To co zabija od środka, czyli toksyczne relacje

Często człowiek dopatruje swoich dolegliwości fizycznych w pogorszeniu stanu zdrowia, doszukuje się różnych chorób, gdyż otrzymuje wyraźne bodźce płynące z organizmu między innymi nawracające bóle głowy, zawroty głowy, mdłości, bóle brzucha, uczucie ściskania w okolicach pod żebrowych, nieuzasadnione pocenie się będące nienaturalną rekcją gdyż występuje nawet gdy jest zimno, nocne duszności, kołatania serca, szybkie meczenie się, bóle stawów, drżenie rąk, bezsenność i wiele podobnych, które jak najbardziej mogą mieć związek z rozwijającym się stanem chorobowym w naszym organizmie, lecz co w sytuacji kiedy przerażeni udajemy się do lekarza wykonujemy kolejne specjalistyczne badania które, nie dają odpowiedzi na nasze dolegliwości?, co więcej wyniki mamy dobre a czujemy się jak: „zużyty worek na kartofle”


Bardzo sceptycznie podchodzimy do uświadomienia sobie że, ludzie generują w sobie ogromne pokłady energetyczne której niewidzialne wiązki skierowane w naszą stronę i mogą mieć niewyobrażalne skutki w zależności czy jest to pozytywny wpływ czy negatywny, wmawiamy sobie że, to na nas nie ma wpływu, że jesteśmy silni, odporni, nie myślimy o tym, nie poświęcamy temu cennego czasu, a tymczasem nasze samopoczucie w wyraźny sposób ulega pogorszeniu.
Stosunki jakie mamy z innymi ludźmi zwłaszcza toksyczne relację mogą doprowadzić człowieka do całkowitej wewnętrznej ruiny, zwłaszcza gdy sytuację wymuszają na nas obcowanie z takimi ludźmi przez większość czasu, nawet gdy zakończymy z jakiegoś powodu relacje która, trwała latami gdzieś tam w nas jej destrukcyjny wpływ na nas pozostaje, co ma swoje odbicie w rzeczywistości którą chcemy kreować na nowo, lecz nie do końca nam to wychodzi, mówimy sobie: „nowy początek, po co mam dźwigać za sobą ten ciężki bagaż?, przecież już go nie ma”, a jednak coś nam uwiera i nie pozwala oczyścić umysłu na tyle by, czuć się pewnie i swobodnie, by móc realizować nowy plan bez balastu z przeszłości.
Najgorsza sytuacja ma miejsce wówczas gdy mamy świadomość że, relacja z takim człowiekiem źle wpływa na nas, lecz z jakiś powodów jej nie przerywamy, bo boimy się utraty tego co już mamy, dochodzi do tego poczucie że, bez tej osoby sobie nie poradzimy, bo to właśnie dzięki niej „mamy co mamy”, i to są właśnie najgorsze sidła w jakie wpadamy - sidła oprawcy, który znalazł takie narzędzia manipulacyjne dzięki którym wie że, może nas w każdy sposób kontrolować a my i tak się nie sprzeciwimy, bo bycie w takim środowisku z takimi ludźmi o cechach wampira emocjonalnego odbiera człowiekowi poczucie wartości a tym samym odwagę przeciwstawienia się a tym samym oprawcy zwiększa poczucie władzy nad nami, i on doskonale zdaje sobie z tego sprawę.


Odczłowieczanie postępuje jak wirus, już od kilku dobrych lat, w przerażającym tempie przybywa osób z zaburzeniami psychicznymi, fobiami, lękami społecznymi, itp., problem jest poważny, bo dotyka coraz więcej dzieci, można zweryfikować to przyglądając się chociażby przepełnieniem w szpitalach psychiatrycznych dla dzieci w których już dziś ciężko o miejsce,( nie do wyobrażenia kiedyś- sześciolatek z chorobą psychiczną…) brakuje specjalistycznej opieki, wsparcia, a przed wszystkim brakuje człowieka w człowieku, oddanego, z powołaniem, z bezinteresownością, doprowadziliśmy do czasów regresu - transformacji człowieka w ślepego, głuchego i totalnie obojętnego wobec drugiego istnienia, nie radzimy sobie z otaczającym nas światem, ulegliśmy wpływom, poginą tak naprawdę za niczym, dopuściliśmy do siebie na własne życzenie mechanizm który, wyniszcza uważając „to” jako coś dobrego, pomocnego nam, jako postęp, a tym czasem jest to nasza własna wyprodukowana przez nas samych broń, która stopniowo niszczy, czyniąc, i tak już posunięte spustoszenia, lecz w presji życia jaką sobie narzuciliśmy ( dobrowolnie) nie widzimy jeszcze tego tak wyraźnie, bo brakuje nam spokoju by to dojrzeć, aż do momentu gdy przyjdzie kryzys, my sami sobie robimy krzywdę, której skutki pociągają za sobą spójny łańcuch niekończących się nieszczęść.


