potrafimy się śmiać z własnych błędów, jak wspieramy się nawzajem. To są sytuacje, w których rodzi się prawdziwa więź. Równie ważne jest stopniowe odsłanianie się – dzielenie się nie tylko suchymi faktami, ale także swoimi pasjami, marzeniami, a nawet drobnymi słabościami. Gdy pokazujemy drugiej osobie, kim naprawdę jesteśmy, dajemy jej sygnał, że może zrobić to samo. To wzajemne obnażanie się i akceptacja są jednym z najpotężniejszych katalizatorów chemii. Gdy czujemy, że ktoś widzi nasze prawdziwe „ja” i wciąż jest zainteresowany, rodzi się w nas głęboka wdzięczność i przywiązanie, które mogą przerodzić się w silne uczucie. To właśnie ten proces może przekształcić początkową ciekawość w coś znacznie głębszego i bardziej namacalnego.

Budowanie chemii to nie tylko kwestia pasywnie czekania, aż „się pojawi”. To proces, na który mamy realny wpływ poprzez nasze nastawienie, uwagę i konkretne działania. Kiedy pierwsze wrażenie nie było oszałamiające, ale czujemy magnes przyciągający nas do danej osoby, możemy świadomie podjąć kroki, aby ten zalążek związku rozwijał się we właściwym kierunku.

Kluczową strategią jest przejście od oceniania do ciekawości. Na pierwszych randkach często funkcjonujemy jak sędziowie – nieustannie oceniamy: „Czy ta osoba jest dla mnie wystarczająco dobra? Czy spełnia moje kryteria?”. To nastawienie zamyka nas na autentyczne poznanie drugiego człowieka. Zamiast tego, warto włączyć nastawienie badacza – kogoś, kto jest autentycznie ciekawy drugiej osoby. Zadawać pytania nie po to, by zweryfikować checklistę, ale by zrozumieć jej świat wewnętrzny: „Co cię naprawdę pasjonuje w tym, o czym mówisz? Jaka jest twoja najśmieszniejsza historia z dzieciństwa? Czego się boisz, a o czym marzysz?”. Gdy jesteśmy naprawdę ciekawi drugiego człowieka, przestajemy skupiać się na własnym lęku i ocenianiu, a zaczynamy tworzyć z nim prawdziwą więź. Ta ciekawość jest często zaraźliwa – gdy druga osoba czuje, że jesteśmy autentycznie zainteresowani, sama się otwiera i również zaczyna okazywać ciekawość wobec nas. To wzajemne, głębokie zainteresowanie jest jednym z najsilniejszych spoiw chemii.

Równie ważna jest praca nad fizyczną bliskością, ale w sposób stopniowy i nienatarczywy. Chemia fizyczna nie musi pojawić się jak grom z jasnego nieba. Często buduje się powoli, poprzez serię małych, delikatnych gestów, które stopniowo oswajają nas z fizyczną obecnością drugiej osoby. Może to być lekki dotyk dłoni podczas śmiechu, delikatne dotknięcie ramienia, by podkreślić pointę opowiadania, czy wspólny taniec. Te mikro-gesty są nieinwazyjne, ale wysyłają silny sygnał: „Jestem tobą zainteresowany i czuję się przy tobie komfortowo”. Pozwalają one obu stronom na oswojenie się ze sobą na poziomie fizycznym w bezpiecznym tempie. Warto obserwować reakcję drugiej osoby na te gesty i szanować jej granice. Jeśli odpowiada pozytywnie, można stopniowo posuwać się o krok dalej. Ten powolny taniec zbliżenia może być niezwykle erotyczny i budujący napięcie, często o wiele bardziej niż natychmiastowy, gwałtowny skok fizyczny. Tworzy on historię intymności między dwojgiem ludzi, która jest o wiele bogatsza i bardziej znacząca niż jednorazowy wybuch namiętności.

