To co zabija od środka, czyli toksyczne relacje

Często człowiek dopatruje swoich dolegliwości fizycznych w pogorszeniu stanu zdrowia, doszukuje się różnych chorób, gdyż otrzymuje wyraźne bodźce płynące z organizmu między innymi nawracające bóle głowy, zawroty głowy, mdłości, bóle brzucha, uczucie ściskania w okolicach pod żebrowych, nieuzasadnione pocenie się będące nienaturalną rekcją gdyż występuje nawet gdy jest zimno, nocne duszności, kołatania serca, szybkie meczenie się, bóle stawów, drżenie rąk, bezsenność i wiele podobnych, które jak najbardziej mogą mieć związek z rozwijającym się stanem chorobowym w naszym organizmie, lecz co w sytuacji kiedy przerażeni udajemy się do lekarza wykonujemy kolejne specjalistyczne badania które, nie dają odpowiedzi na nasze dolegliwości?, co więcej wyniki mamy dobre a czujemy się jak: „zużyty worek na kartofle”


Bardzo sceptycznie podchodzimy do uświadomienia sobie że, ludzie generują w sobie ogromne pokłady energetyczne której niewidzialne wiązki skierowane w naszą stronę i mogą mieć niewyobrażalne skutki w zależności czy jest to pozytywny wpływ czy negatywny, wmawiamy sobie że, to na nas nie ma wpływu, że jesteśmy silni, odporni, nie myślimy o tym, nie poświęcamy temu cennego czasu, a tymczasem nasze samopoczucie w wyraźny sposób ulega pogorszeniu.
Stosunki jakie mamy z innymi ludźmi zwłaszcza toksyczne relację mogą doprowadzić człowieka do całkowitej wewnętrznej ruiny, zwłaszcza gdy sytuację wymuszają na nas obcowanie z takimi ludźmi przez większość czasu, nawet gdy zakończymy z jakiegoś powodu relacje która, trwała latami gdzieś tam w nas jej destrukcyjny wpływ na nas pozostaje, co ma swoje odbicie w rzeczywistości którą chcemy kreować na nowo, lecz nie do końca nam to wychodzi, mówimy sobie: „nowy początek, po co mam dźwigać za sobą ten ciężki bagaż?, przecież już go nie ma”, a jednak coś nam uwiera i nie pozwala oczyścić umysłu na tyle by, czuć się pewnie i swobodnie, by móc realizować nowy plan bez balastu z przeszłości.
Najgorsza sytuacja ma miejsce wówczas gdy mamy świadomość że, relacja z takim człowiekiem źle wpływa na nas, lecz z jakiś powodów jej nie przerywamy, bo boimy się utraty tego co już mamy, dochodzi do tego poczucie że, bez tej osoby sobie nie poradzimy, bo to właśnie dzięki niej „mamy co mamy”, i to są właśnie najgorsze sidła w jakie wpadamy - sidła oprawcy, który znalazł takie narzędzia manipulacyjne dzięki którym wie że, może nas w każdy sposób kontrolować a my i tak się nie sprzeciwimy, bo bycie w takim środowisku z takimi ludźmi o cechach wampira emocjonalnego odbiera człowiekowi poczucie wartości a tym samym odwagę przeciwstawienia się a tym samym oprawcy zwiększa poczucie władzy nad nami, i on doskonale zdaje sobie z tego sprawę.


Odczłowieczanie postępuje jak wirus, już od kilku dobrych lat, w przerażającym tempie przybywa osób z zaburzeniami psychicznymi, fobiami, lękami społecznymi, itp., problem jest poważny, bo dotyka coraz więcej dzieci, można zweryfikować to przyglądając się chociażby przepełnieniem w szpitalach psychiatrycznych dla dzieci w których już dziś ciężko o miejsce,( nie do wyobrażenia kiedyś- sześciolatek z chorobą psychiczną…) brakuje specjalistycznej opieki, wsparcia, a przed wszystkim brakuje człowieka w człowieku, oddanego, z powołaniem, z bezinteresownością, doprowadziliśmy do czasów regresu - transformacji człowieka w ślepego, głuchego i totalnie obojętnego wobec drugiego istnienia, nie radzimy sobie z otaczającym nas światem, ulegliśmy wpływom, poginą tak naprawdę za niczym, dopuściliśmy do siebie na własne życzenie mechanizm który, wyniszcza uważając „to” jako coś dobrego, pomocnego nam, jako postęp, a tym czasem jest to nasza własna wyprodukowana przez nas samych broń, która stopniowo niszczy, czyniąc, i tak już posunięte spustoszenia, lecz w presji życia jaką sobie narzuciliśmy ( dobrowolnie) nie widzimy jeszcze tego tak wyraźnie, bo brakuje nam spokoju by to dojrzeć, aż do momentu gdy przyjdzie kryzys, my sami sobie robimy krzywdę, której skutki pociągają za sobą spójny łańcuch niekończących się nieszczęść.