Charakterystyczne cechy ludzi toksycznych:


- zazwyczaj są to ludzi o pesymistycznym nastawieniu, często narzekają na wszystko, potrzebują tłumu odbiorców, czyli słabszych od siebie,
- nie interesuję ich co mówisz - nie słuchają, lekceważą zdanie innych,
- to oni mają najgorzej w życiu nie ty,
- zawsze znajdą powód do krytyki,
- oceniają bez postawnie,
- dopisują nieistniejące scenariusze pod adresem osoby przez nich szykanowanej, plotkują za plecami,
- zazwyczaj są obojętni wobec cierpienia, problemów danej osoby,
- zawsze mają rację,
- sprawnie manipulują otoczeniem by uzyskać zamierzony efekt, często ubierają „maski” pod daną sytuację, czy osobę, potrafią idealnie dopasować się do nowego środowiska jak kameleon,
- wobec nowo poznanych osób są nadzwyczaj uprzejmi zwłaszcza gdy mają jakiś ukryty zamiar
- potrafią upokarzać publicznie, wywierać emocjonalny nacisk,
- odwołują się często do wrażliwego sumienia danej osoby,
- przekonują o swojej racji,
- nastawiają innych przeciwko osobie która, nie poddaje się wpływom oprawcy,
-wykazują cechy socjopatyczne,
- nie obchodzi ich stan zdrowia, i samopoczucie, nawet odczuwają pewien rodzaj satysfakcji z powodu niepowodzeń i porażek innych,
- szybko wpadają w złość,
- udają przyjaciela, by w odpowiednim czasie zakończyć przyjaźń zwłaszcza jak mają jakiś cel związany z daną osobą ( korzyść, coś mogą uzyskać )
- stale kontrolują wszystko, ( to on decyduje gdzie jechać, co kupić, jak się masz ubrać, co ci pasuje co nie, jak masz się czuć, on wie najlepiej czego potrzebujesz- ty się nie znasz na niczym),
- poczucie władzy nad kimś dodaje mu pewności siebie,
- narcystyczna osobowość,
- charakterystyczną cechą takich osób jest gadatliwość, są mówcami doskonałymi, nawet jeżeli o czymś nie mają pojęcia to zachowują się jakby byli chodzącą encyklopedią, na wszystko mają odpowiedź, nawet jeżeli nie mają pojęcia o czymś to i tak sprawiają takie wrażenie co daje komiczny z reguły efekt ale nie dla nich: on się zna, on był, on doświadczył, on wszystko ma, jest najmądrzejszy, elokwentny itd.


Jak obronić się przed toksycznymi ludźmi?


Nie obwiniaj siebie, nie daj dojść negatywnym myślom do głosu, nie inwestuj w takiego człowieka żadnych wyższych uczuć, nie otwieraj się przed takim człowiekiem, bo wykorzysta twoją słabość jako sprawne narzędzie przeciwko tobie, nie nabieraj się na postanowienia, przyrzeczenia poprawy ze strony takich osób, to są tylko chwyty manipulacyjne, tacy ludzie nie cierpią sprzeciwu, nie szanują indywidualności danej jednostki dlatego głośno wyrażaj swoje zdanie – nie bój się, niech cię słyszą! Taki człowiek z reguły myśli że, jesteś za słaby by się przeciwstawić, bo ma takie zdanie o tobie które, sam sobie wyrobił bezpodstawnie. Jeżeli jesteś w stanie a powinieneś być, unikaj takich ludzi, kończ nie zdrowe relacje, gdyż z własnego doświadczenia mogę stwierdzić nic tak człowieka nie rujnuje jak kontakt i życie z człowiekiem toksycznym, jest to gorsze od fizycznej choroby gdyż wiesz jak leczyć taką chorobę, nawet jeżeli toksyczna relacja została zerwana to jej skutki odczuwalne są bardzo długo i w sposób widoczny komplikują codzienne funkcjonowanie i powrót do względnej normalności której, człowiek bardzo pragnie.


