Każdy z nas jest inny. Już od najmłodszych lat powtarza się dzieciom, że indywidualne cechy każdego człowieka nie są powodem do kpin, ale warunkują naszą wyjątkowość. Różnimy się wyglądem, charakterem, sposobem zachowania w poszczególnych sytuacjach, poczuciem humoru czy inteligencją. Mówi się również, że każdy człowiek ma na świecie swoją bratnią duszę, po której odnalezieniu od razu orientujemy się, że to właśnie na nią w życiu czekamy. Każdego z nas pociągają inne cechy drugiego człowieka i to ich właśnie szuka w drugiej połówce. Od dawien dawna wiadomo jednak, że jest pewien zestaw cech, których większość kobiet szuka u mężczyzny. Zobaczmy więc, jaki powinien być ten, którego kobieta będzie chciała zatrzymać przy sobie na długo.

1. Gentleman. Nic w dzisiejszych czasach nie pociąga kobiet bardziej niż obcowanie z mężczyzną, który jest uprzejmy, szarmancki, zwyczajnie miły i dbający o dobre maniery.

Termin ten niekoniecznie zahacza już o wygląd tak bardzo jak właśnie o konkretne cechy charakteru. Nikt nie wymaga bowiem noszenia garnituru i dopasowanego do nastroju krawatu. Nie to jest w dzisiejszym świecie atrybutem bycia gentlemanem. Mężczyzna ten reaguje natomiast, kiedy słabszym dzieje się krzywda, potrafi ich bronić, niekoniecznie siłą fizyczną, bo i dobra argumentacja czasem wystarczy. Gemtelman jest wrażliwy również na krzywdę zwierząt- nic tak nie dyskredytuje męskości jak krzywdzenie słabszych i bezbronnych istot, jakimi są zwierzęta.

Gentelman nie obgaduje ludzi za ich plecami, nie wypowiada chamskich, zbędnych komentarzy, a przede wszystkim z szacunkiem podchodzi do kobiet. Zwyczajne otworzenie drzwi do samochodu, czy mieszkania, ustąpienie miejsca starszym lub pomoc przy wniesieniu zakupów do domu- właśnie takie czynności, wykonywane automatycznie i bez namysłu czy wypada, są czymś, co zwraca uwagę kobiet i niesamowicie polepsza wrażenie.


2. Potrafiący gotować. Model rodziny, w której kobieta większość czasu spędza w kuchni, gotując, a mężczyzna zarabia na jej utrzymanie, odchodzi w niepamięć. Różnice między zachowaniami ludzi zacierają się, wobec tego mało która kobieta marzy o przyszłości w kuchni u boku mężczyzny, który zagląda do niej wyłącznie, kiedy czas już wynieść śmieci.

Mężczyzna, który potrafi gotować, jest dla kobiet niezwykle pociągający. Perspektywa pomocy przy obiedzie, czy otrzymania śniadania do łóżka staje się wtedy bardziej realna. Taka osoba wie wtedy, że jej świat nie będzie kończył się na przestrzeni między lodówką a kuchenką i będzie mogła się skupić na swoich zainteresowaniach i sposobach na spędzanie wolnego czasu.

Pamiętaj jednak, że mało której kobiecie zaimponują tłuste, niezdrowe dania, bo w dzisiejszych czasach dbanie o siebie jest bardzo sexy. Tym bardziej że widząc, iż gotujesz zdrowo, kobieta od razu zakoduje, że przy Tobie będzie zawsze w dobrej formie. Zamiast mielonych i frytek, naucz się przygotowywać jakieś ciekawe sałatki- to nie tylko zdrowsze, ale i szybsze w przygotowaniu.


3. Mający ambicje i zainteresowania. Nie ma nic gorszego od człowieka, który nie ma aspiracji na osiąganie w życiu czegoś więcej. Przy takim mężczyźnie nie ma żadnych szans na rozwój, bowiem rozwijając swoje własne hobby oraz dążąc do spełniania planów, dajemy również mnóstwo wskazówek naszej drugiej połówce.

Kobieta uwielbia rozwijać się przy swoim mężczyźnie, nawet jeśli ten nie zdaje sobie sprawy z tego, że tak jest. Mężczyzna posiadający ambicje i zainteresowania automatycznie staje się lepszym towarzyszem do rozmów i wspólnego spędzania czasu.