Charakterystyczne cechy ludzi toksycznych:


- zazwyczaj są to ludzi o pesymistycznym nastawieniu, często narzekają na wszystko, potrzebują tłumu odbiorców, czyli słabszych od siebie,
- nie interesuję ich co mówisz - nie słuchają, lekceważą zdanie innych,
- to oni mają najgorzej w życiu nie ty,
- zawsze znajdą powód do krytyki,
- oceniają bez postawnie,
- dopisują nieistniejące scenariusze pod adresem osoby przez nich szykanowanej, plotkują za plecami,
- zazwyczaj są obojętni wobec cierpienia, problemów danej osoby,
- zawsze mają rację,
- sprawnie manipulują otoczeniem by uzyskać zamierzony efekt, często ubierają „maski” pod daną sytuację, czy osobę, potrafią idealnie dopasować się do nowego środowiska jak kameleon,
- wobec nowo poznanych osób są nadzwyczaj uprzejmi zwłaszcza gdy mają jakiś ukryty zamiar
- potrafią upokarzać publicznie, wywierać emocjonalny nacisk,
- odwołują się często do wrażliwego sumienia danej osoby,
- przekonują o swojej racji,
- nastawiają innych przeciwko osobie która, nie poddaje się wpływom oprawcy,
-wykazują cechy socjopatyczne,
- nie obchodzi ich stan zdrowia, i samopoczucie, nawet odczuwają pewien rodzaj satysfakcji z powodu niepowodzeń i porażek innych,
- szybko wpadają w złość,
- udają przyjaciela, by w odpowiednim czasie zakończyć przyjaźń zwłaszcza jak mają jakiś cel związany z daną osobą ( korzyść, coś mogą uzyskać )
- stale kontrolują wszystko, ( to on decyduje gdzie jechać, co kupić, jak się masz ubrać, co ci pasuje co nie, jak masz się czuć, on wie najlepiej czego potrzebujesz- ty się nie znasz na niczym),
- poczucie władzy nad kimś dodaje mu pewności siebie,
- narcystyczna osobowość,
- charakterystyczną cechą takich osób jest gadatliwość, są mówcami doskonałymi, nawet jeżeli o czymś nie mają pojęcia to zachowują się jakby byli chodzącą encyklopedią, na wszystko mają odpowiedź, nawet jeżeli nie mają pojęcia o czymś to i tak sprawiają takie wrażenie co daje komiczny z reguły efekt ale nie dla nich: on się zna, on był, on doświadczył, on wszystko ma, jest najmądrzejszy, elokwentny itd.


Jak obronić się przed toksycznymi ludźmi?


Nie obwiniaj siebie, nie daj dojść negatywnym myślom do głosu, nie inwestuj w takiego człowieka żadnych wyższych uczuć, nie otwieraj się przed takim człowiekiem, bo wykorzysta twoją słabość jako sprawne narzędzie przeciwko tobie, nie nabieraj się na postanowienia, przyrzeczenia poprawy ze strony takich osób, to są tylko chwyty manipulacyjne, tacy ludzie nie cierpią sprzeciwu, nie szanują indywidualności danej jednostki dlatego głośno wyrażaj swoje zdanie – nie bój się, niech cię słyszą! Taki człowiek z reguły myśli że, jesteś za słaby by się przeciwstawić, bo ma takie zdanie o tobie które, sam sobie wyrobił bezpodstawnie. Jeżeli jesteś w stanie a powinieneś być, unikaj takich ludzi, kończ nie zdrowe relacje, gdyż z własnego doświadczenia mogę stwierdzić nic tak człowieka nie rujnuje jak kontakt i życie z człowiekiem toksycznym, jest to gorsze od fizycznej choroby gdyż wiesz jak leczyć taką chorobę, nawet jeżeli toksyczna relacja została zerwana to jej skutki odczuwalne są bardzo długo i w sposób widoczny komplikują codzienne funkcjonowanie i powrót do względnej normalności której, człowiek bardzo pragnie.


Jest takie stwierdzenie:
„że należy być wdzięcznym za wszystkich trudnych ludzi na naszej drodze, gdyż on sprawili że, wiesz kim na pewno nie chcesz być”
Zwrócicie uwagę na to, jak traktujecie swoje dzieci, siebie nawzajem, współpracowników, napotkanych przypadkowych ludzi, zwróćcie uwagę i reagujcie na wszystko to co sprawia wam ból i przyczynia się do poczucia bezsilności, rezygnacji, a wystarczy naprawdę tak nie wiele by drugiemu człowiekowi przywrócić wiarę w sens, dać nadzieje, i uczynić życie nieco lżejszym, bardziej kolorowym, bezpiecznym.