Jest takie stwierdzenie:
„że należy być wdzięcznym za wszystkich trudnych ludzi na naszej drodze, gdyż on sprawili że, wiesz kim na pewno nie chcesz być”
Zwrócicie uwagę na to, jak traktujecie swoje dzieci, siebie nawzajem, współpracowników, napotkanych przypadkowych ludzi, zwróćcie uwagę i reagujcie na wszystko to co sprawia wam ból i przyczynia się do poczucia bezsilności, rezygnacji, a wystarczy naprawdę tak nie wiele by drugiemu człowiekowi przywrócić wiarę w sens, dać nadzieje, i uczynić życie nieco lżejszym, bardziej kolorowym, bezpiecznym.


„Przecież jest jedno niebo, jedno słońce które, świeci jednakowo dla każdego, cieszmy się nim i ogrzewajmy w jego blasku, a gdy przyjdą chmurne deszczowe dni zachowajmy słońce w sobie i pozwólmy schronić się pod naszym parasolem tym którym tego ciepła brakuje”

Brak wiadomości po randce to jedno z najbardziej obciążających doświadczeń emocjonalnych we współczesnym randkowaniu. Cisza, która pojawia się po spotkaniu, potrafi uruchomić lawinę myśli, domysłów i wewnętrznych oskarżeń. Szczególnie po czterdziestce, kiedy randki rzadko są traktowane lekko, a każde spotkanie niesie ze sobą określone oczekiwania i nadzieje.

W dojrzałym wieku brak kontaktu nie jest już tylko chwilowym zawieszeniem rozmowy. Jest interpretowany w kontekście całego życiowego doświadczenia. Człowiek nie pyta już wyłącznie, czy się spodobał, ale czy znów zainwestował emocje w coś, co nie miało szans się rozwinąć. Cisza zaczyna być odczytywana jako komunikat, nawet jeśli żadna intencjonalna wiadomość nie została wysłana.

Relacje, które zaczynają się przez portal randkowy lub aplikację randkową, mają swoją specyfikę. Intensywna wymiana wiadomości przed spotkaniem buduje poczucie bliskości, które nie zawsze znajduje potwierdzenie w rzeczywistości. Gdy po randce nagle zapada cisza, kontrast między wcześniejszym zaangażowaniem a brakiem kontaktu staje się szczególnie bolesny.

Brak wiadomości nie zawsze oznacza brak zainteresowania. To jedna z najtrudniejszych prawd, ponieważ umysł automatycznie dąży do jednoznacznych interpretacji. W rzeczywistości cisza bywa wynikiem przeciążenia emocjonalnego, potrzeby przemyślenia spotkania albo zwykłego lęku przed konfrontacją z cudzymi oczekiwaniami. Po czterdziestce wiele osób unika rozmów, które mogłyby sprawić komuś przykrość, wybierając milczenie jako mniej konfliktowe wyjście.

Jednocześnie nie da się zaprzeczyć, że brak kontaktu bywa sygnałem. W dojrzałych relacjach komunikacja jest często testem gotowości do dalszego zaangażowania. Jeśli ktoś po spotkaniu całkowicie znika, może to oznaczać, że randka nie uruchomiła w nim potrzeby kontynuacji. Problem polega na tym, że brak informacji zwrotnej pozostawia drugą stronę w stanie zawieszenia.

W świecie serwisów randkowych cisza stała się zjawiskiem powszechnym, a nawet znormalizowanym. Ghosting, choć często kojarzony z młodszymi użytkownikami, dotyka również osób po czterdziestce. Różnica polega na tym, że dojrzałe osoby przeżywają go intensywniej, ponieważ rzadziej traktują randki jako grę czy eksperyment.