4. Pomocny w każdej sytuacji. Mężczyzna ma być dla kobiety wsparciem w życiu codziennym, ale też w tych cięższych chwilach. Problemy, jakie spotykają nas każdego dnia, nie muszą być ogromne, natomiast jeśli on nie ignoruje żadnego telefonu swojej partnerki, zdaje się interesować każdą zagwozdką czy problemem, wtedy niesamowicie zyskuje w oczach kobiet.

Pomimo dążenia do równości płci, kobiety i tak uwielbiają czuć, że ich partner jest od nich silniejszy, że zawsze mogą na nim polegać i że mogą mieć słabszy dzień, jeśli tego akurat potrzebują. Partner, który nie rozłącza połączeń, odpisuje na wiadomości i pyta jak minął dzień, jest człowiekiem, jakiego potrzeba w codziennym życiu. Idealny mężczyzna to w końcu taki, przy którym kobieta czuje się bezpieczna w każdej sytuacji.


5. Mający poczucie humoru i potrafiący dobrze zachować się w towarzystwie. Nie bez powodu te dwie rzeczy umieszczone zostały w jednym punkcie. Kobiety kochają zabawnych mężczyzn, ponieważ czują, że otrzymają odpowiednie wsparcie podczas gorszych dni, a także sama relacja będzie łagodna i obejdzie się bez zbędnych kłótni czy sporów. Dodatkowo, poczucie humoru sprawi, że najbliżsi ludzie partnerki będą odbierali go jako bardziej przyjaznego, a nie ma nic bardziej budującego, niż sympatia naszych znajomych do partnera.

Powszechnie wiadomo, że kobiety dużo częściej rozmawiają z przyjaciółkami i rodziną o swoich drugich połówkach. Praktycznie każda marzy o tym, aby jej partner odbierany był właśnie jako ten zabawny, towarzyski i mający poczucie humoru. Oczywiste jest, że nie budujemy swojego stosunku do partnera na podstawie opinii innych, natomiast dużo lepiej jest uczestniczyć w spotkaniach rodzinnych, czy tych ze znajomymi, jeśli wiemy, że nasz partner jest przez nich zaakceptowany i lubią przebywać w jego obecności.

Pamiętaj jednak, że trzeba znać pewne granice i nie ze wszystkiego wypada żartować. Po prostu niektórzy mężczyźni nawet pomimo tego, że starają się być zabawni, nie są postrzegani jako atrakcyjni, bo ich żarty są infantylne, a ich humor chamski lub niekulturalny- znaj umiar w wygłupianiu się, szczególnie przy nowo poznanych ludziach, o których wiesz niewiele- być może nie bawią ich te rzeczy, co Ciebie.

Pomimo różnych charakterów i upodobań, istnieje kilka cech mężczyzn, które wpisują się w kanon tego idealnego. Kobiety uwielbiają facetów z poczuciem humoru oraz takich, które się nimi zaopiekują. Jeśli więc zauważymy, że w naszym otoczeniu znajduję się ten, który posiada wyżej wymienione cechy, powinniśmy zastanowić się, czy nie zainteresować się nim nieco bardziej.

W dzisiejszym świecie, pełnym pośpiechu i codziennych wyzwań, łatwo zapomnieć o małych rzeczach, które budują i wzmacniają nasze relacje. Jednym z najpotężniejszych narzędzi, które mogą zmienić dynamikę związku, jest poczucie wdzięczności. Jak codzienna praktyka wdzięczności może wpływać na miłość i związek? Oto kilka kluczowych aspektów.



Siła Wdzięczności
Wdzięczność to nie tylko uprzejme podziękowanie za przysługi czy prezenty. To głębokie uznanie dla obecności drugiej osoby w naszym życiu, dla jej działań, wsparcia i miłości. Wyrażanie wdzięczności wzmacnia więzi, buduje zaufanie i pogłębia bliskość emocjonalną. Kiedy jesteśmy wdzięczni, zauważamy i doceniamy pozytywne aspekty naszego związku, co pomaga nam skupić się na tym, co dobre, zamiast na tym, co może być trudne.



Drobne Gesty Mają Znaczenie
Nie trzeba wielkich gestów, aby okazać wdzięczność. Często to drobne, codzienne działania mają największy wpływ. Proste "dziękuję" za ugotowany obiad, notatka z miłym słowem zostawiona na stole, ciepły uśmiech czy spontaniczny uścisk mogą zdziałać cuda. Te małe akty wdzięczności pokazują partnerowi, że jest doceniany i ważny, co wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i miłości w związku.