„Przecież jest jedno niebo, jedno słońce które, świeci jednakowo dla każdego, cieszmy się nim i ogrzewajmy w jego blasku, a gdy przyjdą chmurne deszczowe dni zachowajmy słońce w sobie i pozwólmy schronić się pod naszym parasolem tym którym tego ciepła brakuje”

Rozmowa, która ogranicza się do wymiany faktów – „Gdzie mieszkasz?”, „Co robisz?”, „Lubisz podróże?” – jest jak wypełnianie formularza. Jest funkcjonalna, ale pozbawiona duszy, ciepła i przede wszystkim, energii, która przyciąga i tworzy więź. W kontekście poznawania kogoś przez platformę do nawiązywania relacji, gdzie konkurencja o uwagę jest ogromna, umiejętność prowadzenia rozmowy, która buduje napięcie, jest kluczową kompetencją. Napięcie to nie chodzi o sztuczną dramaturgię czy grę w kotka i myszkę. To subtelne, emocjonalne i intelektualne pobudzenie, które sprawia, że druga osoba myśli o tobie między wiadomościami, z niecierpliwością czeka na kolejną i czuje, że ta rozmowa jest wyjątkowa, a nie jedna z wielu. To różnica między suchym raportem a pasjonującą powieścią, w którą chce się zagłębić.

Budowanie napięcia zaczyna się od porzucenia schematu wywiadu na rzecz opowiadania historii i stawiania wyzwań. Zamiast zadawać kolejne pytanie z listy, odpowiedz na nie poprzez mini-opowieść, która pozostawia pole do rozwinięcia. Na pytanie „Co robisz w weekendy?” możesz odpowiedzieć standardowo: „Spotykam się ze znajomymi, chodzę do kina”. Ale możesz też odpowiedzieć: „Ostatnio wpadłem w mały obsesyjny projekt – próbuję odtworzyć włoskie risotto, które jadłem w małej trattorii w Rzymie. Dotarłem do etapu, gdzie ryż jest już dobry, ale brakuje tej magii. Może to kwestia oliwy… a może po prostu brakuje mi włoskiego słońca za oknem. A ty, masz jakieś kulinarne (lub inne) projekty, które czasem wymykają się spod kontroli?”. Ta odpowiedź: 1) pokazuje pasję i charakter, 2) jest wizualna i sensoryczna (przywołuje smak, zapach, miejsce), 3) pokazuje niedoskonałość („projekt wymykający się spod kontroli”), co jest ludzkie i atrakcyjne, oraz 4) przekazuje pałeczkę w postaci pytania, które jest ciekawe i otwarte. To nie jest wymiana informacji („lubię gotować”), to jest zaproszenie do świata twoich doświadczeń. Napięcie buduje się właśnie przez to stopniowe odsłanianie swojego świata w sposób intrygujący, a nie przez wyłożenie wszystkich faktów na stół. Możesz wspomnieć o niezwykłym miejscu, w którym byłeś, ale nie opisuj go od razu szczegółowo – powiedz: „To miejsce ma taką historię, że aż ciężko uwierzyć. Opowiem ci przy kawie, jeśli będziesz miała ochotę”. To stwarza niedosyt i obietnicę przyszłej kontynuacji.

Drugim filarem jest gra na emocjach i wykorzystywanie wyobraźni, zamiast twardych danych. Rozmowa budująca napięcie nie toczy się wokół „co”, ale „jak” i „dlaczego”. Nie pytaj: „Ile krajów zwiedziłaś?”, tylko: „Które miejsce odwiedzone ostatnio wywołało w tobie najsilniejszą, może nawet zaskakującą, emocję? I dlaczego właśnie to?”. To pytanie wymaga refleksji, sięgnięcia w głąb siebie. Kiedy ktoś dzieli się emocją, tworzy się intymność. Równie ważne jest wciąganie wyobraźni rozmówcy. Możesz użyć techniki „a gdyby tak…”. Na przykład, po rozmowie o muzyce: „A gdyby tak stworzyć playlistę na idealną, leniwą niedzielę – jakie trzy pierwsze utwory by się na niej znalazły i dlaczego?”. Albo, po rozmowie o marzeniach: „Gdybyś mogła teraz, bez żadnych ograniczeń, spędzić jeden dzień w dowolnym miejscu na Ziemi, z dowolną osobą (żywą, historyczną lub fikcyjną), jakby ten dzień wyglądał?”. Takie pytania przenoszą rozmowę z płaszczyzny biograficznej w sferę fantazji, wartości i pragnień, co jest niezwykle pociągające. Na serwisach umożliwiających poznawanie nowych ludzi, gdzie wiele rozmów jest płytkich, taka głębia natychmiast wyróżnia cię z tłumu. Dodawaj do tego lekki, inteligentny flirt słowny, który jest sugestią, a nie deklaracją. Zamiast komplementu „ładnie wyglądasz”, możesz napisać: „To zdjęcie, na której się śmiejesz, ma w sobie taką pozytywną energię, że aż poprawiło mi humor w ponury poranek. Niezły skill!”. To komplementuje jej wpływ na świat, a nie tylko wygląd. Albo, gdy rozmowa idzie naprawdę dobrze: „Przyznaję, że trochę żałuję, iż ta rozmowa nie toczy się przy kominku i z kubkiem czegoś dobrego w ręku. Szkoda, że czaty nie mają opcji przesyłania zapachu i atmosfery.” To buduje napięcie, bo stwarza wyobrażenie intymnej, zmysłowej sceny, którą wasza rozmowa mogłaby wypełnić.

