Zjawisko trudności w podjęciu decyzji o wyborze jednej osoby na portalach randkowych stało się jednym z najbardziej palących problemów współczesnej psychologii społecznej i codziennego doświadczenia milionów użytkowników aplikacji takich jak Tinder, Bumble czy OkCupid. To, co początkowo miało być rewolucją w poszukiwaniu miłości i przyjaźni, czyli otwarcie przed nami całego świata potencjalnych partnerów, przerodziło się w błędne koło nieskończonego przeglądania profili, krótkotrwałych rozmów i ciągłego uczucia, że być może tuż za rogiem, a właściwie po kolejnym przesunięciu palcem w prawo, czeka ktoś lepszy. Z pozoru niewyczerpana pula kandydatów, zamiast zwiększać szansę na znalezienie idealnej drugiej połówki, wywołuje skutek odwrotny do zamierzonego: paraliżuje naszą zdolność do podejmowania decyzji, obniża satysfakcję z dokonanych wyborów i sprawia, że z każdym kolejnym miesiącem spędzonym na portalu czujemy się coraz bardziej zagubieni, a jednocześnie zmęczeni samym procesem poszukiwania. Kluczem do zrozumienia tego paradoksu jest analiza mechanizmów ewolucyjnych naszego mózgu, które nie są przystosowane do przetwarzania tak ogromnej liczby opcji, oraz brutalna rzeczywistość ekonomiczna rynku matrymonialnego, gdzie zasady podaży i popytu zderzają się z naszymi pierwotnymi pragnieniami bliskości i akceptacji.

Aby w pełni pojąć, dlaczego podjęcie decyzji na portalu randkowym jest tak trudne, należy cofnąć się do czasów, gdy nasi przodkowie żyli w małych, zamkniętych grupach liczących co najwyżej kilkadziesiąt czy kilkaset osób. W takim środowisku potencjalnych partnerów do wyboru było zaledwie kilkoro, a decyzje opierały się na długotrwałej obserwacji, znajomości charakterów i realnych interakcjach. Nasz mózg ewoluował właśnie w tym kierunku, wyposażając nas w mechanizmy porównawcze działające na małych zbiorach danych. Tymczasem portal randkowy oferuje nam w ciągu kilku minut setki profili, co stanowi diametralne przekroczenie możliwości przetwarzania informacji społecznych. Ta rozbieżność między ewolucyjnym dziedzictwem a cyfrową rzeczywistością jest główną przyczyną tzw. przeciążenia poznawczego. Gdy nasz umysł staje przed nadmiarem bodźców, zamiast podejmować racjonalne decyzje, włącza tryb uproszczenia, który często prowadzi do błędnych ocen, powierzchownych osądów i ostatecznie do zaniechania wyboru. Zaczynamy polegać na heurystykach, czyli skrótach myślowych, które w przypadku portali randkowych oznaczają ocenianie wyłącznie na podstawie pierwszego zdjęcia, szybkie odrzucanie profili na podstawie błahych szczegółów, a także ciągłe poszukiwanie ideału, który w rzeczywistości nie istnieje.

Jednym z najważniejszych mechanizmów stojących za tym paraliżem decyzyjnym jest lęk przed utratą szansy, znany w literaturze psychologicznej jako syndrom FOMO. Przeglądając kolejne profile, użytkownik nieustannie zadaje sobie pytanie, czy ta osoba jest naprawdę odpowiednia, czy może lepsza jest ta następna, której profil właśnie się ładuje. Ta nieustanna niepewność sprawia, że żaden wybór nie wydaje się w pełni satysfakcjonujący, ponieważ zawsze istnieje hipotetyczna możliwość, że za chwilę pojawi się ktoś bardziej atrakcyjny, inteligentniejszy, lepiej sytuowany czy o bardziej zgodnym poczuciu humoru. W psychologii nazywamy to efektem kontrastu, który sprawia, że oceniając daną osobę, odnosimy ją nie do naszych rzeczywistych potrzeb, ale do najlepszego profilu, jaki widzieliśmy w ciągu ostatniej godziny. Skoro przed chwilą przewinęła się modelka lub przystojny biznesmen, to obecny rozmówca, mimo że w normalnych warunkach byłby dla nas świetną partią, nagle wydaje się przeciętny lub wręcz nieatrakcyjny. Portale randkowe, poprzez swoją konstrukcję, perpetuum mobile bodźców, w którym zawsze coś lepszego może pojawić się za moment, wytwarzają w nas fałszywe przekonanie o nieskończoności możliwości, co z kolei prowadzi do przewartościowania i zawyżenia standardów do poziomu niemożliwego do spełnienia w rzeczywistej, niedoskonałej rzeczywistości.