Wdzięczność jako Praktyka Codzienna
Wprowadzenie praktyki wdzięczności do codziennego życia nie wymaga dużo czasu ani wysiłku. Może to być wieczorna rozmowa, podczas której dzielicie się trzema rzeczami, za które jesteście wdzięczni, lub prowadzenie dziennika wdzięczności, do którego wpisujecie pozytywne wydarzenia i gesty. Regularne praktykowanie wdzięczności pomaga zmienić perspektywę i skupić się na pozytywach, co sprzyja zdrowym i szczęśliwym relacjom.



Wdzięczności na Relacje
Badania pokazują, że wdzięczność ma pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne. Osoby praktykujące wdzięczność są mniej podatne na stres, depresję i lęki. W kontekście relacji, wdzięczność pomaga budować silniejsze więzi emocjonalne, poprawia komunikację i zwiększa satysfakcję ze związku. Kiedy obie strony czują się doceniane, są bardziej skłonne do angażowania się w związek i wspólnego rozwiązywania problemów.



Przełamywanie Rutyny
Wdzięczność pomaga przełamać codzienną rutynę i monotonność, które mogą zagrażać długoterminowym związkom. Zamiast skupiać się na tym, co oczywiste i codzienne, wdzięczność pozwala dostrzec wyjątkowość i wartość drobnych momentów. Celebracja małych zwycięstw i docenianie codziennych gestów tworzy atmosferę radości i spełnienia.



Uczymy się od Siebie Nawzajem
Praktykowanie wdzięczności w związku może stać się inspiracją do wzajemnego uczenia się i rozwoju. Kiedy partnerzy dzielą się tym, za co są wdzięczni, zaczynają lepiej rozumieć swoje potrzeby i wartości. Może to prowadzić do głębszych rozmów, lepszego zrozumienia i większej empatii w relacji.



Wdzięczność w Trudnych Chwilach
Wdzięczność jest szczególnie ważna w trudnych chwilach. Kiedy związek przechodzi przez kryzys, skoncentrowanie się na pozytywnych aspektach może pomóc przetrwać trudne momenty. Praktykowanie wdzięczności nawet w obliczu wyzwań przypomina nam, dlaczego warto walczyć o związek i co nas do siebie przyciągnęło.



Wdzięczność to prosta, ale potężna praktyka, która może przynieść ogromne korzyści w miłości i związku. Codzienne wyrażanie wdzięczności za drobne gesty i obecność partnera w naszym życiu buduje silniejsze więzi, zwiększa satysfakcję ze związku i pomaga radzić sobie z trudnościami. W dzisiejszym, zagonionym świecie, warto zatrzymać się na chwilę i docenić to, co mamy. Praktyka wdzięczności to inwestycja w szczęście i trwałość naszych relacji, która przynosi owoce przez długie lata.

Część I: Projekcja i mechanizmy obronne, czyli jak nieświadomie tworzymy fikcyjnego partnera w naszych głowach

Współczesne randkowanie w dużej mierze przeniosło się do świata cyfrowego, gdzie wymiana wiadomości poprzedza realne spotkanie często o wiele dni lub nawet tygodni. Ten okres, choć z pozoru niewinny i naturalny, staje się pułapką, w którą wpada ogromna część użytkowników portali randkowych. W naszych głowach, na podstawie kilku zdań, emotikon i zdjęć, zaczyna budować się obraz drugiej osoby, który z czasem nabiera cech tak realnych, że gdy w końcu dochodzi do spotkania twarzą w twarz, przeżywamy szok. To, co bierzemy za poznawanie kogoś, jest w istocie projekcją – nieświadomym mechanizmem obronnym, który polega na przypisywaniu drugiej osobie naszych własnych pragnień, oczekiwań i wyobrażeń . Zrozumienie, jak działa ten mechanizm, jest kluczowe, by nie dać się wciągnąć w sidła wyobrażonej relacji, która z definicji nie może przetrwać konfrontacji z rzeczywistością.