Bardzo pomocne jest także świadome kierowanie uwagi na pozytywne aspekty drugiej osoby. Nasz mózg ma naturalną tendencję do szukania zagrożeń i niedoskonałości. Jeśli na początku nie doświadczyliśmy olśnienia, możemy nieświadomie skupiać się na tym, czego brakuje: „Nie ma takiego poczucia humoru jak mój były”, „Jest trochę za niski”, „Jego styl bycia jest zbyt spokojny”. To nastawienie skutecznie torpeduje jakąkolwiek szansę na rozwój chemii. Świadoma praca polega na tym, by celowo przekierować uwagę na to, co w tej osobie jest dobre, ciekawe i atrakcyjne. Może ona ma niesamowicie ciepły uśmiech? A może jest niezwykle cierpliwym słuchaczem? Albo ma głos, który działa na ciebie uspokajająco? Koncentrując się na tych pozytywach, zaczynamy postrzegać daną osobę w coraz lepszym świetle. A im bardziej ją doceniamy, tym bardziej atrakcyjna się dla nas staje. To samonapędzający się proces: zauważamy coś pozytywnego, co budzi naszą sympatię, sympatia sprawia, że jesteśmy milsi i bardziej otwarci, a to z kolei zachęca drugą stronę do podobnego zachowania, co jeszcze bardziej wzmacnia pozytywne odczucia. W kontekście serwisów randkowych, które zachęcają do szybkiego szufladkowania, ta umiejętność świadomego kierowania uwagą jest nieoceniona. Pozwala ona dostrzec diament, który na pierwszy rzut oka nie błyszczy, ale pod powierzchnią ma niezwykłą wartość.

Ostatnim etapem jest integracja tych wszystkich elementów i przejście od budowania chemii do podjęcia świadomej decyzji o inwestycji w relację. To moment, w którym przestajemy biernie czekać na to, aż chemia „się stanie”, a zaczynamy aktywnie wybierać daną osobę, uznając, że potencjał, który w niej widzimy, jest wart naszej energii i zaangażowania.

Kluczowe jest tutaj zrozumienie, że w dojrzałej miłości chemia i decyzja idą w parze. Młodzieńcza miłość bywa często ślepa i impulsywna. Dojrzała miłość również zawiera w sobie element namiętności, ale jest ona wzmocniona przez świadomy wybór. To moment, w którym mówimy sobie: „Tak, na początku nie było iskry, ale teraz, gdy ją lepiej poznałem/am, widzę w niej kogoś wyjątkowego. Decyduję się dać tej relacji szansę i aktywnie w nią inwestować.” Ten akt woli jest niezwykle potężny. Gdy świadomie decydujemy się na kogoś, nasz umysł zaczyna szukać dodatkowych powodów, by tę decyzję utwierdzić (to tzw. efekt racjonalizacji po decyzji). Zaczynamy bardziej doceniać jej zalety, a jej wady stają się mniej istotne. To nie jest oszukiwanie siebie – to kierowanie energią w stronę, która obiecuje prawdziwą satysfakcję. W świecie platform do nawiązywania kontaktów, gdzie pokusa, by szukać dalej, jest zawsze obecna, ta świadoma decyzja o zatrzymaniu się i zainwestowaniu w jedną, konkretną relację, jest tym, co odróżnia poszukiwaczy przygód od budowniczych związków.

Równie ważne jest stworzenie przestrzeni dla intymności, która wykracza poza fizyczność. Chemia, która buduje się powoli, często ma głębsze korzenie. Warto więc inwestować w tworzenie wspólnych doświadczeń i sekretów. Wspólny wyjazd, nawet krótki, gdzie jesteście tylko we dwoje, z dala od codzienności. Wypracowanie własnych, wewnętrznych żartów i powiedzonek. Dzielenie się wspólnymi marzeniami i planami na przyszłość. To właśnie te wspólne, intymne przestrzenie stają się glebą, na której chemia rozkwita w pełni. W tej relacji nie chodzi już tylko o to, czy się sobie fizycznie podobamy, ale o to, że tworzymy razem mały, prywatny świat, do którego nikt inny nie ma dostępu. To poczucie wyjątkowego partnerstwa i wspólnoty jest często o wiele bardziej intoksykujące i trwałe niż jakakolwiek natychmiastowa iskra.