Kolejnym istotnym czynnikiem jest tzw. koszt alternatywny, który w ekonomii oznacza wartość utraconych korzyści z rezygnacji z innych opcji. W kontekście randkowym, podjęcie decyzji o umówieniu się z jedną osobą wiąże się z psychicznym kosztem odrzucenia wszystkich pozostałych, potencjalnie lepszych kandydatów. Nasz mózg, nieprzyzwyczajony do tak obfitego menu, zaczyna odczuwać fizyczny dyskomfort związany z wyborem, ponieważ każda decyzja wiąże się z poniesieniem straty. Ta niechęć do straty jest jednym z najsilniejszych motywatorów ludzkiego działania, silniejszym nawet niż chęć zysku. Dlatego łatwiej jest nam pozostać w stanie niezdecydowania, przeglądać profile bez końca, niż podjąć ryzyko związane z wyborem konkretnej osoby. Portale randkowe, dostarczając nam niekończącego się strumienia nowych potencjalnych partnerów, wzmacniają ten efekt, sprawiając, że użytkownicy tkwią w stanie permanentnego oczekiwania na ten jeden, idealny profil, który nigdy nie nadchodzi, ponieważ miarą idealności jest właśnie to, czego jeszcze nie znamy. W efekcie wiele osób spędza na aplikacjach randkowych miesiące, a nawet lata, nie wychodząc na żadną realną randkę, lub też uczestnicząc w niezliczonych pierwszych spotkaniach, które nigdy nie przeradzają się w trwałe relacje, ponieważ zaraz po nich wracają do aplikacji, aby sprawdzić, czy nie pojawił się ktoś jeszcze lepszy.

Warto również zwrócić uwagę na zjawisko obniżającej się satysfakcji z dokonanych wyborów, które w psychologii społecznej opisał Barry Schwartz w swojej teorii paradoksu wyboru. Im więcej opcji mamy do wyboru, tym mniej jesteśmy zadowoleni z ostatecznej decyzji, ponieważ zwiększa się nasza świadomość tego, co mogliśmy stracić. Kiedy wybieramy jedną osobę spośród setek, nasz umysł automatycznie tworzy listę wszystkich jej niedoskonałości, porównując ją z wyidealizowanym obrazem, który powstał z połączenia najlepszych cech wszystkich wcześniej oglądanych profili. To idealne, fantomowe partnerstwo staje się punktem odniesienia, któremu żaden realny człowiek nie jest w stanie sprostać. W efekcie nawet jeśli umówimy się na kilka randek z kimś, kto obiektywnie jest świetnym kandydatem, możemy odczuwać chroniczne niezadowolenie, podszyte poczuciem, że mogło być lepiej. Ten stan psychiczny skutecznie blokuje zdolność do budowania głębszej więzi, ponieważ wymaga ona akceptacji niedoskonałości drugiej osoby i rezygnacji z poszukiwania doskonałości. Portale randkowe, poprzez swoją konstrukcję, która sprzyja szybkim ocenom i powierzchownym porównaniom, podkopują fundamenty, na których opiera się każda trwała relacja, czyli cierpliwość, przebaczenie i długofalowe inwestowanie emocjonalne.