Projekcja w psychologii to pierwotny mechanizm obronny polegający na nieświadomym przenoszeniu na innych własnych przekonań, uczuć czy cech, których nie potrafimy zaakceptować u siebie . W kontekście randkowania online przybiera ona jednak nieco inną formę – nie tyle pozbywamy się swoich negatywnych cech, ile raczej obdarowujemy nieznajomą osobę całym wachlarzem pozytywnych właściwości, które są w istocie odbiciem naszych pragnień i potrzeb. Ktoś, kto odpisuje ciepło i z zaangażowaniem, staje się w naszej wyobraźni nie tylko miły, ale i wrażliwy, lojalny, opiekuńczy, choć tak naprawdę nie mamy na to żadnych dowodów. Ktoś, kto ma w profilu zdjęcie z gór, urasta do rangi zapalonego podróżnika i miłośnika przygód, choć być może był tam raz w życiu. Nasz umysł, kierując się naturalną tendencją do porządkowania rzeczywistości i wypełniania luk, tworzy spójną, pociągającą historię, która ma niewiele wspólnego z prawdziwym człowiekiem po drugiej stronie ekranu.

Mechanizm ten jest tym silniejszy, im bardziej jesteśmy zaangażowani emocjonalnie w poszukiwanie partnera. Osoby samotne, spragnione bliskości, po bolesnych przejściach czy pod silną presją społeczną, są szczególnie podatne na budowanie wyobrażonych relacji . Ich pragnienie jest tak wielkie, że mózg, chcąc je zaspokoić, podsuwa im gotowy, idealny obraz, który naklejany jest na pierwszą lepszą osobę, która wykazuje choćby cień zainteresowania. Jak piszą specjaliści z zakresu psychologii, projekcja prowadzi do błędnej oceny obiektu i zniekształcenia jego obrazu . To, co widzimy, nie jest drugim człowiekiem, ale lustrem, w którym odbijają się nasze własne, często nieuświadomione, potrzeby. W świecie portali randkowych, gdzie dostępnych jest niezliczenie wiele profili, ta tendencja do projekcji może przerzucać się z jednej osoby na drugą, tworząc karuzelę rozczarowań, bo żaden realny człowiek nie jest w stanie sprostać wyidealizowanemu obrazowi, który nosimy w głowie.

W praktyce randkowania online, budowanie wyobrażonej relacji przybiera charakterystyczne formy. Jedną z nich jest przedwczesne ujawnianie intymnych szczegółów z życia. Gdy rozmowa szybko schodzi na tematy osobiste, gdy dzielimy się swoimi traumami, lękami i marzeniami, tworzy się złudzenie głębokiej zażyłości. Czujemy, że znamy tę osobę lepiej niż kogokolwiek innego, że mamy z nią wyjątkową więź. Prawda jest jednak taka, że ta intymność jest jednostronna i wyimaginowana – nie została zbudowana na wspólnych doświadczeniach, na byciu razem w różnych sytuacjach, ale na słowach, które mogą być równie dobrze starannie wyreżyserowaną grą. Eksperci z zakresu komunikacji online ostrzegają, że im dłużej ciągnie się faza pisania bez realnego spotkania, tym bardziej zniechęcająca staje się perspektywa spotkania w realu, bo rośnie presja i nierealistyczne oczekiwania . Boimy się, że konfrontacja z rzeczywistością zburzy nasz misternie zbudowany zamek.

Inną formą jest fantazjowanie o wspólnej przyszłości. W myślach planujemy już wspólne wakacje, przeprowadzkę, ślub, starość, choć nie mieliśmy jeszcze okazji sprawdzić, czy ta osoba w ogóle istnieje w realu tak, jak ją sobie wymyśliliśmy. Te fantazje są niezwykle przyjemne i dostarczają ogromnych dawek dopaminy, co uzależnia nas od stanu oczekiwania i marzenia, a nie od samej relacji. Gdy w końcu dochodzi do spotkania, okazuje się, że on ma irytujący sposób mówienia, inaczej pachnie, nie słucha tak, jak sobie wyobrażaliśmy, a jego poczucie humoru w realu w ogóle do nas nie trafia. Rozczarowanie jest tym większe, im więcej zainwestowaliśmy w wyobrażoną relację. To, co mogło być sympatyczną znajomością, kończy się po jednym spotkaniu, bo nasz wyimaginowany partner przegrał konfrontację z żywym człowiekiem.