Wreszcie, warto zadać sobie fundamentalne pytanie: czego naprawdę szukam w związku? Czy szukam emocjonalnego rollercoastera, ciągłej niepewności i intensywnych, ale często krótkotrwałych uniesień? Czy może szukam partnera, przyjaciela, osoby, na której mogę polegać, z którą mogę się śmiać, dzielić trudnościami i budować bezpieczną przyszłość? Jeśli odpowiedzią jest to drugie, to relacja, która zaczyna się od spokojnej ciekawości i stopniowo, z szacunkiem i uwagą, ewoluuje w kierunku głębokiej więzi, ma o wiele większy potencjał, by spełnić te potrzeby, niż związek, który eksplodował namiętnością od pierwszej chwili, by potem równie gwałtownie zgasnąć. Budowanie chemii z kimś, kto od początku wzbudza nasze zaufanie i ciekawość, to inwestycja w trwałe, głębokie i autentyczne partnerstwo. To uznanie, że największa miłość nie zawsze przychodzi z hukiem, czasem przychodzi na palcach, szeptem, i aby ją usłyszeć, musimy przestać nasłuchiwać grzmotów.

Nie ma na tym świecie związku, który choć raz, nie doświadczył kryzysu.
Zawsze pojawia się on niespodziewanie. Prędzej czy później, ale zawsze. Gdy się już pojawi, trzeba się z nim zmierzyć. Pozostaje pytanie, jak to zrobić?


Czy to już kryzys?

W pewnym momencie zauważacie, przynajmniej jedno z was zauważa, że coś jest nie tak. Niby rozmawiacie, ale tak naprawdę o niczym. Wymieniacie między sobą zdawkowe komunikaty. Widzicie, że w waszym związku rozgościła się rutyna. Stajecie się wobec siebie coraz bardziej obojętni. Kłócicie się o byle o co. Każdy pretekst staje się dobry. Tak, to są już pierwsze symptomy kryzysu, ale nie jedyne.


Ciąg dalszy... następuje

Jesteście życiowymi partnerami. Mieszkacie razem, wspólnie żyjecie. Z czasem jednak druga połowa przestaje być dla was obiektem zainteresowania. Jest wam wszystko jedno, gdzie chodzi, z kim się spotyka, co myśli, co robi etc. Coraz częściej twój partner, twoja partnerka Cię denerwuje, irytuje i drażni. Zanika między wami radość bycia razem. Chcecie to zmienić, ale nie wiecie jak.


Krok po kroku

Jeżeli coś udaje się nam koncertowo zniszczyć jednym nieprzemyślanym ruchem czy słowem, zazwyczaj odbudować to, nie jest już tak prosto. Nic nie dzieje się od razu. Pierwszym krokiem jest rozmowa, mówiąc matematycznie, do sześcianu, czyli razy trzy. Następnie, w momentach, gdy ogarnie was złość na partnera, przypomnijcie sobie za co go/ją pokochaliście. Spróbujcie na chwilę stanąć w pozycji obserwatora. Czy naprawdę warto się denerwować? Wówczas prawdopodobnie łatwiej wam będzie uświadomić sobie, że tak naprawdę nie ma o co... Szkoda czasu i energii.
Działanie tu i teraz, nie odkładanie problemów na później, sprawdza się w wielu dziedzinach życia, także w tej. Jeżeli jest okazja i możliwość by spędzić trochę czasu choćby za miastem, warto podjąć takie działanie. Macie siebie. To najpiękniejsza rzecz, jaka was spotkała. Nie zapominajcie o tym.


Dziwne, ale prawdziwe

Mówi się, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Tak samo jest z kryzysem w związku. Dzięki niemu potrafimy coraz lepiej radzić sobie z emocjami. Potrafimy zatrzymać się i przyjrzeć temu, jakie są nasze tęsknoty, pragnienia, marzenia i potrzeby. Poznajemy się nawzajem na nowo, od zupełnie innej strony. Uczymy się jak ze sobą postępować, by było jak najlepiej. Jest czas kryzysu i jest czas przeprosin. Nie zapominajcie więc o tym i cieszcie się, że macie siebie!