Ponadto, nadmiar wyboru na portalach randkowych prowadzi do zmiany naszej percepcji samego procesu poszukiwania partnera. Zaczynamy traktować innych ludzi jak towary na półce sklepowej, a nie jak złożone jednostki z unikalną historią, charakterem i emocjami. Ten proces, nazywany w literaturze przedmiotu "uprzedmiotowieniem", jest naturalną konsekwencją mechanizmu przeglądania profili, gdzie każda osoba jest sprowadzona do zestawu kilku zdjęć, kilku linijek opisu i listy zainteresowań. Taki sposób postrzegania innych ludzi sprawia, że tracimy zdolność do odczuwania empatii i budowania autentycznej więzi, ponieważ w naszej podświadomości każdy profil jest wymienny, a osoba za nim stojąca jest jedynie kolejnym elementem w grze o znalezienie najlepszego dopasowania. Ta dehumanizacja ma daleko idące konsekwencje: obniża naszą gotowość do inwestowania czasu i wysiłku w rozwój relacji, sprawia, że szybciej rezygnujemy w obliczu pierwszych problemów, a także prowadzi do chronicznego poczucia wyobcowania i samotności, mimo że teoretycznie mamy dostęp do nieograniczonej liczby potencjalnych partnerów. Zamiast budować mosty, portale randkowe często wzmacniają nasze izolujące nawyki, ucząc nas, że łatwiej jest znaleźć nową osobę, niż naprawić relację z tą, którą już znamy.

Psychologowie ewolucyjni wskazują także na specyficzny mechanizm związany z płcią, który w kontekście nadmiaru wyboru działa z różnym natężeniem. Badania pokazują, że kobiety na portalach randkowych są zazwyczaj bardziej selektywne w swoich wyborach, co wynika z biologicznego kosztu reprodukcji, który jest dla nich znacznie wyższy niż dla mężczyzn. Nadmiar wyboru wzmacnia tę naturalną selektywność, prowadząc do sytuacji, w której kobiety odrzucają nawet bardzo dobrych kandydatów, ponieważ w ich poczuciu skoro jest ich tak wielu, to na pewno znajdzie się jeszcze lepszy. Z kolei mężczyźni, którzy ewolucyjnie są nastawieni na poszukiwanie dużej liczby partnerów, w obliczu ogromnej puli potencjalnych partnerek często popadają w skrajność: zamiast skupić się na jednej osobie, zaczynają równolegle prowadzić wiele płytkich znajomości, nie angażując się w żadną z nich na poważnie. Ta asymetria strategii prowadzi do sytuacji, gdzie obie płcie są niezadowolone: kobiety czują się przytłoczone nadmiarem ofert, które często okazują się nieautentyczne, a mężczyźni doświadczają frustracji związanej z wysokimi standardami i brakiem wzajemności. W ten sposób nadmiar wyboru tworzy system wzajemnie blokujących się oczekiwań, który oddala ludzi od siebie bardziej, niż gdyby mieli do dyspozycji znacznie skromniejszą pulę kandydatów, takich jak w naturalnym środowisku społecznym sprzed ery cyfrowej.