Kluczowym problemem jest tu fakt, że projekcja działa poza naszą świadomością. Nie zdajemy sobie sprawy, że to my sami jesteśmy autorami tego idealnego portretu. Dlatego tak trudno jest nam się przed nią bronić. Często tłumaczymy sobie, że mamy "dobrą intuicję", że "czujemy", że to ten właściwy człowiek. Tymczasem to, co bierzemy za intuicję, jest często projekcją naszych pragnień. Jak zauważają psycholodzy, mechanizm ten jest szczególnie trudny do rozpoznania, ponieważ osoba korzystająca z projekcji zazwyczaj nie zdaje sobie sprawy, że przypisuje innym własne uczucia czy myśli . Wymaga to głębokiej introspekcji i gotowości do kwestionowania własnych, nawet najbardziej przekonujących, odczuć. W świecie portali randkowych, gdzie iluzja jest łatwo dostępna i podsycana przez algorytmy, ta umiejętność staje się niezbędna do przetrwania z tarczą emocjonalną.

W kolejnej części artykułu przyjrzymy się praktycznym strategiom, które pozwalają zatrzymać ten destrukcyjny proces i podejść do randkowania w sposób bardziej świadomy i chroniący przed rozczarowaniem. Omówimy, jak rozpoznać, że jesteśmy w pułapce projekcji, jak świadomie ograniczać wyobrażenia i jak najszybciej przenosić relacje do realnego świata, gdzie jedynie mogą być zweryfikowane.

Część II: Strategie uziemiania i testowania rzeczywistości, czyli jak nie dać się porwać fantazji i spotkać prawdziwego człowieka

Świadomość, że nasz umysł ma tendencję do tworzenia fikcyjnych partnerów na podstawie skąpych danych z portali randkowych, to dopiero pierwszy krok. Kolejnym, znacznie trudniejszym, jest wdrożenie w życie strategii, które pozwolą nam tę tendencję okiełznać i uchronić się przed bolesnymi rozczarowaniami. Wymaga to od nas nie tylko samoświadomości, ale przede wszystkim zdyscyplinowania i odwagi do konfrontowania własnych wyobrażeń z rzeczywistością. To proces, który można nazwać "uziemianiem" – sprowadzaniem naszych myśli i emocji z poziomu fantazji na poziom faktów i realnych doświadczeń.

Pierwszą i najważniejszą strategią jest jak najszybsze przenoszenie znajomości z wirtualnego świata do realnego. Eksperci są w tej kwestii zgodni – im dłużej piszemy, tym większe ryzyko, że zbudujemy w głowie obraz, który nie ma nic wspólnego z rzeczywistością . Optymalny czas to maksymalnie kilkanaście dni od pierwszego kontaktu, a w wielu przypadkach wystarczy zaledwie kilka wymian zdań, by zaproponować spotkanie. Celem wstępnej rozmowy nie jest dogłębne poznanie drugiej osoby, ale jedynie sprawdzenie, czy istnieje wystarczająca podstawa, by poświęcić czas na realną randkę. Im mniej wiemy o sobie nawzajem z wiadomości, tym mniej mamy okazji do tworzenia projekcji i tym bardziej autentyczne będzie pierwsze spotkanie. To na nim, a nie w czacie, ma szansę wydarzyć się prawdziwa magia – lub jej brak.

Kolejnym krokiem jest świadome ograniczenie fantazjowania o przyszłości. Gdy tylko łapiemy się na tym, że planujemy w myślach wspólne wakacje z osobą, której jeszcze nie widzieliśmy na oczy, lub wyobrażamy sobie, jacy będziemy szczęśliwi u jej boku, powinniśmy natychmiast przerwać tę myśl. Można zastosować prostą technikę poznawczą: zadać sobie pytanie "co właściwie wiem na pewno o tej osobie?". Okazuje się wtedy, że lista faktów jest zazwyczaj bardzo krótka i dotyczy głównie tego, co sama nam o sobie powiedziała, a nie tego, co sama sobie o niej wymyśliłam. Warto też zapisywać te fakty, by mieć przed oczami dowód na to, jak niewiele wiemy. To konfrontuje nas z rzeczywistością i studzi emocje.

Ważnym narzędziem jest także utrzymywanie kontaktu z kilkoma osobami jednocześnie, przynajmniej na wczesnym etapie. Choć wielu osobom może się to wydawać nielojalne, z psychologicznego punktu widzenia jest to zdrowa strategia, która zapobiega nadmiernemu inwestowaniu w jedną, wyobrażoną relację. Gdy całą naszą uwagę skupiamy na jednej osobie, nieuchronnie zaczynamy ją idealizować. Gdy rozmawiamy z kilkoma, łatwiej nam zachować dystans i obiektywizm. Każda z tych osób jest wtedy po prostu jedną z wielu potencjalnych opcji, a nie wybrańcem, który ma uratować nas przed samotnością. To znacznie obniża poziom projekcji.