Ostatnim, kluczowym elementem jest kontrola rytmu i niedopowiedzenia. Napięcie ginie, gdy rozmowa jest natychmiastowa, przewidywalna i wyczerpująca wszystkie tematy na raz. Buduje się je poprzez świadome zarządzanie tempem. Nie odpowiadaj natychmiast na każdą wiadomość. Daj sobie i rozmówcy czas na przemyślenie, na odczucie lekkiego oczekiwania. To nie jest ghosting – to pozostawienie przestrzeni. Możesz nawet delikatnie o tym wspomnieć: „Przepraszam za opóźnienie, musiałem skupić się na twojej odpowiedzi – dała mi do myślenia”. To pokazuje, że traktujesz rozmowę poważnie. Niedopowiedzenia są potężnym narzędziem. Zamiast opowiadać całej historii od A do Z, zatrzymaj się w najciekawszym momencie: „I wtedy stała się rzecz, która kompletnie zmieniła mój sposób myślenia o… ale to już materiał na dłuższą opowieść. Może kiedyś…”. To tworzy niedosyt i intrygę. Podobnie działają lekko prowokacyjne, ale życzliwe wyzwania: „Założę się, że nie zgadniesz, jaki był mój pierwszy zawód” lub „Mam wrażenie, że pod tą skromną opowieścią o twoim hobby kryje się jakaś epicka historia porażki lub triumfu. Ujawniamy?”. To angażuje i pobudza. Pamiętaj, że celem nie jest stworzenie sztucznego teatru, ale wydobycie naturalnej ciekawości i zaangażowania, które już między wami istnieje. Rozmowa, która buduje napięcie, to taka, w której obie strony czują, że za każdym razem odkrywają coś nowego, fascynującego – nie tylko o sobie nawzajem, ale też o możliwościach, jakie niesie ze sobą wasza dynamiczna wymiana. To właśnie to napięcie, ta elektryzująca nić porozumienia, sprawia, że zamiast być kolejną anonimową osobą w aplikacji randkowej, stajesz się kimś wyjątkowym, kimś, z kim rozmawia się nie po to, by zabić czas, ale by poczuć, że czas nabiera nowego, ekscytującego wymiaru.

14 lutego zbliża się wielkim krokami. Święto zakochanych to jedyny taki dzień w roku, kiedy z każdej strony otaczają nas serduszka i kupidyny. Pomysłów na spędzenie walentynek jest wiele. Od tych romantycznych po bardziej ekstremalne. Jeśli oboje lubicie tradycyjne podejście do tego święta to zacznijcie wspólny wieczór od romantycznej kolacji. Możecie wybrać się do ulubionej restauracji, albo ugotować coś wspólnie w domu. Może spróbujcie wykorzystać składniki uważane za afrodyzjaki, takie jak małże czy karczochy. Kolejną atrakcją wieczoru może być wyjście do kina czy teatru. Jeśli lubicie się razem pośmiać wybierzcie się na kabaret. Możecie też zafundować sobie trochę wspólnego relaksu. Weekend w SPA, albo wieczorny masaż w domowym zaciszu bez wątpienia zbliży was do siebie na nowo i pozwoli ukoić nerwy. A może lubicie potańczyć. W ten dzień organizowanych jest wiele walentynkowych imprez. Jeśli wolicie bardziej wyjatkowe pomysły to wybierzcie sie na lot balonem, wspólna naukę nurkowania, wyjazd na narty czy paintball. Najważniejsze, żebyście obydwoje byli zadowoleni z atrakcji i wspólnie spędzonego czasu. Fajnie, jeśli wieczór zakończy się w sypialni. I tutaj również nie musi być nudno i tradycyjnie. Koronkowa bielizna, gadżety erotyczne, szampan czy truskawki skutecznie podniosą temperaturę w zimny walentynkowy wieczór. Wszystko zależy od waszej wyobraźni.