Nie można także pominąć aspektu zmiany nastawienia psychologicznego, które zachodzi pod wpływem długotrwałego korzystania z portali randkowych. Badania wykazują, że im dłużej użytkownicy przeglądają profile, tym bardziej stają się krytyczni i negatywnie nastawieni do nowo poznawanych osób. Zjawisko to jest często określane mianem "zmęczenia decyzyjnego" i polega na stopniowym wyczerpywaniu się zasobów poznawczych, które są niezbędne do podejmowania trafnych ocen. Na początku sesji przeglądania jesteśmy otwarci i chętni do nawiązania kontaktu, jednak po kilkudziesięciu minutach przesuwania profili nasz mózg automatycznie przełącza się w tryb obronny, odrzucając coraz więcej osób na podstawie coraz bardziej trywialnych powodów. W końcu dochodzimy do punktu, w którym każdy profil wydaje się nudny, nieoryginalny lub mało atrakcyjny, co jest jedynie iluzją wynikającą z przeciążenia układu nerwowego. W takim stanie podejmujemy decyzje, których później żałujemy, na przykład odrzucając osobę, która w normalnych okolicznościach mogłaby być dla nas idealnym partnerem. To zmęczenie decyzyjne sprawia także, że coraz rzadziej piszemy wiadomości do osób, które nas zainteresowały, ponieważ wysiłek związany z rozpoczęciem kolejnej rozmowy wydaje się zbyt duży w porównaniu z potencjalną korzyścią. W rezultacie portale randkowe, zamiast być narzędziem do nawiązywania relacji, stają się dla wielu osób źródłem przewlekłego stresu i poczucia porażki.

W drugiej części analizy tego złożonego zjawiska warto skupić się na praktycznych implikacjach nadmiaru wyboru oraz możliwych strategiach radzenia sobie z tym paraliżem decyzyjnym. Świadomość mechanizmów, które nami kierują podczas korzystania z aplikacji randkowych, jest pierwszym krokiem do odzyskania kontroli nad własnymi wyborami i uniknięcia pułapki nieskończonego przeglądania. Kluczowe jest zrozumienie, że portal randkowy jest jedynie narzędziem, a nie celem samym w sobie, oraz że jakość relacji nie zależy od liczby profili, które przewiniemy, ale od głębi zaangażowania w konkretną osobę. Dlatego psycholodzy coraz częściej zalecają swoim pacjentom stosowanie strategii ograniczenia, polegającej na wyznaczeniu sobie sztywnych ram czasowych i ilościowych podczas korzystania z portali. Zamiast przeglądać profile bez końca, warto ustalić, że dziennie poświęcimy na to nie więcej niż piętnaście minut, a po wybraniu maksymalnie trzech potencjalnych kandydatów, skupimy się na nawiązaniu z nimi realnego kontaktu, zamiast dalej szukać w nieskończoność. Takie ograniczenie działa jak swoisty filtr, który zmusza nas do bardziej świadomego i odpowiedzialnego podejścia, a jednocześnie zmniejsza poziom lęku przed utratą szansy, ponieważ wiemy, że mamy wyraźnie określone granice.

Kolejnym skutecznym narzędziem w walce z paraliżem decyzyjnym jest zmiana perspektywy z poszukiwania "ideału" na poszukiwanie "wystarczająco dobrego" partnera, co w psychologii nazywane jest strategią satysfakcjonisty, w przeciwieństwie do strategii maksymalisty, który dąży do znalezienia najlepszego możliwego rozwiązania. Maksymaliści, którzy na portalach randkowych poszukują ideału, są skazani na nieustanną frustrację, ponieważ ich standardy są z założenia nieosiągalne. Satysfakcjoniści natomiast, po określeniu swoich podstawowych, niepodważalnych kryteriów, są w stanie podjąć decyzję i cieszyć się nią, nawet jeśli wiedzą, że gdzieś istnieje ktoś potencjalnie lepszy. Badania jednoznacznie wskazują, że satysfakcjoniści są nie tylko szczęśliwsi w swoich związkach, ale także rzadziej korzystają z portali randkowych i szybciej znajdują stałego partnera. Przeniesienie tej filozofii na grunt randkowy wymaga jednak pewnego wysiłku intelektualnego i emocjonalnego, ponieważ kultura popularna i sam mechanizm aplikacji nieustannie popychają nas w stronę maksymalizmu. Wymaga to również odwagi, aby zaakceptować fakt, że każdy związek jest pewnym kompromisem i że prawdziwa miłość rodzi się z czasu i wspólnych doświadczeń, a nie z zestawu cech wyszczególnionych na profilu.