Psycholodzy podkreślają również znaczenie rozwijania samoświadomości i umiejętności odróżniania swoich projekcji od rzeczywistości . Można to robić poprzez regularne zadawanie sobie pytań: "Czy ta cecha, którą tak podziwiam u tej osoby, jest czymś, czego sama pragnę?", "Czy to, co mnie w niej irytuje, nie jest przypadkiem odbiciem moich własnych, nieakceptowanych cech?". To trudna, ale niezwykle owocna praca. Prowadzenie dziennika, w którym zapisujemy swoje myśli i uczucia dotyczące nowo poznanych osób, może pomóc w dostrzeżeniu powtarzających się wzorców i uświadomieniu sobie, jak często nasze osądy mówią więcej o nas samych niż o innych.

W kontekście portali randkowych, warto również świadomie korzystać z informacji zawartych w profilach, ale traktować je z dystansem. Zdjęcia są często nieaktualne lub starannie wybrane, opisy są kreacją, a odpowiedzi na standardowe pytania – wyuczone. Zamiast budować na tej podstawie złożony obraz osobowości, potraktujmy profil jako bardzo wstępną wskazówkę, która wymaga weryfikacji. Najlepszym testem jest obserwacja, jak dana osoba zachowuje się w sytuacjach mniej kontrolowanych – jak reaguje na opóźnienia, na nieprzewidziane okoliczności, na drobne nieporozumienia. To dopiero realne spotkania dostarczają takich danych.

Gdy już dojdzie do pierwszego spotkania, kluczowa jest umiejętność bycia tu i teraz, zamiast porównywania realnej osoby z wyimaginowanym obrazem. To trudne, bo nasz mózg automatycznie będzie szukał potwierdzenia dla swoich projekcji. Ale jeśli jesteśmy tego świadomi, możemy celowo skupić się na tym, co nowe, zaskakujące, inne niż w wyobrażeniach. Możemy zadać sobie pytanie: "Czy ta osoba w realu jest dla mnie równie atrakcyjna, jak w mojej głowie?", "Czy jej sposób bycia, mówienia, poruszania się rezonuje ze mną?". To konfrontacja, która może być bolesna, ale tylko ona daje szansę na prawdziwe poznanie.

Nie można też zapominać o tym, że budowanie relacji to proces, który wymaga czasu i wielu spotkań. Jedna randka, nawet bardzo udana, nie daje pełnego obrazu drugiego człowieka. Dlatego tak ważne jest, by nie podejmować pochopnych decyzji i nie angażować się emocjonalnie zbyt szybko. Pozwólmy, by relacja rozwijała się naturalnie, a nasze uczucia były odpowiedzią na realne doświadczenia, a nie na wyobrażenia. Jak radzą specjaliści, dajmy czas sobie i sobie nawzajem, poznajmy się lepiej, zanim podejmiemy decyzję o zaangażowaniu .

Ostatecznie, najskuteczniejszą obroną przed pułapką wyobrażonej relacji jest praca nad własnym poczuciem wartości i spełnieniem poza związkami. Osoba, która jest szczęśliwa sama ze sobą, ma ciekawe życie, pasje, przyjaciół, nie potrzebuje desperacko kogoś, kto wypełni jej pustkę. Dla niej randkowanie jest przygodą i odkrywaniem, a nie misją ratunkową. Nie musi idealizować przypadkowych osób, bo nie szuka wybawcy, ale partnera do wspólnego, już i tak udanego, życia. To właśnie ta wewnętrzna pełnia jest najlepszym filtrem przeciwko projekcjom. Gdy nie oczekujemy, że ktoś nas uratuje czy dopełni, jesteśmy w stanie zobaczyć go takim, jaki jest – z zaletami i wadami – i podjąć świadomą decyzję, czy chcemy iść z nim przez życie.

Budowanie wyobrażonej relacji przed pierwszym spotkaniem jest jedną z najczęstszych i najbardziej bolesnych pułapek współczesnego randkowania. Ale wiedza o mechanizmach, które za nią stoją, oraz konsekwentne stosowanie strategii uziemiających, może nas przed nią uchronić. Świadomość, cierpliwość i odwaga do konfrontacji z rzeczywistością to narzędzia, które pozwalają przejść od świata fantazji do świata prawdziwych, satysfakcjonujących relacji. A to przecież jest naszym celem.