Po czterdziestce randka rzadko jest przypadkowym wydarzeniem. Jest świadomą decyzją, często poprzedzoną selekcją, rozmowami i wewnętrznym przygotowaniem. Brak wiadomości po takim spotkaniu uderza więc nie tylko w ego, ale w poczucie sensu całego procesu randkowania. Pojawia się pytanie, czy warto się dalej otwierać, skoro efekt bywa tak niejednoznaczny.

Warto zwrócić uwagę na różnicę między ciszą chwilową a ciszą znaczącą. Krótki brak kontaktu, zwłaszcza bezpośrednio po randce, może wynikać z potrzeby zdystansowania się i uporządkowania emocji. Dla wielu osób spotkanie twarzą w twarz jest intensywniejsze niż rozmowy online i wymaga czasu na refleksję.

Z drugiej strony, przedłużająca się cisza często staje się formą komunikatu, choć bardzo niekomfortowego. W relacjach rozpoczętych przez aplikacje randkowe brak wiadomości bywa sposobem na uniknięcie odpowiedzialności emocjonalnej. Zamiast powiedzieć „nie czuję tego”, łatwiej jest nie powiedzieć nic.

Dla osoby czekającej na kontakt największym wyzwaniem jest niepewność. Umysł wypełnia lukę informacyjną własnymi interpretacjami, które rzadko są łagodne. Pojawia się analiza każdego gestu, słowa i momentu randki. Cisza przestaje być neutralna, a zaczyna być przeżywana jako forma odrzucenia, nawet jeśli nie została nim intencjonalnie obdarzona.

Brak wiadomości po randce szczególnie mocno dotyka osób, które wracają do randkowania po długiej przerwie. Po rozwodzie, zakończeniu wieloletniego związku czy okresie samotności, każda randka niesie ze sobą większy ładunek emocjonalny. Cisza po spotkaniu potrafi wtedy uruchomić stare lęki związane z byciem niewystarczającym lub niewidzialnym.

W relacjach budowanych przez internetowy portal randkowy ważne staje się rozróżnienie między brakiem odpowiedzi a brakiem zainteresowania. Nie zawsze idą one w parze, choć często są tak odbierane. Dojrzałość emocjonalna polega tu nie na ignorowaniu własnych uczuć, ale na umiejętności zatrzymania się z interpretacją.

Cisza po randce nie jest jeszcze odpowiedzią. Jest przestrzenią, w której ujawniają się nasze oczekiwania, lęki i potrzeba kontroli. To, jak ją interpretujemy, mówi często więcej o nas niż o drugiej osobie.

Cisza po randce staje się szczególnie trudna wtedy, gdy zaczynamy traktować ją jako jednoznaczny komunikat. Umysł domaga się klarowności, a brak informacji wypełnia własnymi interpretacjami. Po czterdziestce ta potrzeba jasności jest silniejsza niż w młodszych latach, ponieważ randkowanie przestaje być eksperymentem, a zaczyna być realnym poszukiwaniem relacji, która ma sens i przyszłość.

Jednym z kluczowych momentów jest granica czasowa, po której cisza przestaje być neutralna. Nie istnieje uniwersalna liczba godzin czy dni, po których brak wiadomości oznacza brak zainteresowania. Znaczenie ma kontekst relacji, intensywność kontaktu przed spotkaniem oraz to, jak przebiegała sama randka. W relacjach rozpoczętych przez portal randkowy często dochodzi do intensyfikacji kontaktu jeszcze przed spotkaniem, co sprawia, że późniejsza cisza jest odczuwana znacznie mocniej.

Brak wiadomości bywa również formą unikania konfrontacji. Po czterdziestce wiele osób ma już za sobą doświadczenia, w których szczera rozmowa kończyła się konfliktem, poczuciem winy albo emocjonalnym przeciążeniem. Milczenie staje się wtedy mechanizmem obronnym, a nie wyrazem lekceważenia. To nie zmienia faktu, że dla osoby czekającej na kontakt jest ono równie bolesne.