Ważnym aspektem radzenia sobie z nadmiarem wyboru jest także świadome ograniczenie liczby jednocześnie prowadzonych rozmów. Wielu użytkowników popełnia błąd, angażując się równolegle w kilkanaście konwersacji, co prowadzi do rozproszenia uwagi, powierzchowności i braku autentycznego zaangażowania. Nasz mózg nie jest w stanie skutecznie budować więzi emocjonalnej z kilkunastoma osobami naraz; każda taka rozmowa staje się jedynie mechaniczną wymianą zdań, pozbawioną głębi i intymności. Znacznie efektywniej jest skupić się na jednej, maksymalnie dwóch osobach, które wydają się najbardziej obiecujące, i poświęcić im całą swoją uwagę. Tylko wtedy możliwe jest wyjście poza powierzchowną warstwę i odkrycie, czy między Wami istnieje prawdziwa chemia oraz zgodność na głębszym poziomie. Jeśli po kilku dniach rozmowy okaże się, że ta osoba nie spełnia naszych oczekiwań, dopiero wtedy możemy wrócić do puli i wybrać kolejną. Ta strategia, choć wymaga większej cierpliwości, w dłuższej perspektywie jest znacznie bardziej satysfakcjonująca i efektywna, ponieważ pozwala uniknąć wypalenia emocjonalnego i złudnego poczucia, że rozmawiamy z wieloma osobami, a tak naprawdę z żadną z nich nie nawiązujemy prawdziwej relacji.

Nie bez znaczenia pozostaje także rola samoświadomości i refleksji nad własnymi motywacjami. Często nadmiar wyboru na portalach randkowych jest tylko symptomem głębszego problemu, jakim jest brak jasno określonych priorytetów życiowych i niepewność co do tego, czego tak naprawdę szukamy w drugim człowieku. Zanim zaczniemy przeglądać setki profili, warto zadać sobie kilka fundamentalnych pytań: jakie wartości są dla mnie najważniejsze, jak wyobrażam sobie wspólne spędzanie czasu, jakie cechy charakteru są dla mnie niezbędne, a które są jedynie miłym dodatkiem. Określenie własnych kryteriów w sposób świadomy i spójny z naszym autentycznym ja, a nie z wizerunkiem, który chcielibyśmy prezentować, znacznie ułatwia filtrowanie profili i redukuje liczbę potencjalnych kandydatów do zarządzalnego poziomu. Profil randkowy, który opisuje nas w sposób szczery i autentyczny, przyciąga osoby, które są do nas podobne, co zwiększa szansę na głębsze porozumienie i redukuje potrzebę ciągłego poszukiwania kogoś lepszego, ponieważ znajdujemy osobę, która rozumie nasze potrzeby i akceptuje nas takie, jakimi jesteśmy.

Ponadto, coraz więcej psychologów zwraca uwagę na konieczność zrobienia przerwy od portali randkowych, zwłaszcza gdy zaczynamy odczuwać frustrację, zmęczenie lub zniechęcenie. Ciągłe przeglądanie profili i odrzucanie kolejnych osób może prowadzić do wykształcenia się negatywnego nastawienia do całego procesu, co z kolei wpływa na naszą pewność siebie i samoocenę. Krótki detoks od aplikacji, trwający kilka dni lub tygodni, pozwala oczyścić umysł, przewartościować priorytety i wrócić do poszukiwań z nową energią i świeżym spojrzeniem. W tym czasie warto skupić się na budowaniu relacji w realnym świecie, na spotkaniach ze znajomymi, rozwijaniu pasji, które pozwalają nam poczuć się spełnionymi niezależnie od statusu związku. Taka przerwa pomaga również zniwelować efekt przyzwyczajenia, który sprawia, że po dłuższym czasie korzystania z portalu wszystkie profile zaczynają wydawać się do siebie podobne i nudne. Po powrocie często okazuje się, że osoby, które wcześniej odrzuciliśmy, teraz wydają się znacznie ciekawsze, a my sami jesteśmy bardziej otwarci i mniej krytyczni, co znacząco zwiększa nasze szanse na znalezienie wartościowej relacji.

W kontekście psychologicznym warto także zwrócić uwagę na zjawisko prokrastynacji decyzyjnej, która na portalach randkowych przybiera postać odkładania wyboru na później, pod pretekstem zebrania większej ilości danych lub czekania na lepszą ofertę. Jest to mechanizm obronny przed lękiem przed odpowiedzialnością, która wiąże się z podjęciem decyzji o związku. Wybierając jedną osobę, rezygnujemy z wolności i otwieramy się na ryzyko zranienia, porażki czy rozczarowania. Nadmiar opcji daje nam wymówkę, aby nigdy nie podejmować ostatecznej decyzji, dzięki czemu pozostajemy w bezpiecznej, choć niespełnionej strefie komfortu. Aby przełamać ten schemat, konieczne jest skonfrontowanie się z własnymi lękami i uświadomienie sobie, że żaden związek nie jest wolny od ryzyka, a prawdziwa intymność wymaga odwagi i gotowości do porażki. Portale randkowe, poprzez swoją konstrukcję, mogą nas w tym utwierdzać, sugerując, że istnieje idealna, bezpieczna opcja, która czeka na nas gdzieś w przyszłości. Prawda jest jednak taka, że idealna opcja nie istnieje, a każdy związek jest projektem, który wymaga ciągłej pracy, kompromisów i wzajemnego dostosowywania się. Świadomość, że nadmiar wyboru jest często ucieczką przed tym trudnym procesem, może być pierwszym krokiem do przezwyciężenia paraliżu decyzyjnego i podjęcia ryzyka związanego z prawdziwym zaangażowaniem.

Warto również przeanalizować, jak sam marketing i interfejs aplikacji randkowych są zaprojektowane tak, aby podtrzymywać nasze zaangażowanie i uzależniać nas od procesu przeglądania, a nie od faktycznego budowania relacji. Algorytmy tych platform są często skonstruowane w taki sposób, aby dostarczać nam bodźców w sposób losowy i nieprzewidywalny, co aktywuje w mózgu układ nagrody podobnie jak automaty do gry. Każde przesunięcie palcem to mały zastrzyk dopaminy, który sprawia, że trudno nam się oderwać, nawet jeśli nie przynosi to realnych korzyści. Dodatkowo, limity dziennych polubień i algorytmy promujące niektóre profile sprawiają, że poczucie niedoboru jest sztucznie podtrzymywane, co z kolei zwiększa naszą potrzebę poszukiwania. Świadomość tych mechanizmów jest kluczowa, aby nie dać się wciągnąć w grę, która z założenia ma nas zatrzymać na stronie jak najdłużej, a nie pomóc nam znaleźć miłość. Dlatego też coraz więcej ekspertów zaleca traktowanie portali randkowych wyłącznie jako jednego z wielu kanałów poznawania ludzi, a nie jako wyłącznego źródła potencjalnych partnerów. Równowaga między życiem wirtualnym a rzeczywistym, spotkania w grupach zainteresowań, kursy czy wydarzenia kulturalne często okazują się znacznie skuteczniejsze w budowaniu trwałych relacji, ponieważ pozwalają na naturalne, niespieszne poznawanie drugiego człowieka w kontekście, który nie jest nastawiony na szybką ocenę.