W świecie aplikacji randkowych cisza po randce często wiąże się z równoległym poznawaniem kilku osób. Dla części dojrzałych użytkowników jest to sposób na zabezpieczenie się przed zbyt szybkim zaangażowaniem. Zamiast jasno komunikować swoje wątpliwości, wybierają strategię przeczekania. Z ich perspektywy to czas na porównanie uczuć, z perspektywy drugiej strony — okres niepewności i napięcia.

Istotne jest także to, że po czterdziestce ludzie częściej potrzebują czasu na integrację emocji. Spotkanie twarzą w twarz może uruchomić więcej pytań niż odpowiedzi. Cisza bywa wtedy przestrzenią, w której ktoś próbuje zrozumieć własne reakcje, zamiast od razu je komunikować. Taki brak kontaktu nie musi oznaczać braku zainteresowania, lecz brak gotowości na natychmiastową deklarację.

Z drugiej strony, przedłużająca się cisza często jest sygnałem. W relacjach budowanych przez serwisy randkowe brak wiadomości przez kilka dni po randce bywa sposobem na zakończenie kontaktu bez wypowiadania trudnych słów. To forma ghostingu, która szczególnie dotyka osoby dojrzałe, ponieważ narusza ich potrzebę szacunku i jasnej komunikacji.

Ważne staje się wtedy nie tylko to, czy ktoś się odezwie, ale jak my reagujemy na brak kontaktu. Po czterdziestce wiele osób zmaga się z pokusą wysyłania kolejnych wiadomości, tłumaczenia ciszy za drugą stronę albo obwiniania siebie. Każda z tych reakcji jest próbą odzyskania kontroli nad sytuacją, która wymknęła się z rąk.

Dojrzała reakcja na ciszę nie polega na udawaniu obojętności. Polega na uznaniu własnych emocji bez natychmiastowego działania. Brak wiadomości po randce jest momentem, w którym warto przyjrzeć się temu, co w nas uruchamia najbardziej intensywne napięcie: lęk przed odrzuceniem, potrzeba potwierdzenia, czy może strach przed samotnością.

W relacjach, które zaczęły się przez aplikacje randkowe po 40, cisza często obnaża różnice w stylach komunikacji. Jedna osoba potrzebuje jasnych sygnałów, druga funkcjonuje w trybie wycofania. To zderzenie nie musi oznaczać braku dopasowania, ale wymaga uważności. Jeśli brak kontaktu staje się wzorcem, a nie wyjątkiem, jest to informacja o dynamice relacji.

Cisza po randce bywa również testem granic. To moment, w którym sprawdzamy, czy potrafimy zachować poczucie własnej wartości bez natychmiastowej walidacji ze strony drugiej osoby. Po czterdziestce to szczególnie ważne, ponieważ każda relacja powinna wzmacniać stabilność emocjonalną, a nie ją podkopywać.

Warto pamiętać, że brak wiadomości nie odbiera wartości temu, co wydarzyło się podczas spotkania. Randka mogła być autentyczna, ważna i szczera, nawet jeśli nie stała się początkiem relacji. Cisza nie unieważnia przeżytych chwil, ale informuje o gotowości drugiej osoby na dalszy krok.

W relacjach inicjowanych przez internetowy portal randkowy dojrzałość polega na zdolności do odczytywania ciszy bez nadawania jej znaczeń, które niszczą poczucie własnej wartości. Czasami brak wiadomości jest końcem, a czasami tylko przerwą. Umiejętność rozróżnienia tych dwóch sytuacji przychodzi z doświadczeniem, ale też z uważnością na własne granice.

Cisza po randce jest jednym z najbardziej wymagających momentów randkowania po czterdziestce. To przestrzeń, w której spotykają się nadzieja i realizm, potrzeba bliskości i lęk przed kolejnym rozczarowaniem. To, jak ją przeżywamy, często mówi więcej o naszej relacji z samym sobą niż o intencjach drugiej osoby.