Podsumowując całość rozważań, trudność w podjęciu decyzji o wyborze jednej osoby na portalu randkowym jest zjawiskiem głęboko zakorzenionym w naszej psychice, które zostało wzmocnione i wypaczone przez nowoczesną technologię. Nadmiar opcji nie czyni nas szczęśliwszymi ani lepszymi w dokonywaniu wyborów, wręcz przeciwnie, prowadzi do paraliżu, obniżenia satysfakcji i chronicznego poczucia niedosytu. Kluczem do przezwyciężenia tego problemu nie jest znalezienie lepszego algorytmu czy idealnego profilu, ale zmiana naszego własnego nastawienia, ograniczenie liczby rozpatrywanych opcji i skoncentrowanie się na budowaniu autentycznej więzi z drugim człowiekiem. Wymaga to od nas odwagi, aby zaakceptować niedoskonałość, zrezygnować z iluzji nieskończoności i podjąć ryzyko zaangażowania, które zawsze niesie ze sobą możliwość porażki, ale też jedyną szansę na prawdziwą bliskość. Portale randkowe mogą być użytecznym narzędziem, ale tylko wtedy, gdy korzystamy z nich świadomie, z jasno określonymi granicami i z pełną świadomością, że to my, a nie aplikacja, ponosimy odpowiedzialność za swoje wybory. Tylko wtedy, gdy przestaniemy gonić za iluzją lepszego jutra, a zaczniemy doceniać to, co mamy tu i teraz, możemy otworzyć się na prawdziwą miłość, która nie rodzi się z zestawienia setek profili, ale z cierpliwego i uważnego bycia z drugim człowiekiem. W świecie nieskończonych możliwości, najtrudniejszą i najodważniejszą decyzją jest często ta, która polega na zamknięciu drzwi i skupieniu się na tym, co już przed nami.

Rozstanie z partnerem bywa szokiem, zazwyczaj przynajmniej dla jednej ze stron. Pierwsze dni po zerwaniu mogą być trudne, ponieważ nasz świat wywrócił się nagle do góry nogami. Jeśli długo byliśmy ze sobą, a nawet mieszkaliśmy razem to odczuwamy nieopisaną pustkę, nasz plan tygodnia jest pełen dziur, gdyż ten czas zazwyczaj spędzaliśmy razem. Jeśli tego potrzebujemy to nie warto unikać łez w pierwszych dniach możemy się wypłakać z całą pewnością przyniesie nam to pewien rodzaj ukojenia.


W takich trudnych momentach możemy liczyć na przyjaciół, którzy pomogą nam pozbierać nasze świeżo rozdeptane poczucie wartości. W tym trudnym dla nas czasie postawny na egoizm. Zróbmy coś o czym zawsze marzyliśmy – wybierzmy się w podróż, zapiszmy na jakiś kurs – to wszystko z pewnością wypełni nasz grafik po brzegi i oderwiemy się od smutnych myśli.


Nie siedzimy zbyt długo w domu z czekoladą lub piwem. Pokażmy sobie i światu, że świetnie radzimy sobie po rozstaniu, zadbajmy o własny wygląd i z podniesioną głową ruszmy ze znajomymi na imprezę.


Nie musimy się od razu dobrze bawić, nie ma w tym żadnego przymusu. Pierwsze imprezy po rozstaniu bywają wymuszone a my czujemy się nie na miejscu. Jednak takie wyjścia pomogą nam z cała pewnością wrócić do życia i uwierzyć w siebie. Zdarzają się także rady, żeby podczas imprezy flirtować z nowopowstałymi ludźmi tzw. klin klinem. Na pewno potrzebujemy czasu aby wejść w nowy związek jednak niewinny flirt podczas zabawy może nas znacząco podbudować i pomóc uwierzyć, że nasze życie nie skończyło się razem z poprzednim związkiem.


To kiedy zaczniemy znów umawiać się na randki jest tylko kwestią czasu. Rozstanie to trudny moment w życiu każdego z nas, jednak nie stanowi ostateczności. Na świecie jest cała masa ludzi a wśród nich na pewno czeka ktoś kto zapewni nam szczęście musimy tylko poczekać na odpowiedni czas.

Związki potrafią stać się nudne i niewystarczające. Jeśli zaczęliście bardzo intensywnie, po krótkim czasie będzie się wam wydawać, że zdążyliście się wypalić i wasz związek jest skazany na klęskę. Oczywiście jest to nieprawdą, każdy związek można starać się odzyskać. Problemem jest natomiast zachowywanie się tak, jakbyście tylko czekali, aż związek samoistnie się zakończy. Dzięki tej liście dowiecie się, jakie zachowania znacznie przyśpieszą ten proces.


1. Brak kontaktu fizycznego
Brak kontaktu fizycznego potrafi zabić każdą relację, nawet nieromantyczną, co pokazuje, jak istotny jest on w przypadku tej konkretnej. Kontakt fizyczny w związkach potrafi samoczynnie zanikać, a naszym zadaniem jest dbanie o to, żeby nie zrobił tego całkiem. Nie chodzi tu o obściskiwanie się, ale zwykłe przytulanie czy chociaż buziaka w policzek przed wyjściem do pracy. To pobudzi nasze hormony szczęścia i bardziej przywiążemy się do osoby, która nas dotyka. Dodatkowo pokazujemy w ten sposób, że zależy nam na danej osobie. Jeśli zgubimy w związku kontakt fizyczny, zabijemy naszą relację.


2. Szukanie wrażeń poza związkiem
Jeśli nie możesz znaleźć tego, czego szukasz u partnera, najpewniej zaczniesz tego szukać gdzie indziej. Jeśli twój partner wiecznie nie ma na coś czasu, zrobisz to w końcu sama. Jeśli nie chce się na coś zgodzić albo za bardzo się czegoś boisz, zostawisz go i nie będziesz zwracała uwagi na to, że źle się z tym czuje. Poświęcanie aktywności w związku na aktywności poza nim, często niedostępne dla was obojga razem, niszczy wasz związek i buduje niechciany dystans. Do tego przyzwyczajasz się, że fajne rzeczy robicie osobno i nie budujecie wspólnych, miłych wspomnień.


3. Szukanie alternatyw
Jeśli już teraz przeglądasz Facebook albo wróciłaś na Tindera, to znak, że pochowałaś już tę relację. Gdy zaczynasz się otaczać alternatywami dla swojego partnera, nie dostrzegasz możliwości i powodów, dla których watro ratować związek. Do tego stracisz jakiekolwiek zainteresowanie swoim partnerem. Jeśli twoja druga połówka zauważy, że interesujesz się innymi osobami, sama również straci zapał i powody do tego, żeby dawać więcej od siebie. W ten sposób dajesz również swojemu partnerowi do zrozumienia, że jest niewystarczający. Tak brutalnie i skutecznie zabijasz swój związek.


4. Ciche dni
Ciche dni urosły w naszej kulturze do rangi przemocy, chociaż nie zawsze nią są. Niedawanie jakiegokolwiek zainteresowania swojemu partnerowi sprawi, że zniechęci się on do mówienia nam o czymkolwiek. Będzie to rodziło konflikty i powodowało, że frustracja będzie narastała. Zwykłe zapytanie o przebieg dnia może załatwić sprawę, niestety często partnerzy uważają, że to ta druga osoba powinna przerwać ciszę, przez co oboje milczą całymi dniami, denerwując się nawzajem. Cisza nigdy nie będzie działać na relację dobrze, a utrzymywanie jej w zmyśle celowo, doszczętnie ją zniweczy.


5. Coraz częstsze rozregulowywanie wspólnego dnia
Jeśli kiedyś robiliście coś stale razem np. i tej samej porze szliście spać albo jadaliście razem lunche podczas przerw w pracy, zapewne zaczniecie tego teraz unikać. Im mniej kontaktu, tym rzadsze konfrontacje, tym mniej poczucia niepokoju i niepewności. Niestety, takie rozregulowywanie wspólnego dnia pogłębi tylko dystans, który i tak zdążył między wami urosnąć. Jeśli będziecie unikać jakichkolwiek wspólnych działań, z czasem sama perspektywa zrobienia czegoś razem będzie was przerażać i odpychać. A bez wspólnoty nie ma związku.