Randkowanie po rozczarowaniu to wyzwanie, które dotyka wiele osób. Po trudnych doświadczeniach związanych z nieudanymi związkami, zdradą czy emocjonalnym bólem, odbudowanie wiary w miłość może wydawać się trudne. Niemniej jednak, ten proces jest możliwy i może prowadzić do osobistego wzrostu oraz lepszych relacji w przyszłości. Oto kilka kluczowych kroków, które mogą pomóc w odbudowie wiary w miłość po trudnych doświadczeniach.



Pierwszym krokiem jest uznanie i przetworzenie emocji. Ważne jest, aby dać sobie czas na odczuwanie i zrozumienie swoich uczuć po rozczarowaniu. Nie należy ignorować smutku, frustracji czy złości, które mogą się pojawić po trudnych doświadczeniach. Akceptacja emocji i ich przetwarzanie to kluczowy element uzdrawiania. Można rozważyć prowadzenie dziennika emocji, gdzie zapisujemy swoje myśli i odczucia, co może pomóc w zrozumieniu, co naprawdę przeżywamy.



Kolejnym istotnym aspektem jest refleksja nad przeszłymi relacjami. Zastanowienie się, co poszło nie tak, jakie wzorce się powtarzały oraz co można było zrobić inaczej, może dostarczyć cennych informacji. To również czas na zrozumienie, co było dla nas ważne w poprzednich relacjach i jakie cechy partnera są dla nas kluczowe. Dzięki temu możemy lepiej określić, czego szukamy w przyszłości i uniknąć powtarzania tych samych błędów.



Budowanie zdrowego obrazu siebie to kolejny krok w odbudowie wiary w miłość. Po trudnych doświadczeniach łatwo jest stracić poczucie własnej wartości. Dlatego warto zainwestować czas w rozwijanie samoakceptacji. Można to osiągnąć poprzez angażowanie się w hobby, które nas pasjonują, dążenie do celów osobistych oraz otaczanie się wspierającymi osobami. Praca nad poczuciem własnej wartości pomoże w poczuciu, że zasługujemy na miłość i szczęście.



Następnie, warto rozważyć stopniowe otwieranie się na nowe możliwości. Po rozczarowaniu naturalne jest, że możemy czuć się niepewnie w kontekście randkowania. Ważne jest, aby dać sobie czas i przestrzeń, ale także być otwartym na nowe doświadczenia. Można zacząć od mniej formalnych spotkań, które nie stawiają dużej presji na nawiązywanie głębokiej relacji. Powolne eksplorowanie nowych znajomości może pomóc w stopniowym budowaniu zaufania do innych.



Komunikacja jest kluczowa w procesie odbudowy. Otwarte rozmowy na temat swoich obaw i oczekiwań z potencjalnymi partnerami mogą pomóc w zbudowaniu zdrowych fundamentów. Warto być szczerym w kwestii swoich wcześniejszych doświadczeń, ale także otwartym na nowe możliwości. Zrozumienie, że każdy nowy partner jest inny, może pomóc w przełamywaniu lęków i niepewności.



Nie można również zapominać o cierpliwości. Odbudowa wiary w miłość to proces, który wymaga czasu. Nie należy się spieszyć ani oczekiwać, że nowe relacje natychmiast będą idealne. Czasami warto po prostu pozwolić sobie na cieszenie się chwilą i odkrywanie drugiej osoby bez presji i oczekiwań.



Na koniec, praktykowanie pozytywnego myślenia może znacznie wpłynąć na naszą percepcję miłości. Zamiast skupiać się na negatywnych doświadczeniach z przeszłości, warto dostrzegać pozytywne aspekty randkowania i relacji. Myślenie o miłości jako o możliwości rozwoju i wzbogacenia naszego życia, a nie jako o źródle bólu, może otworzyć nas na nowe doświadczenia.



Podsumowując, randkowanie po rozczarowaniu może być trudne, ale możliwe do przejścia. Uznanie emocji, refleksja nad przeszłością, budowanie zdrowego obrazu siebie, otwieranie się na nowe możliwości, komunikacja, cierpliwość i praktykowanie pozytywnego myślenia to kluczowe elementy w odbudowie wiary w miłość. Dzięki tym krokom można nie tylko zyskać nowe spojrzenie na relacje, ale także stworzyć zdrowe, satysfakcjonujące połączenia z innymi, które przetrwają próbę czasu.